آکادمی قانون جذب امیر شریفی

. 🧠 یک تحقیق جالب انجام شده اینکه آدم‌ها حتی به عجیب‌ترین شرایط هم بعد از مدتی عادت می‌کنن. حتی در آزمایشی که فرمان دوچرخه رو برعکس کرده بودن، فرد بعد از مدتی به این شکل جدید عادت کرد و جالب این بود که بعد از اون، دوباره دوچرخه‌سواری با فرمان معمولی براش سخت شد. ما هم وقتی به آرزوها و خواسته‌هامون می‌رسیم، سریع بهشون عادت می‌کنیم؛ چیزی که امروز برامون فوق‌العاده‌ست، ممکنه بعد از مدتی کاملاً برامون عادی بشه. 🎯 برای همین، حتی اگر به بزرگ‌ترین آرزوهاتون برسید، قرار نیست برای همیشه خوشحال بمونید. خودم سال‌ها پیش فکر می‌کردم اگر دانشگاه سراسری تهران قبول بشم، خوشبخت‌ترین آدم دنیا می‌شم. یا آرزوی تأسیس گیم‌نت داشتم و وقتی گیم‌نت زدم، فکر می‌کردم تا آخر عمر از این کار لذت می‌برم؛ اما حدود یک سال بعد جمعش کردم. در مورد درآمدم هم همین اتفاق افتاد. درآمدم طی چند سال چند برابر شد، حتی بیشتر از چیزی که اون زمان آرزو داشتم، اما خوشحالی حاصل از اون هم دائمی نبود. 🌱 پس خواهش می‌کنم نگیم «وقتی به فلان چیز برسم، حالم خوب می‌شه». چون وقتی رسیدیم، دوباره به اون شرایط عادت می‌کنیم و خواسته‌ی بعدی جای اون رو می‌گیره. اگر قرار باشه حال خوبمون رو به یک اتفاق آینده گره بزنیم، همیشه منتظر اتفاق بعدی می‌مونیم. 🙏 از نگاه من، این طرز فکر نوعی اعلام جنگ با خداست؛ چون داریم همه چیزهایی رو که الان داریم نادیده می‌گیریم و می‌گیم فقط اگر این یک چیز رو به من بدی، حالم خوب می‌شه. 📌 اگر زندگی رو مثل یک مهمونی ببینیم که بهش دعوت شدیم، ناراحتی دائمی ما از داشته‌هامون شبیه به مهمونی‌ایه که میزبان غذا و هدیه می‌ذاره، اما مهمان از اول تا آخر با ناراحتی گوشه‌ای می‌شینه و به این نعمتها بی‌توجهی می‌کنه. 🔄 حتی وقتی به جایگاه بالاتری می‌رسیم، باز هم باید برای حال خوبمون تلاش کنیم. 🕊️ خود من هم شغلی که امروز دارم، سال‌ها آرزوم بود. روزهای اول چند برابر امروز و با اشتیاق خیلی بیشتری نسبت به امروز کار می‌کردم، اما امروز هم برای خوشحال‌بودن باید تلاش کنم؛ داشته‌هام رو به یاد بیارم، هدف‌های جدید بسازم و ذهنم رو از اتفاقات بد دور کنم. پس قرار نیست خوشحالی رو یک اتفاق به ما بده؛ ما خوشحالیمون رو خودمون می‌سازیم. 🔑 و به نظر من، همین خوشحالی‌ای که می‌سازیم، کلید رسیدن به خواسته‌هاست. منتظر نباشید اتفاقی بیفته و بگید «از این اتفاق به بعد خوشحال می‌شم»؛ چون اگر خوشحالی رو به رسیدن به یک خواسته موکول کنید، بعد از رسیدن هم خواسته‌ی دیگری جای اون رو می‌گیره و بهتون قول میدم هیچ وقت اون اتفاقی که دنبالشید براتون نمی‌افته. .

