Unclesam

دیروز قاریِ مراسم وداع با امام‌زمان خامنه‌ای جلاد، آیه‌ 13 سوره آل‌عمران رو واسه کاروان عربستان🇸🇦 خوند و به نوعی بهشون دیسِ معنوی داد؛ گروهی در راه خدا می جنگیدن، و گروه دیگه کافر بودن، کافرها اهل ایمان رو به چشم‌شون 2 برابر می‌دیدن و به همین خاطر شکست خوردن.. + این آیه به ماجرای جنگ بدر و رویارویی نظامی مسلمون‌ها با مشرکانِ قریش تو ماه رمضون اشاره داره که با وجود برتری عددی و تجهیزاتی اعضای قریش، مسلمون‌ها با امدادهای غیبی پیروز شدن!

جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ و کلاهبرداری میلیون‌دلاری از گردشگران خارجی در آمریکا استکهلمیان - هم‌زمان با برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ در ایالات متحده، میلیون‌ها گردشگر از سراسر جهان وارد شهرهای میزبان شدند؛ اما برای بسیاری از آن‌ها، تجربه صرف یک وعده غذا در رستوران‌های آمریکا به اندازه مسابقات فوتبال غافلگیرکننده بود. در هفته‌های اخیر، شبکه‌های اجتماعی پر شده از تصاویر قبض‌هایی که روی آن‌ها، علاوه بر قیمت غذا و مالیات، مبالغ دیگری نیز اضافه شده است؛ از «انعام اجباری» گرفته تا «هزینه خدمات»، «هزینه مهمان‌نوازی» و هزینه‌های من‌درآوردی مشابه دیگر. بسیاری از گردشگران با این شیوه و بدون آنکه متوجه باشند، مبالغی بسیار بیشتر از آنچه می‌بایست پرداخت کردند. در آمریکا، برخلاف بسیاری از کشورهای جهان، صاحبان رستوران‌ها حاضر به پرداخت حقوق کافی به کارکنان نیستند و انتظار دارند مشتری، علاوه بر پرداخت بهای گران غذای خود، حقوق کارمند را نیز از طریق پرداخت انعام و دیگر هزینه‌های من‌درآوردی روی قبض پرداخت کند. به این ترتیب، در حالی که رستوران‌داران سودهای کلان به جیب می‌زنند، کارمندان با حقوق‌های ناچیز و بشدت پایین باید به دست مشتریانی نگاه کنند که کم‌کم از این موضوع به ستوه آمده‌اند. مردم نیز هرچه بیشتر به دیگر کشورهای پیشرفته دنیا اشاره می‌کنند که در آن‌ها هر کارمند، طبق قانون، باید حقوق مکفی دریافت کند. با نزدیک شدن به جام جهانی، برخی انجمن‌های رستوران‌داران و صاحبان کسب‌وکارها نگران بودند که میلیون‌ها گردشگر خارجی با «فرهنگ» انعام دادن در آمریکا آشنا نباشند و در نتیجه کارکنان رستوران‌ها درآمد قابل توجهی را از دست بدهند. به همین دلیل، شماری از رستوران‌ها در شهرهایی مانند آتلانتا، کانزاس‌سیتی، بوستون، فیلادلفیا و نیویورک تصمیم گرفتند به طور خودکار حدود ۱۸ تا ۲۰ درصد هزینه‌های «من‌درآوردی» را به قبض مشتریان اضافه کنند و حتی علاوه بر آن، از مشتری مطالبه انعام کنند. مشکل اصلی از جایی آغاز شد که بسیاری از گردشگران متوجه نمی‌شدند این مبلغ از قبل به قبض اضافه شده است. در تعداد زیادی از رستوران‌ها، پس از پرداخت قبض، دستگاه کارت‌خوان دوباره از مشتری می‌پرسید که چه مقدار انعام (Tip) مایل است پرداخت کند. برای فردی که برای نخستین بار به آمریکا سفر کرده بود، این درخواست کاملاً عادی به نظر می‌رسید. در نتیجه، برخی مشتریان: - ابتدا ۲۰ درصد هزینه‌های «من‌درآوردی» پرداخت کردند؛ - سپس دوباره ۱۵ تا ۲۵ درصد دیگر به عنوان انعام اجباری پرداخت کردند؛ و در نهایت، گاهی بیش از ۴۰ درصد روی مبلغ اصلی غذا پرداخت کردند، بدون آنکه متوجه پرداخت مضاعف شوند در کنار این موضوع، برخی قبض‌ها شامل هزینه‌هایی با عنوان‌هایی مانند «Service Fee»، «Hospitality Fee» یا «Administrative Charge» نیز بودند؛ اصطلاحاتی که برای بسیاری از گردشگران خارجی نامفهوم بود و بعضی تصور می‌کردند این مبالغ مالیات دولتی یا هزینه‌های قانونی اجتناب‌ناپذیر هستند، در حالی که در واقع این هزینه‌ها معمولاً توسط خود رستوران تعیین می‌شوند و تنها در صورت اطلاع‌رسانی قبلی می‌توانند مطابق قوانین محلی دریافت شوند. جهانگردان خارجی در ردیت، ایکس، اینستاگرام و تیک‌تاک صدها تصویر از قبض‌های خود منتشر کرده و نوشته‌اند که از ناآشنایی آن‌ها با سیستم پرداخت آمریکا سوءاستفاده شده است. بسیاری از گردشگران اروپایی نوشتند که در کشورهای آن‌ها انعام اختیاری است و هرگز انتظار نداشتند ابتدا انعام به صورت خودکار و اجباری به قبض اضافه شود و سپس دوباره از آن‌ها درخواست انعام شود. در برخی ویدئوهای پربازدید، کاربران حتی به دیگر گردشگران هشدار دادند که پیش از پرداخت، قبض را با دقت بررسی کنند و ببینند آیا عبارت‌هایی مانند «Automatic Gratuity»، «Included Gratuity» یا «Service Charge» روی آن درج شده است یا خیر. تاکنون هیچ نهاد رسمی آماری درباره میزان دقیق اضافه‌پرداخت گردشگران منتشر نکرده است. با این حال، اگر گردشگران خارجی در طول مسابقات در چنین شرایطی قرار گرفته باشند و هر نفر به طور متوسط بین ۱۰ تا ۲۰ دلار بیش از انتظار خود پرداخت کرده باشد، مجموع مبالغ اضافه‌پرداخت می‌تواند به ده‌ها میلیون دلار برسد. این موضوع موجی از انتقاد در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها به راه انداخت و بحث قدیمی درباره شفافیت قیمت‌ها، هزینه‌های پنهان و «فرهنگ» انعام در آمریکا را دوباره به صدر اخبار بازگرداند. شاید مهم‌ترین درس این رویداد برای گردشگران ساده باشد: در آمریکا، پیش از پرداخت هر قبض رستوران، اغذیه‌فروشی کنار خیابان یا هر فروشنده مواد غذایی، همیشه بررسی کنید که آیا انعام یا «هزینه‌های من‌درآوردی» از قبل به مبلغ نهایی اضافه شده است یا خیر؛ زیرا در غیر این صورت، ممکن است ناخواسته دو یا چند بار برای غذایی که خرید کرده‌اید هزینه پرداخت کنید

به عنوان یک گزاره کلی باید گفت هر رسانه‌ای جهت‌گیری به هر حال داره و بی بی سی هم فارغ از سیاست خبریش در زمانهای قدیم بخاطر دقیق بودن داده‌های خام خبریش، اعتبار داشت ولی الان تبدیل شده به فیک نیوز. این روزها که یکی از عزداران خامنه‌ای هم به شمار میاد! یه جورایی الان دیگه میشه گفت بی بی سی فارسی، شعبه خارج از کشور صدا و سیمای جمهوری اسلامی است. قبلا در یک جاهایی میزد زیرش، گردن نمیگرفت الان کامل شرم و حیا رو گذاشته کنار ! شده بوقچی و پروموت کننده خط رژیم.

