رب الناس/بقلم علی رضا کمیلی

😭 مصطفی هم رفت آری! او هم اینجایی نبود.. چقدر سخت است در سوگ برادر نوشتن... چقدر دلم خون است از این دنیای فانی می ترسم یاد تو هم با نوشتن این متن فراموش بشود مصطفی ... می ترسم! تویی که لحظه ای آرام و قرار نداشتی تویی که همه وجودت دغدغه مردم بود تویی که دلت به اندازه دریا بود.. درباره برادر نوشتن به غایت سخت است شکننده است کمرشکن است... مصطفی واحدی اهل فکر بود، جهادی بود، خستگی ناپذیر بود، مهمان نواز بود، بله همه اینها بود ولی مهمتر از همه اینکه از دنیا بریده بود. هیچ پست و مقام و جایگاهی چشمش را پر نمی کرد. هوس رشدهای آسانسوری و جایگاه های دهان پرکن نداشت. به غایت سالم بود و عدالت‌خواه به غایت شجاع بود در مواجهه با دزدها و قلدرها! خدایا اگر تو دلها را آرام نکنی چه کسی می تواند به صدرا و محی‌الدین و فاطمه کوچولو تسلی بدهد فقدان پدری مهربان را ... مصطفای عزیزم! بخدا برای تو مثل مادر مرده ها زار زدم چون محبت تو قلبی بود با همه وجود بود چون در تو ذره ای بازیگری نمی دیدم... همیشه در میانه راه تهران مشهد، خانه مصطفی پاتوق ما و خیلی از بچه ها بود. دلش چون دریا بود و آخرین بار همین هفته قبل که فهمید از مسیر شاهرود به گنبد رفته ام زنگ زد و تلخ گله کرد! گفتمش مصطفی ما توقف نداشتیم ولی اینقدر هم آمدیم خانه شما که دیگر روی مان نمی شود. گفت به خدا ناراحت میشم دیگه این کار را نکن ‌.. و من چه می‌دانستم که دست اجل تو را در تصادفی مرگبار از ما می گیرد و دیگر تو را نخواهم دید! ای خدا!!! ای خدا!!! ای خدا!!! صبر بده 📍 @komeilialireza