خوشبخت مُردن

نوشتم: برایم دعا کن رفیقِ گرمابه و گلستانِ من! دعا کن بعد از این، فقط دلخوشی باشد و آرامش باشد و برکت باشد و عشق... نوشتم: به قدری بارهای سنگین‌تر از طاقتم برداشته‌ام و فراتر از توانم با بی‌رحم‌ترین حریف‌های روزگار جنگیده‌ام و به قدری شکسته‌ام و سرپایی خودم را ترمیم کرده‌ام که سد طاقتم عمیقا نازک شده و به کوچکترین اندوهی، به هم می‌ریزم. خودم می‌فهمم چقدر شکننده تر از سابقم و چقدر برای هیچ‌ اندوهِ اضافه‌تری طاقت ندارم. برایش نوشتم: بگو خدا این‌روزها بیشتر مراقبم باشد، از قوی بودن و تنهایی بارِ همه چیز را به دوش کشیدن خسته‌ام. نیاز دارم برای مدتی همه چیز آرام باشد و فرصت کنم خودم را بغل بگیرم و از خودم دلجویی کنم و با خودم مهربان باشم.

روح‌های بزرگ علاقه‌ی مرا جلب می‌کنند، و آنها تنها هستند. آلبر کامو

«اگر برای بعضی از دردها درمان‌های متعدد و زیاد تجویز کنند، این علامت آن است که درد بی‌درمان است. من فکرها می‌کنم. مغز خودم را داغان می‌کنم، هزار تدبیر به خاطرم می‌رسد، واقعا هزارها!» باغ آلبالو آنتوان چخوف

به‌قول آلبر کامو: ‏اگر شد که هیچ؛ اما اگر نشد، بند کفش‌هایم را محکم‌تر می‌بندم و انجامش می‌دهم این بار با موهای سفید بیشتر؛ چون آن‌چه اهمیت دارد پیروزی نیست، پایداری‌ست.

«چه خوش‌تر زآن که بعد از انتظار‌ی‌؟ به امیدی رسد امیدوار‌ی‌؟» نظامی

‏وقتی داشتید کسی رو «تجربه» می‌کردید مراقب باشید. شاید اون داشت شما رو زندگی می‌کرد.

‏آدمیزاد پر از زخمه، و شاید دلمون بخواد که فکر کنیم از زخمها نور وارد میشه اما هر کدومش به تنهایی کلی درد داره. و شاید، شاید هم واقعیته که «یار خوب همه ماجراست» که بریتنی سی چری خیلی قشنگ ازش گفته: «روح او پاره بود. روح من سوخته. اما وقتی باهم بودیم زخم‌هایمان کمی کم‌تر درد می‌کردند. وقتی باهم بودیم تحمل گذشته، به دردناکی همیشه نبود.»

‏یاد این جمله از برادران کارامازوفِ داستایفسکی افتادم: کسی چه می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟ زیرا در میان ویرانی و رنج، وظیفه‌ی انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد

هر بار که پیشامد نامطلوبی اعم از ناچیز یا مهم برایم روی می‌دهد، هر لحظه که حس عزت نفسم به نحوی جریحه‌دار می‌شود، بی‌درنگ چهره‌ شما در مقابل دیدگانم مجسم می‌گردد و چنین می‌اندیشم: 《اینها هیچ کدام اهمیتی ندارد. مهم آن است که قلبم برای دوشیزه‌ای می‌تپد.》 از میانِ نامه‌های تولستوی