ادبیات بی ادب

پنج ماه بعد از یک تصادف شدید با گرمای سرترالین کنار زدم یک‌ سرگیجه می‌تواند دوست صمیمی‌ام باشد یک شیاف دیکلوفناک غم‌خوارم پنج ماه بعد‌ از آخرین تصادفی که به یاد دارم خبر از آینده ندارم هر روز درِ دیزی‌ِ بلایا به لطف‌ عزیزان حاضر در مجلس باز است من اما به مسافران این کره می‌خندم سیت داون را از خفه شو بیشتر‌ تمرین کرده‌ام تا به عنوان یک مهاجر بیشتر آدم باشم پنج ماه بعد از اولین تصادفم گریه می‌کنم چون‌ دست‌هایم گره خورده‌اند حالا با همین اخم که دارم به زندگی امیدوارم بی آنکه خنده ام بگیرد. ...... بداهه‌ای درخور بداهه حامد رضوی ۱۷ تیر ۴۰۵

من درباره‌ی بهشت و جهنم اظهار نظر نمی‌کنم، زیرا در هر دو دوستانی دارم. #ژان_کوکتو @artsher

ما زندگیمان را صرف بیدار شدن درست یک لحظه پیش از رسیدن می‌کنیم. #ژاک_لاکان @artsher

اگه در حال سقوطی شیرجه بزن.

اکنون کجاست؟ چه می‌کند؟ کسی که فراموشش کرده‌ام. #عباس_کیارستمی @artsher

گاهی با نبودن لمس می‌شوی

کاشکی می‌شد بهت بگم، چقدر صداتو دوست دارم لالایی‌هاتو دوست دارم، بغض صداتو دوست دارم

دیگه دنیا واسه من تاریکه زندگی کوره رهی باریکه آخر قصه‌ی من نزدیکه

#محمد_فارسی آخربن شعرش را سرود و پر کشید. تسلیت به جامعه ادبی گیلان🖤

آه من می‌دانم فرو رفتن یال‌های من در سنگ آیندگان را دیوانه خواهد کرد و از ریشه‌ی این یال‌های تاریک روزی دوست فرود می‌آید و تسلیت دوست را می‌پذیرد. #هوشنگ_چالنگی @artsher

بری‌ هم دوستتم بمانی‌ هم دوستتم در هر صورت مخلصت.. دوستت هستم. دیالوگی از فیلم #طعم_گیلاس #عباس_کیارستمی @artsher

به‌ قول مایاکوفسکی: برایتان شعری آماده کرده‌ام..

می‌ترسی‌ چه چیزی را از دست بدهی؟ وقتی هیچ‌چیزی در این جهان به راستی به تو تعلق ندارد. #مارکوس_اورلیوس @artsher

رد شده از استنت لای حالب‌ خط کشیده بر مجاری‌ جنب پروستاتی ورم کرده از پیرمردی لاغر اندام با کم کاری مزمن تیروئید گذرانده نزدیک ۶۰ سالگی به     آرامی می‌افتد شی مذکور توی عکس خم خورده و آئینگیِ توالت زعفرانی‌رنگ بیمارستان رازی با پاهای احتباسی و عصایی به قایت مردد در را باز می‌کند و این شاعر را به دوقولهای افسانه‌ای‌اش حساب نمی‌آورد من اما می‌دوم مدام توی ریختن چیزی از خودم بیرون انگار عجله‌ای مرا هل می‌دهد آرام... آرام لاشیا..! جهان دورم به مناسبت‌های مختلف می‌چرخد و من باید با عجله‌ کنار بیایم جهان که کَفَش را ریخته و می‌خواهد سرم را چنگ بزند منم که نام مادرم را در آخرین سکانس صدا می‌زنم اما این دست‌های او نیست که مرا می‌چرخاند این پدرم نیست که بالایم می‌اندازد نه این زخم‌ها مال من نیست منی که می‌توانم چشم‌هایم را همراه سیفون ببرم توی گودی چرا در را می‌زنند که بیا؟ منی که می‌توانم از پنجره‌ی بیمارستان هتلی در وگاس را ببینم چرا در می‌زنند که بیا؟ منی که می‌توانم از هواکش بروم لالوی پرنده‌ها چرا در می‌زنند که بیا؟ چرا باید بروم بین این‌ها که مدام سوندهایشان پر می‌شود؟ چرا باید از لوله‌کشی‌های ساختمان به مجاری ادراری برسم؟ چرا از داروخانه کبد را برمیدارم و از تکنیسین‌های دارویی آنزیم در می‌آورم؟ چرا من اینجا در توالت به این‌ها فکر می‌کنم و شما بر صندلی‌هایتان آرام نشسته‌اید؟ آیا یک روز خوب روزی برای مردن نیست؟ آیا پیرمردها و ساختمان‌های قدیمی به هم شباهت ندارند؟ مرا بسپارید ببرند گاهی ماندن فحش خوار و مادر است. #حامد_رضوی تابستان ۱۴۰۴

دی نی‌ای از ساقه‌های جو دمیدم اما صدایش در نیامد مرا دل به خردسالی از کف رفته است. #کانه_کو_موتو_اومی ۱۹۴۴ - ۱۸۶۸ مترجم: #علی_عبدالهی @artsher

جنگ است اسماعیل، جنگ است.

منو تو زنده موندیمو به سختی زندگی کردیم گذشته، حال، آینده منو تو وارث دردیم..💔

چه کردی با خودت آوازه‌خون شهر بی شاعر #علی‌اکبر_یاغی‌تبار @artsher

منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی مفروش خویش ارزان که تو بس گران بهایی #مولانا @artsher