Achcan

زندگی عجیب است. یک روز می‌نشینی، دفتر را باز می‌کنی و می‌نویسی: تا این سن، این کار. تا آن سال، آنجا. با خطِ خودت، برای آدمی که هنوز نشده‌ای برنامه می‌ریزی. بعد چیزهایی پیش می‌آید که بلد نبودی برایشان جا بگذاری. رفتنی که طول می‌کشد. ماندنی که فکر می‌کردی کوتاه است. چیزی که به دست می‌آوری و تازه می‌فهمی چقدر خسته‌ات کرده. چیزی که از دست می‌دهی و تا مدتی، حتی طرزِ حرف زدنت عوض می‌شود. چند سال بعد دفتر را پیدا می‌کنی. بعضی خواسته‌ها هنوز خواسته‌ی تو هستند. کنارِ بعضی‌ها می‌نویسی: «دیگه نه.» برای یکی هم تاریخِ تازه‌ای می‌گذاری. قبلاً فکر می‌کردی فقط باید زندگی‌ات را شبیهِ آن صفحه کنی. حالا می‌بینی زندگی هم، در این فاصله، کسی را که پشتِ دفتر نشسته تغییر داده. خودکار را برمی‌داری. این بار، قبل از نوشتنِ برنامه‌ی بعدی، کمی بیشتر به آدمی که شده‌ای وقت می‌دهی. #اچکان