. 🧠 ما چند وقت یه بار بدون هیچ دلیل خاصی احساسمون بد می‌شه. دلیلش اینه که خاطرات و اتفاقات قبلی زندگیمون، بدون اینکه خودمون بدونیم، توی ذهنمون دارن بازپخش می‌شن. ❓ حالا سوال اینجاست که اگه شما این احساس بد رو خوب نکنید، بدترش هم نکنید چه اتفاقی میُفته؟ هیچ اتفاق بدی براتون نمیُفته! چون شما دارید همون زندگی قبلی رو تکرار می‌کنید. 😇 اما اگه حواسمون رو حتی در حد سرگرمی از حال بد پرت کنیم، به مرور اتفاقات بد زندگی‌مون کمتر می‌شن. ⚠️ پس اگه حالتون بی‌دلیل بدون اینکه اتفاق جدیدی بیُفته بد شد، نترسید ولی بدونید اگه خوبش کنید اوضاعتون مدام بهتر میشه. ⚽ این موضوع شبیه یک تیم فوتباله که هر سال چهارم یا پنجم جدول میشه؛ چون هم گل می‌زنه و هم به‌خاطر بعضی اشتباهات گل می‌خوره. اگر نقاط ضعفش رو برطرف نکنه، قرار نیست داغون بشه؛ فقط حدود همون رتبه براش تکرار میشه. اما اگر روی نقاط ضعفش کار کنه و اون‌ها رو حذف کنه، می‌تونه رشد کنه و قهرمان بشه. زندگی ما هم همین‌طوره؛ همیشه امکان بهتر شدن وجود داره. 💰 مثلاً ممکنه کسی که ۱۰ میلیون هم براش مبلغ زیادیه، هر ۳-۴ ماه یک‌بار این مقدار پول رو از دست بده. اگه تو این مواقع حالش رو ۲-۳ بار خوب کنه، دفعه بعدی می‌بینه مثلا ضررش بجای ۱۰ تومن شد ۸ تومن یا مثلاً بجای ۳ ماه، شد ۴ ماه یک بار و هی که این روند رو ادامه بده، دیگه این مدل ضرر کردن از زندگیش حذف میشه. 📈 ما همواره ارتعاشات منفی داریم که می‌تونیم اونها رو از بین ببریم و رشد کنیم. البته افکاری که امروز برای ما مثبت محسوب می‌شن، ممکنه در مرحله بعدی رشد، دیگه برامون منفی باشن. مثلاً فکرِ درآمد ماهی ۲۰۰ میلیون وقتی درآمدت ۱۰۰ میلیونه، می‌تونه برات مثبت باشه؛ اما وقتی درآمدت به ۲ میلیارد رسیده، همین فکر برات منفی حساب میشه. ما چون رو به رشدیم، هر چقدر این ارتعاشات منفی رو حذف کنیم، با حذف این‌ها رشد می‌کنیم. 🌱 پس قرار نیست به جایی برسید که هیچ اتفاق بدی براتون نیُفته. همیشه چیزهایی هست که می‌تونید بهترشون کنید. هر بار که به‌خاطر موضوعی حالتون بد شد، سعی کنید اون اتفاق رو به هر ضرب و زوری که شده تعبیر مثبت کنید، بعد ببینید چه جوری زندگیتون تغییر می‌کنه و مرتب رشد ‌می‌کنه. .

. 💰 حتماً شما هم احادیث زیادی رو از ائمه اطهار شنیدید که ما رو به انفاق توصیه می‌کنند. در روایتی از امام صادق (ع) اومده که «روزی را با خرج‌کردن پول وارد زندگیت کن». این توصیه‌ها با تفکر رایج ما که خرج‌کردن رو مساوی با کم‌شدن پول می‌دونیم، متفاوته. پس چرا میگن این کارها رو بکنید پول میاد تو زندگیتون؟ 📌 نکته اینجاست که نباید فقط درگیر خودِ کاری باشیم که انجام می‌دیم؛ باید ببینیم اون کار ما رو به چه آدمی تبدیل می‌کنه. 🧠 ممکنه نماز بخونیم، اما همچنان از گناه و فحشا دور نشیم. یا به کسی مهربونی کنیم، اما وقتی به خونه می‌رسیم و زورمون به اعضای خانوادمون می‌رسه، بهشون زور بگیم. مهربونی زمانی باعث رشد ما می‌شه که واقعاً ما رو تبدیل به آدم مهربون‌تری کنه. پس کاری که انجام می‌دیم مهم نیست؛ آدمی که با انجام اون کار می‌شیم مهمه. 🌱 انفاق هم قراره از ما آدمی بسازه که به روزیش اطمینان داره. اگه پولی رو می‌بخشیم و هم‌زمان می‌ترسیم که «نکنه فقیر بشم» یا «نکنه بعداً به این پول نیاز پیدا کنم»، مسئله فقط خودِ بخشیدن نیست؛ این عمل هنوز ما رو به اون آدمی که قراره بشیم نزدیک نکرده. به ما گفتن ببخشیم تا باورمون بشه که پول و روزی زیاده و اون‌قدر داریم که می‌تونیم به دیگران هم ببخشیم. 🔑 درباره نماز هم همین کد وجود داره. وقتی گفته می‌شه نماز انسان رو از فحشا و منکر دور می‌کنه، یعنی نماز باید چنین تغییری در انسان ایجاد کنه. اگه نماز من باعث چنین نتیجه‌ای در ما نمی‌شه، نباید یقه نماز رو بگیریم و بگیم «پس چرا من رو تغییر ندادی؟» باید یقه خودمون رو بگیریم و بگیم: «این چه نمازی بود که من رو از فحشا و منکر دور نکرد؟» 🕊️ پس هر عملی که انجام می‌دیم، ببینیم قراره از ما چه آدمی بسازه؟ اگه انفاق می‌کنیم، قراره به آدمی تبدیل بشیم که از روزیش مطمئن و خیالش راحته. اگه می‌بخشیم اما همچنان نگران روزی هستیم، باید به عملی که انجام می‌دیم شک کنیم. وقتی کاری در ما این حس رو ایجاد کنه که «من بیشتر از نیازم دارم»، اون‌وقته که می‌فهمیم به فلسفه واقعی اون عمل نزدیک شدیم و ثروت هم وارد زندگیمون می‌شه. .

