ماشین تحریر

این غول‌های پیل افکن تراستی های فساد و آموزگار مجتهدِ حقوقِ ما دکتر خداییان ع.صارمیان ⭕️دو سه دهه از آخرین باری که آقای دکتر خداییان را دیدم گذشته است. در بازگشت از خرم‌آباد به تهران، در اتوبوس، ایشان را دیدم. از آن روز تا امروز دیگر ندیده‌بودمش. آن زمان مقامی قضایی داشت، اما برای ما همچنان استادِ درسِ آیین دادرسی بود. اولین بار، نامِ نهادِ بازرسی را از زبانِ او، سرِ همان کلاس‌ها شنیدم. همیشه هم نگاهش به‌عنوان یک مجتهدِ دانشگاهی این بود که آموزگار، در برابرِ فساد، باید با دقتِ قانون بایستد؛ نه با هیاهو. امروز همان آموزگار، در رأسِ سازمان بازرسی کل کشور نشسته و با غولی روبه‌روست که پشتوانه‌ی رسانه‌ای دارد. سازمان بازرسی، آمبودزمانِ نظام حقوقی ایران است؛ نهادی که وظیفه‌اش صیانت از حقوق عامه و نظارت بر جریان سالم امور است، بی‌آنکه لزوماً وارد مسیر قضاییِ صرف شود. فسادِ کلانِ رسانه‌دار، پدیده‌ای متفاوت از فسادِ معمول اداری است. کسی که پشتوانه‌ی رسانه‌ای دارد، اتهام را به نبرد رسانه‌ای بدل می‌کند و افکار عمومی را درگیرِ حاشیه می‌سازد. در برابرِ چنین غولی، برخوردِ پرسروصدا اغلب نتیجه‌ی معکوس می‌دهد؛ چون به او میدانِ تازه‌ای برای مظلوم‌نمایی می‌دهد. آنچه دکتر خداییان در پیش گرفته، همان اصلی است که سال‌ها در کلاس درس تکرار می‌کرد: دقتِ تشریفاتی و مستندسازیِ بی‌نقص. گزارش‌های نظارتی، رصدِ شبکه‌های مالی، بررسیِ اسناد حسابداری و معاملاتِ مشکوک، پرونده‌ای می‌سازد که هیچ تریبونی نمی‌تواند آن را بی‌اثر کند. هر روز تأخیر در پاسخ‌گویی، دامنه‌ی مستندات علیه غول را گسترده‌تر می‌کند؛ و همین امر او را وامی‌دارد که برای کاهشِ هزینه، خود به بازگرداندنِ اموالِ عمومی تن دهد. ⭕️این شیوه سروصدا ندارد و شاید برای رسانه جذاب نباشد؛ اما پایدارتر است. عدالتی که با شمشیر بجنگد، به اندازه‌ی شمشیرِ حریف آسیب‌پذیر است. عدالتی که با دقتِ قانون بجنگد، جایی برای مانور باقی نمی‌گذارد. برایش دعا میکنم. از غول ها شکست نخورد