طاقچه کتاب

خوشبختانه در میان آب‌های طغیانی این زندگی، چند جزیره‌ی کوچک هست که بتوان بدان پناه برد: کتاب‌های زیبا، شاعران و موسیقی.. رومن رولان @taghchebook

خوشبختانه در میان آب‌های طغیانی این زندگی، چند جزیره‌ی کوچک هست که بتوان بدان پناه برد: کتاب‌های زیبا، شاعران و موسیقی.. #رومن_رولان @taghchebook

🔴آلن بدیو، در کتاب «در ستایشِ عشق»، مطلب مهم و درخورِ توجهی نوشته است: «عشقِ واقعی از تصمیم و حسابگری می‌گریزد. به همین دلیل است که ما همیشه نسبت به وقوع عشق امیدواریم. امید به اینکه روزی ما را در بر خواهد گرفت و ناگهان درخواهیم یافت وسط یک رابطه‌ی عاطفی هستیم و یک شخصِ سابقاً ناآشنا چه‌اندازه برای ما اهمیت پیدا کرده است...» او در ادامه می‌نویسد: «تصادفی بودنِ عشق زیباست، چون دو عامل جدا و مستقل را غیرمترقبه به‌هم می‌چسباند و در هم فرو می‌برد. در عشق آرامش و وقاری وجود دارد که گویا در بهشت هستی...» ‌ خب، هرکس این متن را بخواند، بی‌گمان ذهنش به سمت و سویی خاص می‌رود و یادِ چیزهایی می‌افتد که یا قلبش را به تپشی بیشتر می‌خوانند و یا او را گرفتارِ حزنی کهنه می‌نمایند... ولی پرسشی مهم نیز همین‌جا پیش می‌آید: اگر عشق از حسابگری می‌گریزد، چه چیزی روی داده که ما، بی‌وقفه، در حالِ حساب کردنیم؟ شاید عشقِ واقعی، همان لحظه‌ی کوتاهی باشد که از دفترِ حسابمان جا می‌ماند؛ همان لحظه‌ای که کسی را ناگهان وسطِ یک موقعیت خاص در زندگی قرار می‌دهد، بی‌آن‌که اجازه‌ی ورود گرفته باشد. ‌ دنیای ما، دنیای شگفتانه‌هاست و پر از رویدادهای تصادفیِ غیرمترقبه‌ای که عاشقانه زیستن را برایمان ممکن می‌کنند و چه خوب می‌شد اگر رویدادها و دیدارهای این جهان، ما را بدونِ حساب و کتاب، همواره امیدوار و سرشار از رویا و عشق نگه می‌داشتند... #وحید_قرایی @kermanvakil

رندوم کتاب برمی‌دارم از قفسه ۳۰۰-۴۰۰ سرچ می‌کنم قیمت جدید خورده یک میلیون به بالا کتاب نفیس دو میلیونی رو میزنن نایاب بعد سرچ‌می‌کنم تو ترب می‌بینی زده ۱۱ میلیون والا من که هر روز دارم با قیمت کاغذ و کتاب صبح رو شب می‌کنم هیچ‌جوری نمی‌تونم باور کنم. چه برسه به عادت.

آزادی، برابری، برادری؛ اما برای کدام طبقه؟ بیش از دو قرن پس از انقلاب فرانسه و شعار «آزادی، برابری، برادری»، موقعیت طبقاتی خانواده‌ها همچنان نقشی تعیین‌کننده در فرصت‌های آموزشی کودکان دارد. نظام آموزشی فرانسه، با وجود تأکید بر برابری و شایسته‌سالاری، نه‌تنها از نابرابری‌های اجتماعی مصون نیست، بلکه می‌تواند به بازتولید آن‌ها کمک کند. فرشته احمدی با تکیه بر آمار رسمی و نظریه بازتولید اجتماعی بوردیو نشان می‌دهد چگونه امتیازات موروثی طبقاتی در قالب موفقیت تحصیلی و شایستگی فردی مشروعیت می‌یابند. https://www.radiozamaneh.com/902862/ @RadioZamaneh | رادیو زمانه

شورای کتاب کودک رضا دالوند را در بخش تصویرگری و احمد اکبرپور را در بخش نویسندگی به‌عنوان نامزدهای ایرانی جایزه جهانی هانس کریستین اندرسن ۲۰۲۸ به دفتر بین‌المللی کتاب برای نسل جوان (IBBY) معرفی کرد. این دومین بار است که اکبرپور برای این جایزه معرفی می‌شود. بیشتر: https://iranwire.com/fa/news-1/158813 @Farsi_Iranwire

