Morphin™ | مورفین

ناراحت‌کننده‌ترین آدم‌ها اونایی‌ان که حرفشونو چندپهلو می‌زنن، بعد که می‌فهمی و به روشون میاری، می‌گن: بابا شوخی کردم! چقدر بی‌جنبه‌ای! به این مدل می‌گن Passive-aggressive؛ یه جور نیش زدن بدون پذیرش مسئولیت…

انقدر پیش هر کس و ناکسی سفره دلتون رو باز نکنید، مردم همه چیز رو یادشون می‌ره جز اون روزهایی که شما پیششون ضعیف بودید. طرف بعد از خودکشی ناموفق مسیر زندگیش رو عوض کرد و تخصص داخلی قبول شد، مردم نگفتن فلانی تلاشش رو کرد و موفق شد،همه گفتن فلانی که خودکشی کرده بود هم متخصص شده.

بزرگ ترين آرزوی من اينه که： وقتی به زندگيم نگاه ميكنم بگم خودم ساختمش🌼💛

من آدمی نیستم که از رفتن کسی ناراحت شم و گریه کنم، خودمو اذیت کنم، افسرده شم؛ نه من همچین آدمی نیستم، شاید قبلا بودم ولی الان نه! منِ امروز خیلی با منِ چند سال پیش فرق داره، این من نه از رفتن کسی ناراحت نه از اومدن کسی خوشحال میشه، یه حالت همیشه خنثی داره! چون نمیخواد زندگیشو، حال خوبشو بخاطر بقیه خراب کنه خوب میدونه که چقد قوی و استواره، چقد دربرابر مشکلات قویِ و هیچی از پا درنمیارتش، پس نه چیزی براش مهمه نه کسی! این من انقد خوبه که اگرم کسی رهاش کنه میشینه می‌خنده و به این فکر می‌کنه که چقد آدم روبه روش بی‌لیاقت بوده که رفته، چون این من هیچی کم نداره، آدمِ بدی نیست، بدی نکرده و نمیکنه، کم نمیزاره! پس اگه این من رو رها کردید بدونید که آدمیو از دست دادید که حتی نمونه‌اشو پیدا نمی‌کنید! 👤عسل‌آقایی

انقدر رو شخصیتتون کار کنید که به جایی برسید که هر کی باهاتون حرف زد حداقل یک دقیقه بره تو خودش و راجبتون فکر کنه...

جایی که عقلت بتونه جلوی احساستو بگیره، یعنی دلت دیگه خسته‌ست!

آدما هرچی با همدیگه صمیمی‌تر می شن، به همون نسبت پتانسیل شبیه به هم شدنشون بیشتر می شه. مثلاً یه دفعه به خودت میایی و می بینی خندیدنتون مثل همه، نظرات و افکارتون مثل همه، سلیقه‌هاتون مثل همه، و یه دفعه می‌بینی یه نفر شبیه خودت کنارت داری؛ همونقدر عزیز، همونقدر دوست‌داشتنی، همونقدر نزدیک...!

نیاز دارم تو یه جمع باشم، بعد یهو همه بخندیم، بعد متوجه شم یکی داره با لبخند منو نگاه میکنه!

‏بهت توضيح ميدم، چون واسم مهمى. به حساسیت هات، اهمیت میدم چون میدونم دوستم داری. به تلاشات بها میدم، چون میدونم تو وجودت مستقله. به کوچکترین چیزای که علاقه داری دقت میکنم، چون معتقدم عشق حاصل همین ریزه کاری‌هاست. و بهت افتخار می‌کنم چون میدونم هر قدم کوچیک پیشرفت توی شرایط سخت چقدر ارزشمنده.

همه میگفتن حالش خوب نمیشه عصبیه و با هیچکس کنار نمیاد ولی من میدونستم اون آدم بدی نبود فقط از قوی بودن خسته بود، وقتی بغلش کردم، تموم زخماش جوونه زدن و گل دادن دستاشو بوسیدم و فهمیدم اون قشنگ ترین روح دنیا رو داره.