درود ملت ۲۵۰۰ ساله ایران به ملت ۲۵۰ ساله آمریکا؛ آنچه تاریخ به ما آموخت    استکهلمیان – محمدرضا شاه پهلوی، آخرین پادشاه ایران، حساسیت ویژه‌ای نسبت به برجسته ساختن پیشینه تاریخی و تداوم تمدنی ایران داشت؛ ویژگی‌ای که تا حد زیادی از پدرش، رضاشاه، به ارث برده بود. در همین راستا، تقویم رسمی کشور را از هجری شمسی به «تقویم شاهنشاهی» تغییر داد و مبدأ آن را آغاز پادشاهی کورش بزرگ قرار داد؛ گاه‌شماری‌ای که بیش از یازده قرن از تقویم میلادی جلوتر بود و قرار بود عظمت تاریخی ایران را به رخ جهان بکشد.    در آن سال‌ها، بسیاری از ناظران خارجی با مشاهده تاریخ رسمی ایران، کشوری را می‌دیدند که در سال ۱۹۷۹ میلادی، وارد سال ۲۵۳۷ شاهنشاهی شده بود. همین تفاوت عددی، فارغ از هر قضاوتی، تصویری از دیرینگی و تداوم تمدنی ایران در ذهن بسیاری از مردم جهان ایجاد می‌کرد. محمدرضا شاه نیز بارها و با علاقه، تاریخ ۲۵۰۰ ساله ایران را با تاریخ حدود ۲۰۰ ساله ایالات متحده آمریکا مقایسه می‌کرد و این تفاوت را نشانه‌ای از ریشه‌داری تمدن ایرانی می‌دانست.    در سال ۱۳۵۵، دو سال پیش از انقلاب، رویدادی جالب توجه رخ داد. محمد انور سادات، رئیس‌جمهوری فقید مصر، که روابطی نزدیک با خانواده سلطنتی ایران داشت، به همراه همسرش در سفری رسمی وارد تهران شد. او در بدو ورود به فرودگاه مهرآباد گفت: «درود ملت پنج‌هزار ساله مصر بر ملت دوهزار و پانصد ساله ایران.»    در همان زمان، برخی این جمله را کنایه‌ای ظریف به تأکید فراوان محمدرضا شاه بر تاریخ ۲۵۰۰ ساله ایران تلقی کردند. اما تنها دو سال بعد، سادات نشان داد که دوستی را فقط در روزهای قدرت معنا نمی‌کند. هنگامی که محمدرضا شاه پس از ترک ایران در دشوارترین روزهای زندگی خود به دنبال پناهگاهی بود و بسیاری از دولت‌های غربی از پذیرش او خودداری کردند، سادات با وجود هزینه‌های سیاسی این تصمیم، از او و خانواده‌اش در مصر استقبال کرد. از همین رو، نام او در حافظه تاریخی بسیاری از ایرانیان به عنوان نمادی از وفاداری و دوستی مانده است.    امروز، چهارم ژوئیه، ایالات متحده آمریکا دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال خود را جشن می‌گیرد؛ کشوری که از نظر قدمت تاریخی، در برابر تمدن چند هزار ساله ایران بسیار جوان به شمار می‌رود. اگر محمدرضا شاه امروز در قید حیات بود، بعید به نظر می‌رسید فرصت ارسال پیامی با این مضمون را از دست بدهد: «درود ملت ۲۵۰۰ ساله ایران به ملت ۲۵۰ ساله آمریکا.»    