مکتب عشق

فردریش نیچه: ازاین‌رو، تنها یخ و زمستان قله‌هایم را نشانشان می‌دهم؛ نه این را که کوهم میان‌بندهای آفتاب را همه بر گرد خویش بسته است! آنان تنها توفش بوران‌های زمستانی‌ام را می‌شنوند و نه این را که من، چون بادهای پر اشتیاق و سنگین و داغ جنوب، دریاهای گرم را نیز درمی‌نوردم. به‌خاطر پیشامدهای ناگوار و حادثه‌هایی که بر من می‌گذرد نیز دل می‌سوزانند. اما کلام من می‌فرماید: «حادثه را بهل تا که نزد من آید: او چون کودک خردسال بی‌گناه است». بگذار این دونان تنگ‌چشم و مسکین پیرامونم همه بشنوند که از سرمای زمستان لرزانم و آه کشان! با چنین آه و لرزی همچنان از اتاق‌های گرمشان گریزانم. چنین گفت زرتشت

💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121