این بار چیزی نگو👆 همان‌طور که پیش‌بینی شده بود، رمان جدید شیدا بازیار برنده‌ی «جایزه‌ی کتاب آلمان» شد. این جایزه از سال ۲۰۰۵ هر سال در آستانه‌ی نمایشگاه کتاب فرانکفورت به بهترین رمان سال به زبان آلمانی اهدا می‌شود. هیئت داوران کتاب «شکاف‌ها» را «رمانی در برابر بی‌تفاوتی» توصیف کرده است. درباره‌ی این کتاب و خود شیدا بازیار قبلاً این مطلب را در خوابگرد منتشر کرده‌ام. حالا مجله‌ی زوددویچه تسایتونگ، مجله‌ی هفتگیِ فرهنگی و اجتماعیِ ضمیمه‌ی این روزنامه‌ی سراسری آلمانی به سراغ شیدا بازیار رفته، اما نه برای یک گفت‌وگوی معمولی. همان‌طور که در عکس‌ها می‌بینید، در مجموعه‌ی «این بار چیزی نگو»، مصاحبه‌شونده پاسخ پرسش‌ها را با کلمه‌ها نمی‌دهد؛ پاسخ هر سؤال فقط یک عکس است: حالت چهره، دست‌ها، بدن یا هر واکنشی که خودش انتخاب می‌کند. @KhabGard

- کتاب، رمان، نمایشنامه یا داستان مورد علاقه شما چی هست؟ - من رمان‌ها و کتاب‌های روز رو نمی‌خونم. هر چی می‌خونم و ستایش می‌کنم، مربوط به چندهزار سال پیش هست.

از مصاحبه با #آن_کارسون، شاعر، نویسنده، جستارنویس و پژوهشگر ادبیات یونان پس از اعلام جایزه #نوبل ادبیات؛ نویسنده‌ای که همواره در پی شکل‌هایی از نوشتن در قالب‌‌های متنوع بوده که افراط هولناک احساسات را مهار می‌کند و به شور و اشتیاق، شکل و وزن می‌بخشد. آکادمی سوئد جایزه نوبل ادبیات را برای دومین بار در پنج‌سال گذشته به دومین زنی اهدا کرد که با نوشتن درباره اروتیسم و عشق و رابطه پرشور عاشقانه نوع نوشتن دیگری را در ادبیات دنبال می‌کند. اولی #آنی_ارنو، نویسنده فرانسوی در سال ۲۰۲۲ بود و امسال آن کارسون.

«چرا تراژدی (فاجعه) وجود دارد؟ چون تو سرشار از خشمی. چرا سرشار از خشمی؟ چون سرشار از اندوهی.»*

* درس‌هایی از سوگ: چهار نمایشنامه از #اوریپید، ترجمه و تالیف آن کارسن Grief Lessons: Four Plays by Euripides by Anne Carson @gooshe

🔻آن کارسون، شاعر، مقاله‌نویس و مترجم کانادایی، برنده جایزه نوبل ادبیات امسال شد. خانم کارسون ۷۶ ساله به‌دلیل آثاری شناخته می‌شود که مرز میان شعر، داستان و مطالعات دانشگاهی را درهم می‌آمیزند. کمیته نوبل اعلام کرد که آن کارسون را «به‌پاس مجموعه آثار جسورانه و خلاقانه‌اش که در گفت‌وگویی بامزه و سرزنده با سنت کلاسیک، قالب‌های تازه‌ای برای ادبیات معاصر خلق کرده» به‌عنوان برنده انتخاب کرده است. جایزه نوبل برای تجلیل از مجموعه آثار و دستاوردهای یک عمر فعالیت حرفه‌ای اهدا می‌شود و معتبرترین جایزه در عرصه ادبیات جهان به شمار می‌رود. برنده این جایزه ۱۲ میلیون کرون سوئد، معادل حدود یک میلیون دلار و ۲۰۰ هزاردلار دریافت می‌کند. خانم کارسون همچنین آثار ادبیات یونان باستان را ترجمه کرده و بیش از ۳۰ سال به‌عنوان استاد ادبیات کلاسیک تدریس کرده است. 📸Toronto Star via Getty Images https://bbc.in/3VxqUVv @BBCPersian