اما شاید مهم‌ترین و در عین حال تلخ‌ترین بخش این مقایسه، نه تفاوت در عمر دو کشور، بلکه تفاوت در جایگاه امروز آنها باشد.    در جهان معاصر، اعتبار و قدرت ملت‌ها دیگر با تعداد قرن‌های تاریخشان سنجیده نمی‌شود، بلکه با کیفیت حکمرانی، توان اقتصادی، سطح رفاه شهروندان، پیشرفت علمی و فناوری، آزادی‌های مدنی، اعتبار بین‌المللی، قدرت گذرنامه، ثبات پول ملی، امنیت سرمایه‌گذاری، کیفیت دانشگاه‌ها، توان نوآوری و فرصت‌هایی که برای شهروندان خود ایجاد می‌کنند، اندازه‌گیری می‌شود.    ایالات متحده در طول تنها ۲۵۰ سال، به بزرگ‌ترین اقتصاد جهان، یکی از مهم‌ترین مراکز تولید علم و فناوری، خانه صدها دانشگاه و مؤسسه پژوهشی معتبر، محل تولد بسیاری از بزرگ‌ترین شرکت‌های نوآور دنیا و مقصد میلیون‌ها مهاجر از سراسر جهان تبدیل شده است. دلار آمریکا ستون اصلی نظام مالی بین‌المللی است، گذرنامه آمریکایی یکی از معتبرترین گذرنامه‌های جهان به شمار می‌رود و شهروندان این کشور تقریباً در هر نقطه‌ای از دنیا به خدمات بانکی، مالی و تجاری دسترسی دارند.    در مقابل، ایران با وجود برخورداری از یکی از کهن‌ترین تمدن‌های جهان، امروز با واقعیتی متفاوت روبه‌رو است. بخش بزرگی از جوانان ایرانی آینده خود را نه در ساختن کشور، بلکه در مهاجرت به کشورهای توسعه‌یافته جست‌وجو می‌کنند. مهاجرت گسترده نخبگان، فرار سرمایه، کاهش سرمایه‌گذاری خارجی، تورم مزمن، افت ارزش پول ملی، محدودیت‌های گسترده بانکی و مالی، کاهش اعتبار گذرنامه، دشواری ارتباط با اقتصاد جهانی و کاهش سهم ایران از اقتصاد و تجارت بین‌الملل، تنها بخشی از چالش‌هایی است که کشور با آن روبه‌رو است. حتی استفاده از خدماتی که در بسیاری از کشورهای جهان امری کاملاً عادی محسوب می‌شود، مانند شبکه‌های پرداخت بین‌المللی، برای میلیون‌ها ایرانی به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده است.    شاید تلخ‌ترین واقعیت این باشد که در دنیای امروز، بسیاری از جوانان جهان آرزوی زندگی در کشوری ۲۵۰ ساله را دارند، نه در سرزمینی با تمدنی ۲۵۰۰ ساله. این واقعیت، ارزش تاریخ ایران را زیر سؤال نمی‌برد؛ بلکه نشان می‌دهد گذشته، هر اندازه هم باشکوه باشد، نمی‌تواند جای خالی موفقیت امروز را پر کند.

