خوشبخت مُردن

نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره ه می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده ام به کهکشان به بیکران به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با شراب موجها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیر پا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب میشود صراحی سیاه دیدگان من به لالای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو میدمی و آفتاب می شود

مطمئن باش که این روزها هر کسی از مشکلی غیرقابل درک رنج می‌برد؛ زندگی تشکیل شده از بلاهایی پی‌در‌پی که به قلب انسان مشت می‌کوبد، اما وظیفه در همینجاست: باید ادامه دهیم. ژرژ ساند

“You handled it so well”. No, I didn’t, I went insane, lost my spark, distanced myself from everyone and hated myself. - «تو خیلی خوب تونستی باهاش کنار بیای». + نه راستش؛ من تا مرز جنون رفتم، شور و شوقم رو از دست دادم، از همه فاصله گرفتم و از خودم بیزار شدم.

کاش یکی بود که مثل فروغ فرخزاد بهش می‌گفتیم: ‏«با من بیا با من به آن ستاره بیا به آن ستاره‌ای که هزاران هزار سال از انجماد خاک و مقیاس‌های پوچ زمین دور است و هیچ‌کس در آن‌جا از روشنی نمی‌ترسد»

... و همچون آرزویی، این کلمات تسلیم‌آمیز را تکرار کردم: خیلی ساده، همان چیزی که هستم، مرا زنده نگه می‌دارد. خورخه لوئیس بورخس در ستایش تاریکی

روایتی عاشقانه با معما‌های پیچ درپیچ، کشف حقیقتی کهنه و در نهایت انتقام از گذشته‌...🔥🌪

نجات دهنده در آینه است. اما داستایوفسکی یکبار گفته : در آغوشم بگیر و نجاتم بده ، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش.

برای فرار از خیابان به خانه بر می‌گشت ولی به محض ورود به چهار دیواریش باز دوست داشت به خیابان برگردد. رنج می‌برد که چرا به هیچ جا تعلق ندارد. اریک امانوئل اشمیت

شاید تلاش برای کار کردن صادقانه و وظیفه‌شناسی روی چیزهای کوچک، تنها راه عاقل ماندن در دنیایی باشد که در حال فروپاشی است. هاروکی موراکامی

‏خودت را بساز تا آدم امنی شوی، برای روزهایی که نمی‌شود به کسی پناه برد. کارل گوستاو یونگ

شکاف عمیقی وجود دارد بین آرزوهای انسان و تلاش‌هایی که برای رسیدن به آن آرزوها انجام می‌دهد. افسانه سیزیف آلبر کامو

احساس می‌کند انگار آن‌قدری از خودش باقی نمانده که خطر کند و آن را هم در اختیار کس دیگری بگذارد. سیر عشق آلن دو باتن

نوشتم: برایم دعا کن رفیقِ گرمابه و گلستانِ من! دعا کن بعد از این، فقط دلخوشی باشد و آرامش باشد و برکت باشد و عشق... نوشتم: به قدری بارهای سنگین‌تر از طاقتم برداشته‌ام و فراتر از توانم با بی‌رحم‌ترین حریف‌های روزگار جنگیده‌ام و به قدری شکسته‌ام و سرپایی خودم را ترمیم کرده‌ام که سد طاقتم عمیقا نازک شده و به کوچکترین اندوهی، به هم می‌ریزم. خودم می‌فهمم چقدر شکننده تر از سابقم و چقدر برای هیچ‌ اندوهِ اضافه‌تری طاقت ندارم. برایش نوشتم: بگو خدا این‌روزها بیشتر مراقبم باشد، از قوی بودن و تنهایی بارِ همه چیز را به دوش کشیدن خسته‌ام. نیاز دارم برای مدتی همه چیز آرام باشد و فرصت کنم خودم را بغل بگیرم و از خودم دلجویی کنم و با خودم مهربان باشم.

روح‌های بزرگ علاقه‌ی مرا جلب می‌کنند، و آنها تنها هستند. آلبر کامو