💌 دلنوت

♥️ رنج بردن چشمانِ ما را می‌گشاید و کمک می‌کند چیزی را ببینیم که در غیر این صورت نمی‌دیدیم. بنابراین فقط برای شناخت مفید است و بجز آن تنها در خدمت زهرآلود کردن وجود است: "او رنج برده، بنابراین فهمیده است" این همه‌ی آن چیزی است که می‌توانیم درباره یک قربانی بیماری، بی‌عدالتی یا هر نوع بدبختی دیگر بگوییم. رنج بردن هیچکس را بهتر نمی‌کند (مگر آنانی را که از قبل خوب بودند). رنج فراموش می‌شود چنانکه همه چیز فراموش می‌شود. رنج وارد "میراث بشریت" نمی‌شود و خود را اصلا به هیچ طریقی حفظ نمی‌کند. بلکه خود را هدر می‌دهد، همانطور که همه‌چیز هدر می‌شود. ‌ ‌‌ ‌‌ #امیل_چوران دردسرهای متولد شدن @delnote

و آیا موافقی که رنگِ سبزِ جنگلی‌ قدیمی‌ قادر است آدم را به خلسه‌ای مقدس فرو ببرد؟ و آیا موافقی که فاصله‌ها، گرچه نفس‌گیرند ولی‌ به ما می‌‌آموزند عشق را در هر چیزی و هر جایی‌ جستجو کنیم؟ به من بگو، اگر جریانِ لطیفِ رودخانه‌ی پشتِ این کلبه چوبی نشانی‌ از تو ندارد و اگر مرغِ ماهیخوار که هر روزِ خدا سری به اینجا می‌‌زند خبری از تو نمی‌‌آورد و اگر پشت ابر‌های بارانی دیشب پنهانی نگاهم نمی‌‌کردی و اگر با بازی کودکان همسایه، شادمانی برای من نمی‌‌فرستی، پس عشق را و تو را محبوبِ خوبِ خوبِ من، کجا بیابم؟ #نيكى_فيروزكوهی @delnote

تو شبیه کوچه‌هایی بودی که به دریا می‌رسید #دلنوشته @delnote

♥️ آدم همین یک‌چیز را یاد بگیرد٫ که جایی که باید گریه کند، گریه کند. نریزد تو خودش؛ چون بزرگ شده یا چون آدم بزرگ‌ها گریه نمی‌کنند. (عجب دروغ بزرگی!) که یاد بگیرد جایی که باید فریاد بزند، فریاد بزند. که وقتی باید عصبانی باشد، عصبانی باشد واقعا، نه تندیس صبر و حلم و شکیبایی! که یاد بگیرد قرار نیست خون خونش را بخورد، ولی به همه لبخند احمقانه‌ی نایس و کول تحویل بدهد و در عوضش مدالِ بدردنخورِ « فلانی؟ وای! هیچ‌وقت ندیدم عصبانی باشه، همیشه ریلکس و آرومه، دلش مثل دریاست! » را تحویل بگیرد. یاد بگیرد وقتی نمی‌خواهد کسی بماند، حالیِ طرف کند که نباید بماند؛ و وقتی نمی‌خواهد کسی برود، به موقعش داد بزند: « آهای! نمی‌خواهم بروی.» آدم تا آخر عمرش مدیون خودش است، اگر همان‌جا، همان‌وقت؛ به‌ همان‌کس، همان حرفی را که باید بزند، نزند. #حسین_وحدانی @delnote