. 🧘 دوستان، دو تا نکته در مورد مراقبه و مدیتیشن بگم که احتمالاً خیلی بهتون کمک می‌کنه. اول اینکه مراقبه لزوماً این نیست که بشینیم و ذکر خاصی بگیم یا کار عجیبی انجام بدیم. مراقبه یعنی مراقبت از افکار. وقتی در مراقبه روی تنفس تمرکز می‌کنیم، دلیلش اینه که نمی‌تونیم به هیچ‌چیز فکر نکنیم؛ پس خودمون انتخاب می‌کنیم به چی توجه کنیم. وقتی توجه روی تنفسه، کمتر درگیر افکار مختلف و احساسات ناشی از اون‌ها می‌شیم و کمتر بالا و پایین می‌ریم. 🧠 در مدیتیشن هم اصل ماجرا همینه، با این تفاوت که به جای اینکه توجه رو فقط روی یک موضوع مثل تنفس بذاریم، اجازه می‌دیم افکار بیان و برن، بدون اینکه بهشون واکنش احساسی نشون بدیم. مثلاً فکری میاد که «پس‌فردا چک دارم»؛ فقط نگاهش می‌کنیم و می‌ذاریم بره. انگار داری فیلمی رو می‌بینی که توش افکار مختلف میان و می‌رن، بدون اینکه خودت رو با اون فکرها یکی بدونی. 🌱 در واقع هر دو روش یک چیز از ما می‌خوان: تا جایی که می‌تونیم توجه‌مون رو خودمون انتخاب کنیم و اگر افکار مختلف میان، بهشون واکنش احساسی نشون ندیم. وقتی این اتفاق می‌افته، آرامش کم‌کم سراسر وجودمون رو می‌گیره. حتی نباید ذوق خاصی هم نسبت به افکار مثبت داشته باشیم؛ چون اون هم یعنی داریم به یک فکر واکنش نشون می‌دیم. فقط نگاه کن: «چه جالب، این فکر هم توی ذهن من هست» و بذار بره. 🔍 یکی از تمرین‌های مهم اینه که در زندگی روزمره هم خودمون رو از افکارمون جدا ببینیم. مثلاً به جای اینکه بگیم «من عصبانی هستم»، بگیم «امیر افکاری داره که عصبانیش می‌کنن» یا «افکار تنش‌زا توی وجودشه». من خودم قبلاً این کار رو مسخره می‌دونستم، ولی بعداً دیدم واقعاً تأثیر داره؛ چون وقتی می‌گم «من این فکر رو دارم»، دیگه خودم رو با اون فکر یکی نمی‌دونم و می‌تونم فقط نگاهش کنم. 🕊️ یکی از راه‌های تشخیص اینکه مدیتیشن رو درست انجام دادیم یا نه، اینه که ببینیم چقدر حالت آرامش درونمون ایجاد شده. برای خود من که بیش‌فعالم، تمرین سختیه؛ ولی بعضی وقت‌ها این‌قدر حس خوبی سراسر وجودم رو می‌گیره که اصلاً نمی‌خوام مدیتیشن تموم بشه. البته همیشه این‌طور نیست. معمولاً وقتی مدتی مرتب انجامش می‌دم، مثلاً چند ماه، این حالت بیشتر اتفاق می‌افته. ⏳ اگر می‌خواید شروع کنید، انتظار نداشته باشید از روز دوم یا سوم اتفاق خاصی بیفته؛ شاید برای بعضی‌ها بیفته، اما من از تجربه شخصی خودم چنین نتیجه‌ای نگرفتم. اگر می‌خواید ازش نتیجه بگیرید، اول شرایطی برای خودتون ایجاد کنید که بتونید مدتی انجامش بدید. .

. 🧠 بعضی وقت‌ها ما با نیت کمک، جلوی رشد آدم‌ها رو می‌گیریم. مثل بچه‌ای که تازه می‌خواد راه بره؛ اگر هر بار که سختش شد بغلش کنیم و ببریمش، عضلاتش هیچ‌وقت قوی نمی‌شن. توی زندگی هم لازم نیست هر بار که کسی به مشکل خورد، سریع مشکلش رو براش حل کنیم. 📚 مثلاً بچه‌ای که کلاس دومه باید خودش با مسئله‌های سخت جمع‌کردن درگیر بشه. اگر از همون اول جواب رو بهش بدیم، هیچ‌وقت نیاز به راه ساده‌تر رو احساس نمی‌کنه. وقتی مدتی با سختی جمع‌کردن روبه‌رو بشه، بعداً وقتی ضرب رو یاد می‌گیره، می‌فهمه چرا این روش راحت‌تره. ❤️ توی روابط هم همین اتفاق می‌افته. وقتی فرزندمون وارد یه رابطه می‌شه و به مشکل می‌خوره، قرار نیست سریع شمارهٔ طرف رو بگیریم و خودمون رابطه رو درست کنیم. بذاریم اول خودش با مشکل روبه‌رو بشه، نیازش رو احساس کنه و اگر اشتباهی کرده، خودش بفهمه و اصلاحش کنه. 🔍 حتی چیزی که بهش می‌گیم «کارما»، از نظر من معنی و مفهوم اصلیش اون آگاهی‌ای هست که برامون میاره؛ یعنی آدم در شرایطی قرار بگیره که واقعاً بفهمه کاری که انجام داده چه اثری داشته. نه اینکه صرفاً اگر به کسی بدی کردی، بعداً همان بدی سرت بیاد. 