🌸زندگی مومنانه🌸

🛑دیگر نماز نمی‌خوانم يكى از طلبه‌هاى مشهد، دفترى به من داده بود تا مطالعه كنم. جمع‌بندى حرف‌هايش اين بود كه من مدّتى است نماز نمى‌خوانم. اين خدا فلان است. اين خدا بَهمان است. از گردن‌كلفتى و از ظلم‌هاى خداحرف مى‌زد. از اين كه با ما چه كار دارد؟! او مى‌گفت دوباره بعد از مدّتى كه نماز نمى‌خواندم، مشتاق شده‌ام و ديگر نمى‌توانم كه نخوانم. از من خواسته بود تا از اين حالت نوسان مستمر او تحليلى بكنم. او از بچّه‌هايى بوده كه در دروۀ دبيرستان و دوره‌هاى قبل، شديداً متعبّد و متديّن بود و زمانى كه در قم بوده، فشارهاى خيلى زيادى به خود آورده بود؛ نماز شب‌هاى طولانى، جمكران‌هاى طولانى و... نتيجۀ اين فشارها اين بود كه به يك چنين حالتى رسيده بود، كه بغض خدا در دلش نشسته بود... اين در حالى بود كه يك ريشه‌هايى هم داشت كه نمى‌توانست به طور كلّى همه چيز را رها كند... به اين نكته‌اى كه مى‌خواهم تأكيد كنم دقت کنید... ما در رابطه با حق، گاهى از قدرت و اقتدارش مى‌گوييم، كه خدايى هست و فلان است و... آن قدر اين اقتدار را بزرگ مى‌كنيم كه در دل آدم‌ها خوف و ترس از حق مى‌آيد، نه حبّ او. وحشت مى‌آيد، نه انس با او. اين نكتۀ اساسى است، كه ما در رابطه با خدا، بيشتر بر روى رابطۀ قدرت تأمّل و تأكيد كرده‌ايم، نه بر رابطۀ رحمت و محبّت و انس، نه بر رابطۀ عنايت حق. به خدا قسم! اگر كسى كه يك لحظه آن عنايت مستمر و آن انتظار مهربان حق را بچشد، تا آخر زندگى‌اش، تا روز قيامت، مست است! مستِ مست است! 📚 فوز سالک ↶【به ما بپیوندید 】↷ ┄┄┅┅┅❅🌼❅┅┅┅┄┄ https://telegram.me/joinchat/PBT1azBkqtOPKyK5