Ella’s Del

برای تو که مثل من دلت گرفت با گرفتن ماه🌔

گاهی از خودمان می‌پرسیم: «دوست داشتن به چه دردمان می‌خورد؟» راستش به راحتی می‌شود به این سوال جواب داد: هیچ! و راستش در واقعیت هم دوست داشتن چندان به درد کسی نمی‌خورد. فقط بعضی شب‌ها هست که آدم حس می‌کند هیچ چیز برایش باقی نمانده است: نه توان تلاشی، نه طاقت صبری، و نه حوصله و امیدی. در منتهی‌الیه چنین بن‌بستی، چند قدم مانده به وضعیتی که نام «استیصال محض» به آن برازنده است، دو کلمه از پوست سیاه و بی‌جان شب بیرون می‌افتد: - دوستت دارم. دو کلمه‌ی مشخصن به‌دردنخور، انتزاعی و مبهم، اما آخرین دو رگ زنده‌ای انگار، که روح خسته و محتضر ما را به کالبد حیات متصل نگه می‌دارد. دو کلمه‌ای که - گاهی - روح ما را از مردن نجات می‌دهد. •حسین وحدانی

چون هر وقت دلش تنگ بود اینو میفرستاد برام…

انسان اندوهش را فراموش نمی‌کند بلکه خود را وادار می‌کند آن را تاب بیاورد. ‏•ژرژ ساند/نامه به گوستاو فلوبر

روزتون ناز و زیبا 🧚🏾‍♀️

درد، صرفاً آدم‌ها را مچاله و رنجور نمی‌کند، تنهایی هم می‌آورد. درد ما را از کسانی که درد نمی‌کشند جدا می‌کند. درد، مرزی می‌گذارد میان ما و دیگران، و تا زمانی که هست، فاصله‌ می‌اندازد میان ما و آن‌هایی که در این تجربه شریک نیستند. گاهی اوقات نمی‌توانیم از درد و رنج دیگری کم‌ کنیم. امّا می‌توانیم به واقعی بودن دردش اذعان کنیم و نشان دهیم که رنج کشیدنش را می‌فهمیم. می‌توانیم در سکوت کنار او باشیم و به او نشان دهیم که تنها نیست. گاهی اوقات، همهٔ مراقبت، همین تنها نگذاشتن دیگری در تجربه درد است🫂

از فیلم lover for a day

همواره به ابرها حسادت می‌کرد؛ زیرا می‌توانند یک‌ لحظه باشند و لحظه‌ای دیگر هرگز نباشند!