من قبلا خیلی روی رفتار کسایی که دوسشون داشتم حساس بودم، اینجوری که بیشتر اوقات بدون هیچ دلیل قانع کننده ای ازشون ناراحت می شدم؛ اما الان نه تنها شخصی نمی تونه ناراحتم کنه بلکه حتی وقتی چیزیم ناراحتم می کنه رو لازم نمیبینم که بیان کنم؛ این روزا به این نتیجه رسیدم که وقتی آدمی منو دوست داشته باشه و واسم ارزش قائل داشته باشه، اصلا نیاز نیست بودنمو واسش یادآوری کنم یا برای کار زشتش ازش دلیل بخوام؛ راستش کارم از بچه بازی و با خیلیا بودن گذشته، الان فقط دنبال آرامشم؛ نه تنها الان، بلکه تا آخر عمر به آدمی که منو به همه ترجیح نمی ده نیاز ندارم.

بهترین اخلاقم اینه که اگه یکی از چشمم بیفته دیگه نه برام اهمیت داره نه هیچ‌وقت دلم براش تنگ میشه:)

من آدم خیلی خوبی نیستم؛ حتی آدم خوبی هم نیستم! عوضش همیشه سعی میکنم مهربون باشم. مراقب معرفتم هستم و کم نمیذارم. به اونی که نیاز داره کمک میکنم وکنارشم. به حرفای کسی که دلش گرفته گوش میدم. وقتی واسه کسی هدیه میخرم خودم بیشتر خوشحال میشم. هروقت به کسی میگم دوسش دارم عمیقا همین حس‌و دارم. باوجود همه اینا وقتی شب‌ها سر روی بالش میزارم وچشمامو میبندم، هنوزم حس میکنم تنهام وآدم خوب که هیچ آدم بدی هستم...!

اگر روزی ازم بپرسن چه آدمایی رو بیشتر دوس داری، میگم اون‌هایی که توی زندگی بیشتر از همه رنج کشیدن. رنج نه به منزله غم. که غم هم میتونه شکلی از رنج باشه. رنجی که به معنی رشد و رسیدن به نورِ امید وسط تاریک ترین روزهای زندگیشون باشه. اون آدم‌ها شاید زیاد کتاب نخونده باشن. شاید سواد زیادی نداشته باشن. شاید پولدار نباشن.  ولی عمیقن. انسان های عمیق رو دوس دارم. اینکه حتی با سکوتشون هم حرف های زیادی دارن. اگه یه روزی ازم بپرسن چه آدمایی رو بیشتر دوس داری، میگم اون آدمایی که با رنج قد کشیدن...

امیدوارم روزی برسه که واقعاً خوشحال باشی، نه فقط قوی!

من ازون آدماییم که خیلی دیر میکشم بیرون، ازونا که تا لحظه اخر پاره شدن ریسمان فرصت میده، به کارش، به ادما، به دوستش، به رابطش، به همسایش، به مسائل، به اون آدمه ... شما ولی مثل من نباشین. هرجا دیدین داره سختتون میشه فقط بکشین بیرون از موضوع و خلاص. رمزش همینه...

تنها جایی که باید اجازه بدی حقتو بخورن توی رانندگیه. بذار اون دیوث بره، ریدن براش... حالا نفس عمییییق، بازدممممم

یه ضرب المثل صربستانی هست که میگه؛ چهره‌ی یک زن، نماینده شوهر اوست و پیراهنِ یک مرد، مُعرفِ زن او ...

پارتنر پخته اینجوریه که: تو جمع اولویتش تو هستی و جایگاه خاصی داری براش، حس کافی بودن بهت میده و همینجوری دوستت داره، شنونده خوبیه و حرفاتم گوش میده و همدلی میکنه؛ از درد و دل‌ها و ضعف هات سو استفاده نمیکنه! ازت حمایت میکنه و اولین پشتیبانته! از خط قرمزهات رد نمیشه! متعهده و میدونه تو واسه تموم زندگیش کافی هستی؛ عشقو هم تو کلامش و هم رفتارش نشون میده

برام مهمه باهام چطور رفتار میشه، مخصوصا از طرف آدمهایی که براشون احترام و ارزش قائل هستم، این خودخواهی نیست، این احترام و شعور دوطرفه است.