👨‍👩‍👧 توی مسائل مالی هم همینه. خیلی وقت‌ها هم تا کسی مشکل مالی پیدا می‌کنه، سریع پول توی جیبش می‌ذاریم؛ یا هر مشکلی پیش میاد، می‌دویم حلش کنیم. در حالی که لازمه‌ اون آدم مدتی با اون شرایط دست‌وپنجه نرم کنه تا بفهمه اصلاً چرا به اینجا رسیده. 🕊️ این به معنی کمک‌نکردن نیست‌ها. اگر کسی خودش تا جایی که می‌تونسته تلاش کرد، مسئله رو فهمید و واقعاً کمک خواست، حتماً کمکش می‌کنیم. اما نباید از ترس سختی، همیشه مسیر رو براش هموار کنیم. 💡 مخصوصاً برای بچه‌ها، چیزی مهم‌تر از احساس نیاز نیست. اگر می‌خوایم بچه‌مون روابط خوبی داشته باشه، شاید لازم باشه چند تا رابطه رو از دست بده تا بفهمه رفتارش مشکل داره و نیاز داره مدیریت رابطه رو یاد بگیره. ⚠️ مثلاً بچه‌ای که بددهنه، اگر پنج سال وارد رابطه‌ای بشه که هرچقدر به طرف مقابل توهین کنه، هیچ واکنشی نبینه، ممکنه هیچ‌وقت متوجه مشکلش نشه. اما اگر چند تا از روابطش به خاطر رفتارش از بین بره، شاید یک روز می‌شینه و با خودش به رفتارش فکر می‌کنه. ✅ چون مهم‌ترین قسمت همینه: احساس نیاز! احساس نیاز به اینکه باید اخلاقش رو عوض کنه و روابطش رو بهبود بده. 🌱 خواهش می‌کنم نذاریم عضلات یک نفر تو زندگی ضعیف بشه. اصلا فرض کنید طرف نمی‌تونه راه بره و داره چهار دست و پا می‌کنه و از نظر ما داره زجر می کشه. اوکی! 💎 اون در واقع داره ارزش راه رفتن رو می‌فهمه. داره می‌فهمه که پس فردا که راه رفت چقدر اون راه رفتن خوبه، داره می‌فهمه چقدر مهمه که عضلات قوی داشته باشه. اجازه بدیم راه بره مطمئن باشید این تلاش و تقلا به دردش می‌خوره. 🎓 هر کسی تو هر جایگاهی هست، باید درسی که لازمه رو بگیره، خداوند هیچ کسی رو از پیش دانشگاهی برنمی‌داره بنشونه سوم دبستان. اگه یه نفر سوم دبستانه و از نظر شما درسی رو داره می‌گیره که خیلی پیش پا افتاده‌س، اون دقیقاً به اون درس نیاز داره. ❌ شاید اصلاً یه روزی یک نفر دیگه دقیقاً اومده همین کار رو براش کرده و دست این آدم رو گرفته برده کلاس بالاتر و باعث شده درنهایت این آدم اون درس‌هایی که لازم بوده رو نگیره! .

. 🌱 یه جمله هست که زیاد ازش استفاده می‌کنم: جهان بر مبنای کاشت و برداشت کار می‌کنه. اول درخت می‌کاری، بعد محصول برداشت می‌کنی. اول درس می‌خونی، بعد مدرک می‌گیری. اول ورزش می‌کنی، بعد لاغر می‌شی. یعنی اول اقدام می‌کنی، بعد نتیجه میاد. 🧠 مدتی پیش خودم متوجه یه اشتباهم شدم. منتظر یه سری اتفاق بودم و مدام بعضی کارهام رو عقب می‌انداختم و می‌گفتم: «وقتی این اتفاق‌ها افتاد، این کارها رو انجام می‌دم» 🔍 وقتی چند بار پشت‌سرهم کارها به صورت عجیبی پیش نرفت، با خودم گفتم: «امیر، مشخصه که داری مسیر رو اشتباه می‌ری» گفتم باید با خودم صادق باشم، مگه نمی‌گم آدم باید خودش رو در شرایط احساسی‌ای قرار بده که انگار رسیده به اون هدف؟ خب من همه کارهایی که می‌خواستم بعد از رقم خوردن اون اتفاقات انجام بدم رو الان انجام میدم. 📩 جالب این بود که ۲ روز بعد یه خبر خیلی خوب دربارهٔ همون موضوع رسید که ما می‌تونیم به ۳۰ درصد درآمد بیشتر برسیم. نمی‌تونم بگم قطعاً به خاطر این تغییر بود، چون عوامل زیادی روی اتفاقات زندگی اثر می‌ذارن؛ ولی برای خودم یه نکته خیلی مهم روشن شد: من داشتم زندگی و کارهام رو به رسیدن به اون هدف موکول می‌کردم. 🚫 ما خیلی وقت‌ها می‌گیم: «وقتی وزنم کم شد، وارد رابطه می‌شم» ، «وقتی دکترا بگیرم، ازدواج می‌کنم»، مثلاً به بعضی‌ها میگی چرا با همسرت بد رفتار می کنی؟ میگه: بذار وضعم خوب شه، فعلاً نمی‌تونم، فکرم تو کاره! الان نمی‌تونم به این فکر کنم که باید با همسرم مهربون باشم. آقا این دو تا موضوع اصلاً به هم چه ربطی داره؟ با همسرت مهربون باش، کارت رو هم بکن!! ⚠️ این یعنی زندگی‌مون رو به یه هدف گره زدیم و به نظرم بدترین ارتعاش برای رسیدن به یه خواسته، وابستگی به اونه. 🕊️ در مقابل، یکی از بهترین حالت‌ها بی‌نیازی و رهاییه. یعنی دوست داشته باشی به هدفت برسی و برای رسیدن بهش تلاش کنی، ولی کل زندگیت رو درگیرش نکنی. اینجوری احساس رهایی می‌کنی و خود این رهایی باعث می‌شه راحت‌تر به خواسته‌مون برسیم. ❤️ من خودم سال‌ها فکر می‌کردم اگر توی دانشگاه‌های تهران قبول بشم، دیگه خوشبخت‌ترین آدم دنیا می‌شم. قبول شدم، ولی بازم زیاد خوشحال نبودم. بعد فکر می‌کردم خونه، ماشین یا پول بیشتر قراره همین کار رو بکنن. 💡 الان که به اون فکرها نگاه می‌کنم، می‌بینم خنده‌داره. اینکه فکر کنیم بعد از رسیدن به یه چیزی، دیگه خوشبختیم کلاً خنده‌داره. 🌿 اگه الان زندگی کنیم به همه اونا می‌رسیم. اگر زندگیمون رو بندازیم عقب بگیم من به فلان هدف برسم بعد زندگی کنم، این خود وابستگیه و جهان اون خواسته‌مون رو گروگان می‌گیره، می‌گه مگه نمی‌گی بده؟ یعنی الان قدر زندگیت رو نمی دونی دیگه! 🎯 پس نگیم هر وقت به فلان هدف رسیدم فلان کار رو می‌کنم، چون جهان این مدل وابستگی رو نمی‌پسنده، ولی اگه بگی من بهترین زندگی که می‌خوام رو می‌کنم و به هدفم هم می‌رسم می بینی خیلی راحت‌تر به اهدافت می‌رسی. 🧪 من به‌تازگی این موضوع رو دوباره توی زندگی خودم امتحان کردم. هنوز نتیجهٔ عجیب و غریبی نگرفتم، ولی قطعاً میام نتایجم رو با شما درمیون می‌ذارم. .

. 📝 دوستان، من اخیراً دوره‌هام رو تایپ می‌کنم و بعد پرینت می‌گیرم. این‌طوری خیلی راحت‌ترم. فکر می‌کنید علتش چیه؟ 💭 قبلاً فقط سرتیترها رو می‌نوشتم و وسط دوره، ذهنم درگیر جزییات مختلفی بود. ولی الان با این روش خیلی راحت‌ترم 🧩 اخیراً بیشتر از همیشه به این موضوع پی بردم که هر چی کارهامون شفاف‌تر باشه، استرسمون هم کمتر می‌شه 🏋️ مثلاً چرا روز اولی که می‌ریم باشگاه این‌قدر سخته؟ چون کلی کار مختلف جلوی چشممونه که هنوز نمی‌شناسیم و برامون شفاف نیست و دقیق نمی‌دونیم باید چه‌کار کنیم 🎒 یکی از بزرگ‌ترین کارهایی که برای ساختن عادت می‌تونیم انجام بدیم، اینه که مقدمات اون کار رو از قبل آماده کنیم. مثلاً برای باشگاه، کفش و لباسمون رو از شب قبل داخل ساک بذاریم و ساک رو جلوی در آماده کنیم 📈 همین کار کوچیک می‌تونه احتمال موفقیتمون در ساختن عادت باشگاه رفتن رو ۲۰ تا ۳۰ درصد بیشتر کنه 🎙️ خود من هم اوایل نسبت به این روش نوشتن مطالب کلیدی دوره‌م گارد داشتم. می‌گفتم: «من که می‌دونم چی می‌خوام بگم!» 📄 الان هم شاید فقط یک دقیقه قبل از ضبط به نوشته‌هام نگاه کنم، ولی همه‌ی چیزهایی رو که می‌خوام بگم، از قبل می‌نویسم. حتی می‌دونم ممکنه بعضی‌هاش رو اصلاً نگاه نکنم، ولی بودنشون خیالم رو راحت می‌کنه 🛟 چون می‌دونم اگه وسط کار اتفاقی افتاد، می‌تونم برگردم و نوشته‌هام رو نگاه کنم. همین حسِ آمادگی، خودش استرس زیادی رو کم می‌کنه 🔎 پس اگه می‌خواید استرستون‌ رو کم کنید، کارهاتون رو تا جایی که می‌تونید شفاف کنید. یعنی دقیق بدونید قراره چه کاری انجام بدید 🚶‍♂️ یه نکتهٔ دیگه هم اینه که بار اول انجام دادن یک کار معمولاً خیلی سخته. ولی وقتی همون کار پیچیده رو برای بار دوم انجام می‌دید، انجام اون کار ۱۰ برابر براتون راحت‌تر میشه 🧠 دلیلش هم مشخصه؛ بار اول، بخش زیادی از انرژی ذهن صرف این