Unclesam

تهدید به قتل دختر ۱۶ ساله توسط سیاستمدار حزب چپ استکهلمیان - آنچه در یک نشست سیاسی در شهر اوپلندس وسبی در شمال استکهلم رخ داد، تنها یک بحث معمولی میان مخالفان سیاسی نبود؛ بلکه حادثه‌ای تکان‌دهنده است که باری دیگر پرسش‌های جدی درباره فرهنگ سیاسی حاکم بر حزب چپ سوئد را مطرح کرده است. در ویدئویی که از این حادثه منتشر شده، یاکیرا پولیدو مورنو، سیاستمدار حزب چپ و عضو کمیته آموزش شهرداری اوپلاندس وسبی، خطاب به ژولیت والیوس، دختر ۱۶ ساله هوادار حزب دموکرات‌های سوئد، او را «نازی» می‌خواند و سپس می‌گوید: «می‌دانی با نازی‌ها چه کار می‌کنند؟ آنها را می‌کشند.» سخنان بیان شده در این ویدیو که در شبکه های اجتماعی سوئد وایرال شده و به موجی از انزجار دامن زده است برای هر جامعه دموکراتیکی عمیقاً نگران‌کننده‌اند. یک سیاستمدار حزب چپ در حالی که پرچم فلسطین را در دست دارد یک دختر ۱۶ ساله سوئدی را در کشور خودش تهدید به قتل می کند. ژولیت والیوس ۱۶ ساله پس از این حادثه به روزنامه اکسپرسن گفت که شوکه شده و به‌شدت ترسیده است. این سیاستمدار حزب چپ پس از تهدید به قتل این دختر ۱۶ ساله توسط پلیس از محل خارج شد و شکایتی علیه وی تسلیم مقامات قضایی شده است. اما پرسش بزرگ‌تر متوجه حزب چپ است: چگونه افرادی که چنین رفتاری از خود نشان می دهند، می توانند در ساختار سیاسی محلی حزب فعالیت کند؟ نوشی دادگستر، رهبر حزب چپ، اعلام کرده است که این سیاستمدار به دلیل این ماجرا از سمت خود کناره‌گیری کرده و حزب «فوراً اقدام کرده است». اما افکار عمومی حق دارد بپرسد چرا چنین رفتاری اساساً باید تا زمان انتشار یک ویدئو ادامه پیدا کند. عبارت، یعنی «فوراً اقدام کردیم»، پرسش دیگری ایجاد می‌کند: چرا این اقدام ها همیشه پس از افشای عمومی هر رسوایی انجام می شود. در ماه‌های اخیر، هر بار که رفتار جنجالی یکی از اعضا یا هواداران حزب در رسانه‌ها افشا شده، واکنش حزب عمدتاً بر فاصله گرفتن از فرد، اخراج یا درخواست استعفای او متمرکز بوده است. سؤال اساسی این است که چه شرایطی باعث می‌شود چنین رفتارهایی بارها در اطراف یک حزب سیاسی تکرار شوند و چرا این رسوایی ها در حزب چپ تمامی ندارد. منتقدان حزب چپ معتقدند مسئله فقط چند «عضو مشکل‌ساز» نیست، بلکه باید درباره فرهنگ سیاسی درون حزب نیز بحث کرد. دموکراسی فقط برگزاری انتخابات نیست؛ پذیرش وجود مخالف سیاسی نیز بخشی از دموکراسی است. مخالف را می‌توان شدیداً نقد کرد، اما تهدید، ارعاب و عادی‌سازی خشونت و تهدید به قتل علیه مخالفان سیاسی خط قرمز است. اکنون حزب چپ باید فراتر از اخراج افراد، درباره فرهنگ سیاسی حاکم بر تشکیلات خود پاسخ دهد. افکار عمومی حق دارد بداند آیا حزب واقعاً با ریشه‌های این رفتارها برخورد می‌کند، یا تنها زمانی واکنش نشان می‌دهد که دوربین‌ها روشن شده‌اند و رسانه‌ها رسوایی جدیدی را آشکار کرده‌اند.