#رویاها،واقعیت دارند!!!!

پژوهش‌ها در روان‌شناسی شناختی و درمان‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی نشان داده‌اند که استفاده از پرسش‌های «چرا» در خودکاوی، ذهن را به سمت نشخوار فکری، خودسرزنشگری و تحلیل‌های غیرسازنده سوق می‌دهد. مطالعات نولن-هوکسیما (Nolen-Hoeksema, 2000) نشان می‌دهد افرادی که به جای مشاهده‌ی احساسات خود مدام می‌پرسند «چرا این‌طورم؟» بیشتر در چرخه‌ی افسردگی و اضطراب گرفتار می‌شوند. در مقابل، تحقیقات دوال و ویکلند (Duval & Wicklund, 1972) و نیز درمان‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی (Kabat-Zinn, 2003) و رویکرد راه‌حل‌محور (de Shazer, 1985) تأکید می‌کنند که جایگزین کردن پرسش‌هایی مانند «چی در من فعال شده؟» یا «چطور می‌توانم بهتر پاسخ دهم؟» به جای «چرا»، موجب افزایش خودآگاهی بی‌قضاوت، حضور در لحظه و جهت‌دهی به رفتار سازنده می‌شود. به بیان علمی، «چرا» ذهن را به گذشته و قضاوت می‌برد، اما «چی» و «چطور» ذهن را به سوی مشاهده، یادگیری و عمل هدایت می‌کنند.

عادت این روزگار اینجوریه؛ اهل دل رو غمگین میکنه...

سلام بر آدم‌هایی که بارها و بارها به مرز انهدام رسیدند و دوام آوردند، بارها خسته‌ترینِ جهان بودند و بااین‌حال، کوهِ سنگینِ رابطه‌ها و مشغله‌ها را به دوش کشیدند، آنان که بلندترین فریاد و بغض‌های جهان را در سینه محبوس کرده‌‌بودند و به نظر می‌رسید قوی، ساکت و آرامند، در حالی که آتشفشانی درونشان پنهان بود. اگر دیدید آدمی ناگهان به مرز فریاد و خشم رسیده، اگر میزان واکنشش فراتر از واقعه بود، اگر بی‌دلیل می‌زد زیر گریه و به کمترین کنشی، شدیدترین واکنش‌ها را می‌داد، در آغوشش بگیر؛ این همان آتشفشان خفته‌ی درونش است که لبریز شده. او سال‌ها غم و خستگی و فریاد را تحمل کرده‌ و تو فقط از آنجا به بعد را می‌بینی که طاقتش طاق شده و جانش به لب رسیده.. خدا می‌داند چه‌ها کشیده‌ و چقدر مدارا کرده‌ و چه جزیره‌ی رنج و اندوهی در سینه پنهان دارد، چقدر خشم، چقدر خستگی، چقدر تنفر و چقدر بغض و فریادِ نگریسته... #نرگس_صرافیان_طوفان

من همینقد تنها و درک نشده توی خونه.... انقد توی عذاب و فشارم ک خدا داندُ دل داندُ من دانمُ دل...