می‌شه که بفهمیم اصلاً باید چه‌کار کنیم. بار دوم دیگه مسیر رو می‌شناسیم 😵‍💫 ما توی این دوره‌ و زمونه خیلی وقت‌ها بی‌دلیل به خودمون استرس می‌دیم. یکی از دلایلش هم اینه که تا دلتون بخواد کار نیمه‌تموم داریم 🔓 کارهای نیمه‌تموم، بر اساس چیزی که بهش می‌گن «اثر زایگارنیک»، بخش زیادی از ذهن رو درگیر خودشون می‌کنن 🎬 یه آزمایش جالب انجام دادن: یه عده‌ای رو بردن سینما، براشون فیلم رو کامل پخش کردن و برای یه عده دیگه فیلم رو وسطش قطع کردن. بعد دیدن ذهن گروه دوم تا مدت‌ها، بیشتر درگیر اون فیلم بوده 🎥 حالا می‌فهمیم چرا بعضی کارگردان‌های بزرگ پایان فیلم رو نمی‌بندن. برای فیلم‌ساز چی بهتر از این که ذهن مخاطب بعد از فیلم هم همچنان درگیر داستان بمونه؟ 🧩 شاید یک پرونده‌ی باز به‌تنهایی تأثیر زیادی روی ذهنمون نذاره. ولی وقتی می‌شه ۱۰ تا، دیگه ذهن واقعاً خسته می‌شه ⏱️ برایان تریسی توی بحث مدیریت زمان یه نکتهٔ خیلی ساده می‌گه که خود من هم خیلی ازش نتیجه گرفتم. میگه: کاری که کمتر از ۵ دقیقه زمان می‌بره رو همون موقع انجام بده 💡 همین؟ بله، همین! خیلی از چیزهایی که واقعاً به زندگی و بهره‌وری ما کمک می‌کنن، همین نکات ساده‌ هستن 🧠 همین کارهای کوچیکِ زیر ۵ دقیقه، وقتی مدام عقب می‌افتن، گوشه‌ی ذهنمون می‌مونن و انرژی ذهنی‌مون رو مصرف می‌کنن ⚡ کارهای زیر ۵ دقیقه رو همون موقع انجامشون بدید. خودتون از نتیجه‌ش شگفت‌زده می‌شید 🎯 پس این دو نکتهٔ طلایی رو برای افزایش بهره‌وری شخصی یادتون باشه: 1️⃣ هرچی کارها و شرایط شفاف‌تر باشن، آروم‌تر می‌شید و احساس تسلط بیشتری می‌کنید 2️⃣ هرچی کارهای نیمه‌تموم کمتری داشته باشید، ذهنتون آروم‌تر می‌شه. .

. 🧠 من جدیداً سعی می‌کنم بیشتر چیزهایی که تعریف می‌کنم، از اتفاقات واقعی زندگی خودم باشه؛ چه جایی درست رفتار کرده باشم، چه اشتباه 🔍 یه مدت بود خیلی تلاش می‌کردم وقتی کسی از حرف یا رفتارم برداشت اشتباهی می‌کرد، براش توضیح بدم 🎮 مثلاً توی همون بازی‌ای که توی فایل‌های قبلی درباره‌ش صحبت کردم، به‌خاطر ضعف هوش مصنوعی در ترجمه، بعضی وقت‌ها حرف‌هام باعث سوءتفاهم می‌شد. من هم سریع می‌رفتم توضیح می‌دادم ... 🧩 می‌دونستم این کار خلاف مبانی قانون جذبه، ولی هر بار یه توجیه برای خودم پیدا می‌کردم ❌ چون می‌خواستم با توضیح دادنم ثابت کنم آدم خوبی هستم، اتفاقاً نتیجه برعکس می‌شد و آدم بده می‌شدم ⚡ آدم وقتی شروع می‌کنه به توضیح دادن، بخواد یا نخواد، از درون یه احساس ضعف پیدا می‌کنه. مهران مدیری یه جمله‌ی معروف داره که می‌گه: «توضیح، نشونه‌ی ضعفه» 🗣️ واقعاً هم لازم نیست بیشتر از یکی، دو نفر توی زندگی‌تون باشن که بخواید بابت تک‌تک حرف‌ها و رفتار‌هاتون براشون توضیح بدید 🔄 از یه جایی من تصمیم گرفتم دیگه توضیح ندم و جالبه که توی همین مدتی که دیگه توضیح ندادم، بعضی‌ها خودشون متوجه قضاوت اشتباهشون شدن؛ اتفاقی که حتی با توضیح دادن من هم نمی‌افتاد 💭 این ماجرا، که جزئیاتش رو توی ویس گفتم، منو خیلی بیشتر مطمئن کرد که توضیح دادن کار اشتباهیه. چون وقتی توضیح می‌دادم، تمرکزم روی این بود که نکنه بقیه ناراحت بشن و اتفاقاً ناراحت هم می‌شدن 🧘 اما وقتی توجهم رو گذاشتم روی اینکه «لازم نیست توضیح بدم و قضاوت اشتباه دیگران برام مهم نیست»، واکنش بقیه هم تغییر کرد 🧠 خیلی‌هامون شاید بدونیم توضیح دادن نشونهٔ ضعفه، ولی درست همون لحظه‌ای که می‌خوایم توضیح بدیم، برای خودمون بهانه‌شو پیدا می‌کنیم 🔍 ازتون خواهش می‌کنم دقیقاً روی همین بهانه‌ها عمیق بشید. ببینید واقعاً چرا احساس می‌کنید باید توضیح بدید ⚠️ حتی آدم‌هایی