Amirmamad

همه قرار نیست رفیق باشن! یکی همکار خوبیه، یکی هم‌صحبت خوبیه، یکی پایه‌ی سفره... یکی فقط وقتی اوضاع می‌ریزه به هم، بلده کنارت وایسه! ما یه تصور عجیب از رابطه داریم: اگه رفیقمه، باید زیاد ببینمش، زیاد پیام بدیم، تولد هم باشیم، جمعه‌ها همدیگه رو پیدا کنیم... انگار رفاقت پکیج اینترنت نامحدوده! درحالی‌که بعضی آدم‌ها اصلاً برای وقت‌گذرونی ساخته نشدن! ولی ساعت ۲ نصف شب زنگ بزنی و بگی: «داداش، یه مشکلی پیش اومده»، قبل از اینکه توضیح بدی، می‌گه: «کجایی؟» یکی باهات زیاد قهوه می‌خوره، ولی روز سختت غیبش می‌زنه :) یکی شاید سالی سه بار ببینتت، ولی وقتی زمین خوردی، اولین نفریه که دستش رو میاره جلو... تعداد ملاقات، واحد اندازه‌گیری رفاقت نیست! اصلاً شاید اشتباه ما اینه که از هر آدمی همه‌چیز می‌خوایم... هم‌زمان همکار خوب باشه، رفیق خوب باشه، شنونده‌ی خوب باشه، پایه‌ی مهمونی باشه؛ وقت بحران هم حاضر باشه... عزیز من، آدمه، چاقوی سوئیسی نیست! بلوغ رابطه شاید این باشه که بفهمی هر آدمی در زندگی تو یک ظرفیت و یک نقش داره... و لازم نیست چون در یک نقش خوب نیست، کل رابطه رو زیر سؤال ببری! اون رفیقی که هیچ‌وقت پایه‌ی کافه نیست، شاید بهترین آدم برای روزهای سختت باشه... اون همکاری که هیچ‌وقت رفیقت نمی‌شه، شاید قابل‌اعتمادترین آدم حرفه‌ای زندگیت باشه! آدم‌ها رو در زمین خودشون قضاوت کن :) کیفیت بعضی رابطه‌ها با تعداد عکس‌های مشترک مشخص نمی‌شه! با این مشخص می‌شه که وقتی زندگی قفل کرد، شماره‌ی چه کسی ناخودآگاه میاد توی ذهنت؟