🔸جفری آرچر، رمان‌نویس پرفروش بریتانیایی و سیاستمدار پیشین که به‌دلیل دروغگویی در یک پروندهٔ پرسر‌وصدای افترا به زندان افتاده بود، روز دوشنبه ۱۳ مهر در ۸۶سالگی درگذشت. 🔸مرگ این نویسنده تنها یک روز پیش از انتشار آخرین رمانش با عنوان «آدم و حوا» اتفاق افتاد. 🔸این چهرهٔ نزدیک به مارگارت تاچر، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، زندگی‌ای پر فراز و نشیب داشت؛ از اوج تجمل و شهرت گرفته تا دو سال زندان به‌دلیل شهادت دروغ در پرونده‌ای که به پرداخت پول به زنی برای رابطه جنسی مربوط می‌شد. 🔸آرچر بیش از ۳۰۰ میلیون نسخه از کتاب‌هایش را فروخت، در مجموع پنج سال و نیم در فهرست پرفروش‌های نیویورک‌تایمز حضور داشت و با تریلرهای پرکشش خود در سراسر جهان طرفداران زیادی پیدا کرد؛ از جمله نخستین رمانش در سال ۱۹۷۶ با عنوان «نه یک پنی بیشتر، نه یک پنی کمتر» و رمان بسیار پرفروش «کِین و آبل» در سال ۱۹۷۹. 🔸انتشارات هارپرکالینز اعلام کرد آرچر که روز یکشنبه در تئاتر لستر اسکوئر لندن با هوادارانش دیدار کرده و برایشان کتاب امضا کرده بود و قرار بود این هفته نیز در چند رویداد سخنرانی کند، «ناگهان و در آرامش، در خانه و میان جلسات نوشتن» درگذشت.

ریچارد برودی، منتقد ادبی «نیویورکر»، در مقاله‌ای بحث‌هایی که پیرامون میزان وفاداری «اودیسه» کریستوفر نولان به هومر شکل گرفته است را نقطه آغاز بررسی پرسشی قدیمی در تاریخ سینما قرار می‌دهد: یک اقتباس خوب تا چه اندازه باید به اثر اصلی وفادار بماند؟ برای پاسخ به این پرسش، برودی به فرانسوا تروفو و مقاله مشهور سال 1954 او تحت عنوان «گرایشی خاص در سینمای فرانسه» ارجاع می‌دهد. تروفو با سنتی مخالفت می‌کرد که اقتباس را یافتن «معادل‌های سینمایی» برای بخش‌های ظاهراً غیرقابل‌فیلمبرداری ادبیات می‌دانست. از نظر تروفو اساساً نباید قدرت بیان سینما را محدود دانست یا ارزش یک فیلم را از اعتبار ادبی منبع آن استخراج کرد. برودی نیز تاریخ سینما را تا حد زیادی تاریخ اقتباس می‌بیند: از دیکنز، هاثورن، و فیتزجرالد گرفته تا اقتباس‌های مورناو، رنوار، و دیگران. https://ara.tv/lchwo

سفیدی آفتاب بیابان با سایه‌ی یک پرنده سیاه نمی‌شود... صادق چوبک @taghchebook

از خواجوی کرمانی پرسیدند یا شیخ، بزرگترین باگ خلقت از منظر شما چیست؟ وی فرمود: جان هر زنده دلی، زنده به جانی دگرست @taghchebook

تو نازکی، طاقت کلمات بسیارِ ما نداری. مرا دهان پر از آرد است. برون می‌زند. تو می‌رنجی، ضعيف می‌شوی. مرا اگر هزار برنجانند هیچ جز قوی‌تر نشوم و جز عظیم‌تر نشوم. من در دوزخ روم، و در بهشت روم، و در بازار... و تو نازکی نتوانی رفتن. شمس تبریزی @taghchebook

دل در گروِ قصه اگر دارید و سرتان درد می‌کند برای شنیدن آن، دراکولاژ پادکست نوپایی‌ست که با زبانی صمیمی و باریک‌بینانه دست به مرور قصه‌های کهنه زده‌ست؛ از اسطوره‌های یونان بگیرید تا داستان‌های پریان. دراکولاژ رفته‌ست سراغ قصه‌هایی که همیشه در مراجعه‌ی هنر و فلسفه و ادبیات (و به‌بیانی راحت‌تر) علوم انسانی بوده‌اند ـــــ‌در این راه، قصه‌ها همواره اصلند و اگر پرانتر و پاساژهایی باز می‌شوند همه درنگی‌اند در خدمت کاویدن آن ماجرا و مداقه‌ی بیشترش. —دراکولاژ از لینک‌های پایین دنبال‌پذیر است: | کست‌باکس | اسپاتیفای ‌