3imar سیمار

‌‌... خشم مقدس چرا ملت ایران از زنان بی‌حجاب که در انواع تظاهرات حکومتی به نمایش در می‌آیند، بیشتر از طرفداران پر و پاقرص و سنتی‌اش، بدشان می‌آید؟ نه فقط در کشور ما که تاریخ پر است از این چهره‌ها. چهره‌هایی که وقتی قدرت، امتیازات ِحاصل از تبعیت و فرمانبرداری را اعطا می‌کند، آنها دیگر نتوانستند جلوی وسوسه بایستند. اینجاست که اخلاق از شکلِ فضیلت بیرون آمده و به شکلِ «نقش» در می‌آید. در هر دیکتاتوری، گروهی پدید می‌آیند که تا می‌توانند هم از آخور می‌خورند، هم از توبره. اینها مومن به هیچ ایمانی نیستند؛ اینها کارمندانِ قدرت مسلط‌اند. اینجا همان نقطه‌ای است که راهِ «شرف» از «بی‌شرفی» جدا می‌شود و «مشروعیت» از «باور» بی‌شرفان یاد می‌گیرند با قدرت زندگی کنند، از نانشان بخورند و بعضی‌هاشان حتی یاد می‌گیرند آن را دوست بدارند! چون دوست داشتنِ قدرت، هزینه‌ی ترس را کم می‌کند. امروز وقتی رنج عمومی و سوگ به گستره‌ی یک کشور است، امتیاز خصوصی آنها بیشتر و بیشتر می‌شود و همین باعث می‌شود که این چهره‌ها در حافظه بمانند، نه به‌خاطر ظاهرشان، بلکه به‌علت انتخاب‌شان: اینها کنارِ فشار ایستادند، درست وقتی دیگران زیر فشار کمر خم کردند. هرگز این انتخاب را از جنس «خطا» نبینید؛ این انتخاب از جنس «موضع» است و موضع، دقیقا همان چیزی است که تاریخ با آن کار می‌کند. وقتی ورق برمی‌گردد، معمولاً سه سرنوشت رخ می‌دهد: بعضی ناپدید می‌شوند چون هویت‌شان وام‌دارِ صحنه‌های نمایش‌شان بود بعضی تغییر روایت می‌دهند چون حافظه‌ی خود را مثل لباس عوض می‌کنند و امید دارند مردم هم فراموش کنند‌ اما بعضی هرچه کنند هم در حافظه‌ی جمعی می‌مانند، چون جامعه‌ی زخمی برای ترمیمِ زخم، به نشانه نیاز دارد به چهره‌هایی که بتواند روی آن‌ها «اسمِ تبعیض» را بگذارد. آنوقت است که راه فراری نخواهد بود. آخر و عاقبت؟ حافظه، دستگاهِ معنابخشِ یک ملت است: جایی که جامعه تصمیم می‌گیرد چه چیز را فراموش نکند تا دوباره تکرار نشود. و به یقین در این زمان که از آب و باد و خاک و آتش، خون می‌چکد، این چهره‌ها فراموش نخواهند شد حتا اگر در آب، ماهی شوند و یا چون شب اندر سیاهی شوند. @simar50 #خشم_مقدس