آرامشی برای ادامه

میان استخوان‌های خرد شده‌ام امید تقلا می‌کند برای روییدن.

همه‌ی ماندن‌ها نجیب نیستند. بعضی رفتن‌ها از ماندن شریف‌ترند. وقتی دیگر دوست نداری، وقتی دیگر نمی‌توانی، وقتی می‌دانی حضورت فقط کار را کش می‌دهد، ماندن همیشه وفاداری نیست. گاهی فقط ترس است با کت‌وشلوارِ اخلاق. خیلی‌ها نمی‌خواهند ظالمِ داستان باشند، برای همین قربانی را طولانی‌تر می‌کنند. این هم نوعی بی‌رحمی‌ست؛ بی‌رحمیِ مؤدبانه...

فهمیدم که ضعیف‌ها بی رحم‌اند و مهربانی فقط از قوی‌ها انتظار می‌رود‌.

🎧🕊️

نوش گوش هاتون 🎧

زندگی یه مسیر صاف و تمیز نیست، یه جاده‌ست پر از پیچ و خاک و گاهی هم گل. بعضی روزها از شدت زیبایی آسمون اشک توی چشمات جمع میشه، بعضی روزها هم فقط می‌خوای بخوابی تا تموم شه. ولی چیزی که قشنگش می‌کنه اینه که هیچ‌ وقت نمیتونی از قبل بدونی فردا قراره چی بشه. شاید یه آدم جدید، یه حرف ساده، یه فنجون قهوه، یا حتی یه لحظه‌ی سکوت باعث شه دوباره بخوای ادامه بدی. زندگی همیشه بهت نمی‌گه “آفرین ولی اگه گوش بدی، با سکوتش می‌گه “ادامه بده، هنوز تموم نشده”.

دلم میخواد «امید» رو زندگی کنم.

پس از تو، با هر کسی آشنا شدم، مدام منتظر خداحافظی او از خودم بودم.

گاهی فکر می‌کنم ما آدم‌ها چطور میان نبودن و نیمه‌بودن گم می‌شویم؛ چطور با بوی غذا خیال می‌کنیم سیر شده‌ایم و با نشانه‌های کوچک فکر می‌کنیم چیزی در اختیار داریم، انگار ذهن ما همیشه در حال ساختن نسخه‌ی نرم‌تری از واقعیت است تا زخم‌هایش را پنهان کند. یک توجه کوتاه، یک حضور نامطمئن، یک علامت کوچک، همه تبدیل می‌شوند به نشانه‌هایی که به آن‌ها تکیه می‌کنیم، نه چون کافی‌اند، بلکه چون گاهی تنها چیزی‌اند که داریم. قصه‌های قدیمی هم همیشه به همین نشانه‌ها تکیه داشتند؛ ردی روی سنگ، صدایی دور، ثابت نبودن حضور اما بودن معنا. شخصیت اصلی داستان می‌دانست که نشانه فقط راهنمایی‌ست، نه خود مقصد، و آرام می‌گرفت چون پشت آن نشانه، چیزی کامل‌تر نفس می‌کشید حتی اگر دیده نمی‌شد. اما ما گاهی آن‌قدر در نشانه‌ها غرق می‌شویم که اصل را فراموش می‌کنیم؛ تا جایی که نمی‌فهمیم این آرامش کوتاه از بوست یا از خود غذا، از سایه است یا از منبع. و بعد، در لحظه‌هایی که سکوت کش می‌آید و هیچ نشانه‌ای نمی‌رسد، تازه متوجه می‌شویم چقدر به این نیمه‌چیزها عادت کرده‌ایم، چقدر به «تقریباً داشتن» دل بسته‌ایم، چقدر مدت‌هاست با ردّ کم‌رنگی زندگی می‌کنیم که هیچ‌وقت قرار نبود ما را کامل کند. شاید حقیقت پنهان ماجرا همین باشد، انسان همیشه میان نشانه و واقعیت سرگردان است؛ میان بویی که آرام می‌کند و لقمه‌ای که نبودنش را نمی‌توان نادیده گرفت. و معنای زندگی شاید دقیقاً در همین مرز باریک شکل می‌گیرد؛ جایی که می‌فهمی کدام آرامش از حقیقت آمده و کدام از تصویر، کدام حضور است و کدام فقط ردی گذرا. و درست همان‌جا، در همان لحظه‌ی بی‌صدا، آدم می‌فهمد با چه چیزی ادامه می‌دهد، و بدون چه چیزی نمی‌تواند.

کاش من و آرزوهایم در یک جهان بودیم.