که کارهای خیلی بدی مثل دزدی یا قتل انجام می‌دن، معمولاً برای کاری که می‌کنن یه توجیه پیدا می‌کنن تا بتونن وجدان خودشون رو آروم کنن 🚫 دفعهٔ بعد که خواستید توضیح بدید، به خودتون بگید «اصلاً دلیلش مهم نیس، لازم نیس توضیح بدم» ✨ باور کنید وقتی کمتر توضیح می‌دید، جذاب‌تر می‌شید 🤐 اگه دوست داشتید توضیح بدید، از این به بعد دقت کنید که کمتر حرف بزنید. چون وقتی بیشتر حرف می‌زنید، طبیعتاً احتمال اینکه حرفتون بد برداشت بشه یا اشتباه کنید هم بیشتره 👤 بیاید چند دقیقه آدم‌هایی رو که توضیح نمی‌دن رو توی ذهنتون بیارید. ببینید چه جذبه‌ای دارن 😏 شاید حتی ازشون حرصتون بگیره و با خودتون بگید: «چرا این آدم به من توضیح نمی‌ده؟» ولی ته دلتون یه چیز دیگه می‌گه: «چه آدم جذابیه!» و شما هم دوست دارید اون شکلی باشید 🧲 من دلیل قانون جذبیشو میگم: وقتی مدام توضیح می‌دیم، ترس ناراحت شدن دیگران رو داریم و از هر چی که بترسی همون رو جذب می‌کنی ... ⚡ توضیح دادن نشونه‌ی ضعفه و ضعف، ضعف بیشتر رو جذب می‌کنه ❤️ مخصوصاً توی روابطتون. اگه می‌خواید روابطتون بهتر بشه، زیاد توضیح ندید 🔥 راستی، به‌زودی یه چالش جدید درباره روابط می‌ذاریم؛ بر پایه همون روش آموزشی‌ای که توی چالش ثروت استفاده کردیم 🎁 ما قبلاً هم یه چالش روابط داشتیم، ولی این چالش از نظر طراحی و ساختار با اون متفاوته. عزیزانی که توی چالش قبلی روابط ما بودن، می‌تونن با یه تخفیف خوب توی چالش جدید شرکت کنن. .

. 👤 یه دوستی دارم که با اینکه خیلی کم همدیگه رو می‌بینیم، خیلی ارتباط صمیمانه‌ای با هم داریم. اوایل که خودم وارد مسیر قانون جذب شده بودم، بهش می‌گفتم: «من دارم یه مسیری رو امتحان می‌کنم و داره اتفاقات خوبی برام می‌افته» 💬 همیشه بهم می‌گفت: «تو انجامش بده، اگه نتیجه گرفتی بعد منم انجامش می‌دم» 🌱 هر تغییر مثبتی که برام اتفاق می‌افتاد، بهش می‌گفتم. فقط ازش می‌خواستم صبح‌ها که بیدار میشه، شکرگزاری کنه. گفتم هر وقت تغییرات کوچیکی از این کار دیدی، کم‌کم کارهای دیگه رو هم به روتینت اضافه کن ⏳ اما هر بار یه بهونه جدید می‌آورد و البته هنوز هم هیچکدوم از اون کارهایی که بهش می‌گفتم رو انجام نداده و همیشه در حال غرغر کردنه! 🧩 از این بهونه‌هاش یه چیز مهم فهمیدم: ما نمی‌خوایم قبول کنیم که یه نفر که یه جایی، داره بهتر از ما نتیجه می‌گیره، یه چیزی بیشتر از ما بلده 🔒 چون ما خیلی به دانسته‌هامون می‌چسبیم و حاضر نیستیم حتی برای چند لحظه اون‌ها رو زیر سؤال ببریم 🤔 یه بار با خودمون نمی‌گیم: «شاید من دارم اشتباه می‌کنم» 📚 وقتی حاضر نباشی یه کتاب رو بخونی و احتمال بدی چیزی توش هست که نمی‌دونی، چطور می‌خوای باور کنی که یادگیری از اون کتاب ممکنه زندگیت رو تغییر بده؟ ⚠️ جالب اینجاست که هرچی بیشتر توی یه مسیر پیش می‌ریم، ممکنه تعصبمون نسبت به دانسته‌هامون هم بیشتر بشه 🔍 ما شروع می‌کنیم به جمع کردن اطلاعات و شواهدی که با باورهای قبلیمون جور درمیاد و چیزهایی رو که خلاف اون باورهاست، نمی‌بینیم یا جدی نمی‌گیریم 🧠 حتی خود من هم با اینکه می‌دونم باورهای ذهنی لزوماً واقعی نیستن، باز می‌بینم ذهنم چطور دنبال چیزهایی می‌گرده که همون باورها رو تأیید کنه 🚧 عجیبه که حتی نمی‌تونیم چند ثانیه به این احتمال فکر کنیم که شاید چیزی برخلاف باور ما هم درست باشه 🧪 یا حتی حاضر نیستیم بعضی از باورهای مخالف رو برای چند ماه امتحان کنیم؛ در حالی که همین باورهای فعلی که انقدر روشون تعصب داریم، ما رو به نقطه‌ای رسوندن که ازش راضی نیستیم 📱 مغز ما به اطلاعاتی که با باورها و علایقمون هماهنگه، توجه بیشتری