Morphin™ | مورفین

وقتی مطمئن باشم در حقت اشتباهی نکردم برام مهم نیست اکه تا ابد باهم صحبت نکنیم.

اصالت یعنی: اگر با من در ارتباط هستین، بدانید که اگر یک روزی به هر دلیلی دیگر باهم دوست و در ارتباط نبودیم، از من هیچ آسیبی برای‌تان نمی‌رسد و تمام حس ها، حرف ها، ولحظه هایتان پیش من جایش امن است.!

خطرناک ترین آدمایی که دیدم اونایی بودن که واقعا خودشونو آدم خوبی می دونستن... در حالیکه هر داستانی رو به نفع خودشون تغییر میدادن، از هر مسئولیتی فرار می کنن، و هیچ وقت گردن نمی گیرن که شاید به کسی آسیب زده باشن. توی ذهنشون اونا هیچ وقت مقصر نیستن.. ولی عجیب اینجاست که همیشه بقیه مقصرن

هرچی بزرگ‌تر می‌شم، بیشتر قدرِ بی‌خبر بودن از کار و بار بقیه رو می‌دونم، اصلاً دلم نمی‌خواد چیزی از زندگی هیچ‌کس بدونم.

هیچ بهانه اى را براى بى احترامى قبول ندارم؛ «مريضى، درمان شو» «بى ادبى، تربيت شو»

حقیقت اینه که همه چیز خیانت نکردن نیست، وقتی اجازه میدی ناراحت بخوابه، وقتی اجازه میدی غمگین بمونه و میگی همینه که هست، وقتی مناسبت‌هایی که واسش مهمه رو نادیده میگیری، وقتی بلد نیستی توجه کنی و فکر میکنی توجه کردن با بالا رفتن سن از بین میره و واسه بچه‌هاست، وقتی بی‌حوصگیات رو واسش میاری ولی واسه اطرافیانت نه، وقتی آخر هفته‌هات با دوستای خودتی و اون تنهاست، وقتی مقصری و بلد نیستی عذرخواهی کنی، وقتی عادت کردی فقط اوضاع رو طوری برگردونی که اون مقصر شه، این چیزها همه‌اش به اندازه خیانت مخرب و آسیب زاست، فقط از بیرون رابطه اسمش به زشتیه اسم خیانت نیست.

‏اگه به اتوبوس نرسیدی، شاید از یه تصادف نجات پیدا کردی؛ اگه قبول نشدی شاید از یه جای اشتباه نجات پیدا کردی اگه کسی ترکت کرد شاید داره جارو واسه کسی که قراره وارد زندگیت بشه باز میکنه شاید جهان پشت چیزی که به نظر بدشانسی داره ازت محافظت میکنه به مسیر های غیر منتظره اعتماد کن..!

من با آن‌که انتقام جو و کینه توز نیستم، چه کنم که حافظه ام در مورد جراحتها و تحقیرها، به رغم بزرگواری ام، بسیار قوی است.

به دل بگیرید آدما خوب میدونن دارن چیکار میکنن، دوره ندونستن گذشته....

روی من همیشه حساب کن. وقتی دلت گرفت، با من تماس بگیر و بدون مقدمه از اندوهی که راه آرامشت را بسته، حرف بزن. وقتی مشکلی داشتی به من بگو، شاید نتوانم آن را حل کنم، اما مطمئن باش کنار تو می‌مانم و هر کاری که از من ساخته‌باشد، انجام خواهم داد. وقتی بغض داری با من حرف بزن، به من بگو، برای من تعریف کن. تمام چیزی که تو را غمگین و اندوهگین کرده را برای من تعریف کن و تردید نداشته‌باش که گوش خواهم‌داد و تو را تا ساحل امن پذیرش، همراهی خواهم کرد. می‌خواهم بدانی که من همیشه هستم و شاد یا غمگینِ تو برایم در هر دو حالت، دوست داشتنی‌ست. مجبور نیستی کنار من تظاهر به قوی بودن و بی‌تفاوتی کنی. احساسات و نیازهای درونی‌ات را با من به اشتراک بگذار، قطعا با هم، ساده‌تر از پس آن‌ها بر خواهیم آمد. این نیاز هر آدمی‌ست که در هر شرایطی و بدون هیچ قضاوتی، دوست داشته‌شود و کسی را داشته‌باشد که خالصانه و با تمام وجود، همراهی‌اش کند. و من تو را دوست دارم، حتی اگر اندوه عالم روی شانه‌های تو باشد. کنار تو خواهم‌ماند و کمک خواهم‌کرد آرام‌تر شوی. روی رفاقت و حضور و پذیرش من، همیشه حساب کن. -نرگس_صرافیان_طوفان

وقتی آدم ها بدانند در حق تو بدی کرده‌اند، اغلب از تو دوری می‌کنند نه چون تو اشتباهی کرده‌ای، بلکه چون نگاه تو آینه‌ای ست برای وجدان ناآرامشان.