Foto från Unclesam

ترامپ نتوانست جلو خودش رو بگیره و حرفی که از نظر ج.ا. نباید میزد رو زد! گفت حالا یک هفته‌ای به اینا این فرصت رو دادیم رهبرشان را دفن کنند چون ما آدمای مهربانی هستیم و اینا…

Video från Unclesam

خبر مهمی که آمریکایی‌ها دادن این بود که نتانیاهو قرار است با ترامپ ملاقات کنه. همچین هم با آب و تاب هم تعریف میکنند تا سیگنال ترس به ج.ا. بفرستند. ملاقات با هماهنگی با اسراییل هم شده چماق دست آمریکایی‌ها ! ترامپ ممکنه به عنوان ابزار ترساندن استفاده کنه که اکر حرف من رو گوش ندی اسراییل رو میفرستم سراغت! از روی حرفهای آدمهای با نفوذ در ج.ا. که جلوی دوربین میشه فهمی‌د بیشترین چیزی که ج.ا. رو ترسانده قدرت اسراییل در حذف سران و مقامات ج.ا. است. حقیقتا برای هر کسی ترسناکه! خودتان فکرش را بکنید که هر لحظه انتظار داشته باشید یه موشک بخوره همان جا و اتاقی که نشستی. پنهان شدن هم فایده نداشته باشه و هر جار بری بعد از چند ساعت پیدات میکنند. اونا که خودشلن دسترسی به اطلاعات محرمانه دارند ترس و وحشت شان چند برابر یه آدم معمولی است چرا که برای مثال میشنوند که فلان همرده یا همکارشان برای فرار و پنهان شدن از دیدرس اسراییل رفته به یکی از آشنایان پدرزنش آویزون شده او را وادار کرده با شناسنامه و کارت ملی خودش بره یه باغ ویلا در یکی از روستاهایی دورافتاده رامسر برای چند هفته اجاره کنه. یارو از ترس، خودش تنهایی رفته تو ویلا مانده و به هیچکس آدرس ویلا را نداده حتی زن و بچه‌اش هم خبر نداشتن کجاست! ۴۸ ساعت بعد اسراییل یکی از روستاهای رامسر رو زده نمیدانم یادتان میاد اهالی رامسر گفتن تا حالا سابقه نداشت هواپیما یا پهداد بیاد بالا جنگلهای شمال ، که این بار آمد و دود از یکی از روستاهایی پشت کوه بلند شده … منظور این که اون کسی که گزارش این اطلاعات را با جزئیات محرمانه‌اش میخواند از ترس، بیضه‌هاش میاد تو دهنش! چون میدونه خودش هم دیر یا زود جزو لیست حذفه و راه فرار یا پنهان شدن هم نداره

دوستان و جوانانی که میخوان ازدواج کنید دختران دزدان مهریه بگیر در کمین مال و اموال زندگی شما در کمین هستن عاجزانه خواهش دارم این فیلم همه جای ایران پخش کنید پرستار

فکرش را بکنید اسراییلی‌ها چنین صحنه‌هایی را دیده‌اند و تصمیم به حذف هر آن که نقشی در گروگانگیری داشته گرفتند حتی کسانی که در گروگانگیری نقش مستقیم نداشتند وظیفه‌شان فقط نگهداری از گروگانها بود. به هر حال هر آنچه در قاب رصد دوربین‌ها قرار گیرد، خود را باید مرده بداند. این موضوع برای دستگاه‌های امنیتی اسراییل استفاده تبلیغاتی ندارد سبک و شیوه کارشان است. پرونده تنها زمانی مختومه میشود که عوامل در این دنیا نباشند. مجموعه رویدادهای بعد از واقعه المپیک مونیخ در سال ۱۹۷۲ ، برای اولین بار، توجهات را به این شیوه اسراییلی‌ها جلب کرد. حتی کسانی در شهرهای اروپایی زندگی لاکچری میگذراندند و تنها تقش لجستیکی داشتند، به واسطه ثروتی که از بیزینس داشتند به صروت محرمانه کمکهای پولی به تشکیلات گروگانگیران کرده بودند یکی پس از دیگر به تیر غیب گرفتار شدند. آخرین فردی که از ترس خودش را گم و گور کرده و تغییر هویت داده بود، در سال ۱۹۹۲ یعنی حدود ۲۰ سال بعد شناسایی و حذف شد.

شرکت در کثافت خانه‌ای که علی جوانمردی با نوچه‌های فاسدش میگردانند از اساس اشتباه است. وطن دوستان ایرانی همانطور که حدود ۴ سال پیش، اینترنشنال را بایکوت کردند تا عقلش سرجایش آمد فیک نیوز VOA را نیز بهتر است بایکوت کنند.

هرچه فیلم لاتی و لوطی گری دیدی بزار کنار اینو ببین