می‌کنه و اطلاعات مخالف رو نادیده می‌گیره 🔄 اینستاگرام رو ببینید؛ هرچی بیشتر به یه نوع محتوا واکنش نشون بدید، بیشتر همون محتوا رو بهتون نشون میده 🌍 جهان هم همین‌جوریه. اتفاقاتی رو در مسیرتون قرار می‌ده که بیشتر بهش توجه می‌کنید و واکنش نشون می‌دید 📌 اکثر آدم‌ها که به اهدافشون نمی‌رسن می‌گن: «من بدشانس بودم» 🪞 و کمتر آدمی رو می‌بینید که با خودش صادق باشه و بپذیره که «در نتیجه طرز تفکرش در اون نقطه از زندگیش ایستاده» 🔗 چون ما به باورهای خودمون می‌چسبیم و بهشون تعصب داریم و اون‌ها رو بخشی از هویتمون می‌دونیم. واسه همینه که همه معتقدند که دیدگاه خودشون به جهان، درست ترین دیدگاهه 😶‍🌫️ البته پذیرفتن اینکه ممکنه باورمون اشتباه باشه واقعاً آسون نیست و فشار ذهنی زیادی بهمون وارد می‌کنه ❓ من ازتون می‌خوام فقط یه سؤال ساده از خودتون بپرسید: اگه یه فکر یا باور داره به من ضرر می‌زنه، چرا باید بهش بچسبم؟ چرا نباید تغییرش بدیم؟ ✅ وقتی دنیا سلف سرویسه و می‌تونیم هر مدل فکری رو برداریم، پس چه بهتر که خوبهاشو برداریم. .

. 💡 خیلی از کسب‌وکارهای بزرگ، فقط با یک باور شروع شدن: «چه کسی گفته نمی‌شه؟» 📈 مثلاً اوراکل؛ شرکتی که امروز یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های دنیا و هم‌ردیف شرکت اپل هست، داستانش رو توی ویس کامل گفتم که چطور از هیچ، سنگ بنای یک محصول و یک شرکت بزرگ رو ساخت 🤔 من با خیلی‌ها وقتی درباره یک ایده جدید صحبت می‌کنم، می‌گن: «اگه این کار شدنی بود، حتماً ۱۰۰ نفر قبل از من انجامش داده بودن» 🧐 خب چرا سازنده اوراکل نگفت: «اگه ساختن چنین نرم‌افزاری شدنی بود، حتماً یکی قبل از من می‌ساختش؟» 💭 شاید دلیل اینکه کسی قبل از اون انجامش نداده بود، این بوده که بقیه هم دقیقاً همین فکر رو می‌کردن! 🌱 خیلی وقت‌ها چیزی که امروز به ذهن شما رسیده، قبلاً انجام نشده؛ نه به این دلیل که نشدنیه، بلکه چون هنوز کسی انجامش نداده 📖 دوستان عزیز هر کاری که به دلمون می‌افته، شدنیه! مولانا هم دقیقاً به همین موضوع اشاره می‌کنه: کین طلب در تو گروگان خداست زان که هر طالب به مطلوبی سزاست ✨ میگه این میل و خواسته‌ای که درونت شکل گرفته، گروکشی خداست که تو رو بکشه به سمت اون هدفی که برای انجامش استعداد و توانایی داری، اما تو فکر می‌کنی اتفاقی بوده 🧩 یه آدم همین‌طوری و اتفاقی تبدیل به یک برنامه‌نویس بزرگ و جهانی نمی‌شه. خدا این توانمندی رو در تو‌ دیده و میل به اون خواسته رو انداخته تو دلت که تو متوجه بشی باید به اون سمت بری 🚀 پس کاری که به دلتون افتاده، با توکل به خدا شروع کنید. چند بار که وارد کارهای بزرگ بشید، کم‌کم باورهای «نمی‌شه» از ذهنتون کنار می‌رن ⚠️ البته منظورم این نیست که بدون حساب‌وکتاب ریسک کنید. به اندازه‌ای ریسک کنید که اگر جواب نداد، زندگی‌تون نابود نشه؛ ولی وقتی تصمیم گرفتید، واقعاً با تمام وجودتون وارد عمل بشید 🎯 و اگه انجامش دادید و به هدفتون نرسیدید، باز هم اتفاق خاصی نمی‌افته. این اگه ها برای وقتیه که ما تو راه ناامید می‌شیم، وقتیه که ما کم می‌آریم 📉 ممکنه توی اون کاری که به دلت افتاده، اول مسیر فقط ۱۰٪ احتمال بدی که نشه. یه کم که جلوتر می‌ری، می‌شه ۴۰٪ بعد ۸۰٪ و نهایتاً می‌رسی به جایی که می‌گی: «دیگه قطعا نمی‌شه!» و کار رو رها می‌کنی 🔥 اما اگه دقیقاً بعد از همون نقطه‌ای که مطمئن شدی «نمی‌شه»، یه کم بیشتر که ادامه بدی، ورق برمی‌گرده و می‌شه 🌱 خیلی از کارهایی که امروز «نشدنی» به نظر می‌رسن، فقط به این دلیل نشدن که اون‌قدر ادامه‌‌شون ندادیم که به نتیجه‌ی مطلوبمون برسن، همین! .