«و کسی که تو را دیده باشد پاییزهای سختی خواهد داشت!» #لیلا_کردبچه @delnote

♥️ در شخصیت تو با ابعاد نامتناهی‌اش هر روز مردی جدید زاده می‌شود و من با تو هر روز عشقی تازه را تجربه می‌کنم و پیوسته با تو، به تو خیانت می‌ورزم همه‌چیز نام تو شده است صدای تو شده است حتی آن‌گاه که می‌کوشم از دست تو به دشت‌های خواب بگریزم و ساعدم کنار گوشم قرار می‌گیرد، تیک‌تاک ساعتم خاموش می‌شود و به هر ثانیه نام تو را تکرار می‌کند... من، به تصادف، گرفتار عشق نشدم بلکه خود با گام‌های استوار به سوی عشق رفتم با چشمانی باز و گشاده، من هوشیارانه عاشق شدم نه این‌که به غفلت در عشق گرفتار آیم من تو را می‌خواهم با هوشیاری کامل (با آن‌چه که بعد از شناختنت بر جای مانده بود) بر آن شدم که به تو عاشق باشم کاری ارادی نه کاری از روی شکست و هزیمت هان اینک من با هوشیاری کامل (یا با جنونم) از حصارهای وجودت عبور می‌کنم و از پیش می‌دانم در چه سیاره‌ای آتش خواهم افروخت و کدام توفان را از صندوق گناهان رها خواهم کرد و مشتاق به سوی تو خواهم شتافت تا مرزهایم در مرزهای تو گم شود و بر بستر ابرهای شفاف، با هم، به خواب رویم و من تو را صدا بزنم: ای من!... به درون پیکرم سفر می‌کنی چونان آتش‌بازی‌ها، و هنگامی‌که می‌روی، من نشانه‌های دست‌بسودنت را جستجو می‌کنم و شادمانه آن‌ها را می‌شمرم چونان دزدی که غنایمش را می‌شمرد. خجسته است هر پیکری که در آغوش گرفته‌ای شادمان است هر زنی که پیش از من دوستش داشته‌ای فرخنده است هر رویایی که می‌بینی و هرچه از یاد می‌بری به خاطر تو، علف‌ها در کوهساران می‌رویند به خاطر تو موج‌ها زاده می‌شوند و دریا بر افق نقش می‌بندد. به خاطر توست که کودکان در روستاهای دوردست می‌خندند. به خاطر توست که زنان خویشتن می‌آرایند و به خاطر توست که بوسه آفریده شده است! از خاکستر خویش برمی‌خیزم تا دوستت بدارم هر بامداد، از خاکسترم برمی‌خیزم تا دوستت بدارم، دوستت بدارم، دوستت بدارم و در برابر گزمگان فریاد می‌زنم (همه‌ی مردم گزمه هستند وقتی کار عشق به ما تعلق دارد) فریاد می‌زنم: عشق به‌خیر عشق به‌خیر شادمانی! #غاده_السمان علیه تو اعلان عشق می‌دهم ترجمه‌ی عبدالحسین فرزاد @delnote

و زمین خسته و بی‌حوصله و تنها بود گوشه‌ای کز کرده آمدی رقص‌کنان دلبری کردی و با پیرهنت چرخیدی ضرب آهنگ تو در گوش زمین زمزمه کرد تا تو را دید که می‌خندیدی یک تکانی به خودش داد و به آن چرخ کبود آری ای دختر خوش‌چهره بدان ایده‌ی چرخش زیبای زمین رقص تو بود #رضا_رجبی @delnote

♥️ گمان کن جنگلی پوشیده از مه، شمیمِ نم‌نمِ باران بیاید نسیمِ خیس و آوازِ پرنده، صدایِ پایِ یک مهمان بیاید تو باشی پشتِ در، یارِ قدیمی، رسیده از سفر، خوب و صمیمی به همراهِ سلامِ مهربانت، شمیمِ نرگس و ریحان بیاید چه زیبا می‌شود صبحی مه‌آلود، به همراهِ صدایِ شرشرِ رود به شوقت از فراسو چون دلِ من، انارِ نوبری غلتان بیاید من و خوشبختی و یک کلبه چوبی، تو و دنیایی از احساس و خوبی تصور کن بهاری را که با تو از آن سوهایِ کوهستان بیاید چه حالی می‌دهد من بیقرارت، بریزم چای و بنشینم کنارت هم‌آوا با صدایِ تار و تنبور، صدایِ قُل‌قُلِ قلیان بیاید الا یا ایها الساقی بده جام، رها از غصه و اندوهِ ایام مبارکبادِ فالت وصفِ حالت، صدایِ حافظ از دیوان بیاید لبت خاموش و چشمت غرقِ خواهش، دهی لم بر حریرِ ناز بالش نفسها حبس و دستِ شرمگینم، به سویِ دستِ تو لرزان بیاید چه رویایی چه غوغایی چه شوری، چه رقصِ سایه و اغوایِ نوری زمانِ دادِ دل از هم ستاندن، شبانه تا سحرگاهان بیاید بهشت است این‌همه زیباییِ محض، شبی این گونه با شیداییِ محض چنان که ماهِ خیره پله پله، فرود از ابرها حیران بیاید نه دیگر مثلِ تو یکدانه ای هست، نه گیسویِ رها بر شانه‌ای هست نه دیگر عاشقت مانندِ شهراد، کسی هرگز در این دوران بیاید #شهراد_میدری @delnote

بگو به باران ببارد امشب بشوید از رخ غبار این كوچه باغ ها را كه در زلالش سحر بجوید ز بی‌كران‌ها حضور ما را #شفیعی_کدکنی @delnote