دیدید بعضی وقت‌ها برای خجالت زده نشدن کسی وانمود میکنی چیزی رو ندیدی؟ این کار یکی از عمیق ترین و نادرترین درجات همدلیه که فقط افراد معدودی به اون دست پیدا میکنن.

آدمها معمولاً خشمشان را سر کسی خالی نمی‌کنند که واقعا مقصر است. سر کسی خالی می‌کنند که می‌دانند دوستشان دارد. کسی که می‌ماند، حتی وقتی بدترین لحظاتشان را می‌بینند. کسی که آخرش می‌بخشد چون عمیقاً برایشان عزیز است. عجیب نیست؟ قويترين فریادها را سر امنترین آدمها می‌زنیم. نه به خاطر اینکه لایقش هستند به خاطر اینکه می‌دانیم بعد از فریاد، هنوز کنارمان می‌مانند. آدمها خشمشان را جایی خالی می‌کنند که ترکشان نکنند. این را همه ما یک جورهایی تجربه کرده ایم. هم آن طرفی بوده ایم که خشم ناحق را تحمل کرده ایم هم آن طرفی که بار سنگین روزهای سخت را روی شانه های مهربانترین آدم زندگیمان ریخته ایم. این الگو مال همه ماست. رنجش را برده ایم و رنجانده ایم. هر دویش درد دارد.

وقتی سکوت می‌کنم و دور میشم به این معنی نیست که برنده شدی به این معنیه که تو دیگه، ارزش وقت منو نداری.

من به شدت آدمی‌ام که وقتی به ذوقم جون داده بشه، همه‌ی وجودم رو میذارم و با تمام قلبم پای اون موضوع می‌ایستم؛ و به همون اندازه، وقتی ذوقم کور بشه، کنار میکشم و دیگه نمیتونم کلمه‌ای حرف بزنم!

وَ ما چقَدر جان سخت تَر از تَصَوُراتِمان بوديم...!

از چیزایی که آدما ندارن، میشه خیلی چیزا درباره‌شون فهمید. اگه مسئولیت‌پذیری نداشته باشن، تقصیر رو میندازن گردن بقیه. اگه بلد نباشن درست ارتباط برقرار کنن، هر حرفی رو دعوا و بحث حساب می‌کنن. اگه هوش هیجانی نداشته باشن، بهت میگن زیادی حساسی. و اگه براشون مهم نباشی یا حاضر نباشن تلاش کنن، یعنی علاقه‌ای ندارن.

اگه گفت باید برم، جلوشو نگیر. الان نره بعداً میره. تو همون فرصتای آخری که واستون مونده مهربون باش، بخند و دست از خاطره ساختن برندار. بزن زیر دماغش بگو آهای نری بگی بد بودا، گریتو نگه دار و بجاش لبخند بزن، نفرین نکن، نصیحت نکن، نگو پای قولت واینسادی. نگو بدون تو نمی تونم. فقط لحظه آخر مثل لحظه های اول از ته قلبت دوسش داشته باش انگاری قراره بمیره. وقتی رفت، بزن زیر گریه، دو هفته، دوماه، دوسال، اصلاً تو بگو ده سال. وقتی که خالی شدی، یه زمین خوش آب و هوا گیر بیار، یه چاله بکن و خاطره هاتو بریز داخلش و روش خاک بریز. یه شاخه گلم بزار سر قبرش و یه فاتحه ام بخون برای روزای خوبتون. آخرین تصویر تو ازش می شه یک خاک سپاری مجلل و روزی که مرد، ولی آخرین تصویر اون از تو می شه یک آدم مهربون تکرار نشدنی. اون هربار که یادت میوفته از حسرت می میره. فکر کنم این انتقام منصفانه ای باشه.

ترجیح می‌دهم با آدمهایی در ارتباط باشم که ته مانده‌ی امیدم را از من نگیرند؛ به من اضطراب ندهند، حسادت نورزند، و مرا با کسی مقایسه نکنند. به این نتیجه رسیده‌ام: آرامش، حاصلِ انتخابِ آدم‌های درست است.

من فکر میکنم آدم‌ها بعد از رها کردن چیزی که با تمام وجود برایش جنگیده‌اند و بی ثمر مانده، تازه می‌فهمند که چقدر محکم‌اند، چقدر تحمل دارند چقدر در برابر زندگی صبورند و چقدر ارزششان بیشتر از چیزهایی‌ست که به هر قیمتی می‌خواستند آن هارا نگه دارند.