تلویزیون منوتو

ایران از نگاه جهان: سه‌شنبه ۵ آبان ۱۴۰۵

جاویدنام رضا شول، ۲۴ ساله و اهل سیرجان، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در این شهر، با شلیک گلوله‌ی نیروهای حکومتی کشته شد و پیکرش در قطعه‌ی ۲ آرامستان بهشت رضای سیرجان در استان کرمان به خاک سپرده شد. رضا متولد اول آبان ۱۳۸۰ بود و در پروژه‌های معدنی منطقه‌ی سیرجان، به‌عنوان نقشه‌بردار و نقشه‌کش فعالیت می‌کرد.

شهروندی از اهواز با ارسال ویدیویی به گزارشگر من‌وتو، از آسفالت نیمه‌کاره‌ی معابر کوی مهدیس (اهواز, مهدیس , فرهنگیان ۱, تربیت یکم غربی) پس از ۲۰ سال انتظار گلایه می‌کند؛ مشکلی که به یکی از گلایه‌های اصلی ساکنان این منطقه تبدیل شده است. مسئولان، تکمیل‌نشدن زیرساخت‌های آب، فاضلاب و دیگر خدمات را دلیل ناتمام‌ماندن آسفالت عنوان می‌کنند، اما این توضیح، توجیهی برای سال‌ها بلاتکلیفی مردم نیست و خود نشانه‌ی نبود هماهنگی و برنامه‌ریزی میان دستگاه‌های مسئول است. اگر زیرساخت‌ها آماده نیست، در این سال‌ها چه کرده‌اند؟ چرا پیش از شروع آسفالت، کار دستگاه‌های خدمات‌رسان هماهنگ نشده و زمان مشخصی برای پایان پروژه اعلام نمی‌شود؟ مردم چند سال دیگر باید برای یک خیابان آسفالت‌شده منتظر بمانند؟ شهرداری و دستگاه‌های خدمات‌رسان باید به‌جای حواله‌دادن مسئولیت به یکدیگر، برنامه‌ی تکمیل کار، مهلت اجرا و مسئول پاسخ‌گو را روشن کنند.

لولا برای چهارمین بار رییس‌جمهور برزیل شد، اما فلاویو بولسونارو خواهان ابطال انتخابات است. هم‌زمان، قدرت‌گیری راست‌گرایان در کنگره و جنجال بر سر روند رای‌گیری، چشم‌انداز دوره تازه را پیچیده کرده است.

از کوروش تا پهلوی | جایگاه نهاد پادشاهی در نگاه محمدرضاشاه برای محمدرضاشاه پهلوی، پادشاهی تنها یک مقام سیاسی یا میراث خانوادگی نبود. او شاهنشاهی را نهادی ریشه‌دار در تاریخ ایران می‌دانست. سنتی که از روزگار کوروش بزرگ، با وجود فرازونشیب‌های بسیار، در شکل‌های گوناگون تداوم یافته بود. شاه باور داشت که نهاد پادشاهی در طول تاریخ، یکی از پایه‌های حفظ استقلال، ثبات و یکپارچگی ایران بوده است. او همچنین بر «پیوند معنوی پادشاه با مردم» تأکید می‌کرد. پیوندی که می‌کوشید با اصلاحات انقلاب شاه و ملت، مراسم تاج‌گذاری و جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی تقویت کند. اما فاجعه ۱۳۵۷، این پیوند تاریخی را با بحرانی بی‌سابقه روبه‌رو کرد. محمدرضاشاه ایران را ترک کرد، حکومت پهلوی سقوط کرد و جمهوری اسلامی جای نظام شاهنشاهی را گرفت. با این همه، شاه حتی در تبعید، با وجود بیماری، فشارهای سیاسی و از دست دادن قدرت، هرگز حاضر نشد رسماً از سلطنت کناره‌گیری کند. از نگاه او، پادشاهی نهادی فراتر از شخص پادشاه بود. میراثی تاریخی که سرنوشت آن را نمی‌شد تنها با سقوط یک حکومت یا امضای یک سند تعیین کرد. محمدرضاشاه پهلوی دیگر بر ایران حکومت نمی‌کرد، اما تا آخرین روز زندگی، از مقام پادشاهی کناره نگرفت.

پدر جاویدنام محسن عباسی در ویدیویی، عکس‌های شماری از جاویدنامان را کنار شمع‌ها چیده و نام آن‌ها را یک‌به‌یک می‌خواند. او در نوشته‌ی همراه این ویدیو آورده است: «ما اشک‌ها ریختیم تا بتوانیم این عکس و این شمع‌ها را بچینیم.» جاویدنام محسن عباسی، ۲۱ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان تجمع و اعتراضات مقابل کلانتری ۱۲ نجف‌آباد، از پشت هدف شلیک مستقیم مأموران امنیتی جمهوری اسلامی قرار گرفت. دو گلوله‌ی جنگی به سینه و قلبش اصابت کرد و جانش را گرفت. خانواده‌اش همان شب پیکرش را تحویل گرفتند و در آرامستان شهرکرد به خاک سپردند. محسن اهل و ساکن نجف‌آباد اصفهان و صاحب کافه‌ای کوچک بود.

ویدیوی ارسالی به گزارشگر من‌وتو، وضعیت ساختمانی در کوچه‌ی مهرنژاد نارمک را پس از انفجار نشان می‌دهد. برخی شاهدان مدعی‌اند صدای پهپاد شنیده‌اند و ساختمان هدف حمله قرار گرفته است؛ ادعایی که هنوز مستقلاً تأیید نشده. در مقابل، تلویزیون حکومتی علت حادثه را نشت گاز اعلام کرده و سخنگوی آتش‌نشانی تهران از وقوع انفجار و آتش‌سوزی خبر داده است.در جریان جنگ نیز گزارش‌هایی از محصورشدن اطراف ساختمان‌های هدف‌قرارگرفته، کنترل رفت‌وآمد، محدودیت دسترسی حتی برای آتش‌نشانان و انتقال آوار به محل‌هایی تحت نظارت منتشر شده بود؛ رویه‌ای که امکان بررسی مستقل را محدود می‌کرد و بر ابهام و بی‌اعتمادی عمومی می‌افزود. سابقه‌ی پنهان‌کاری و روایت‌های متناقض حکومت، اعتماد عمومی را چنان فرسوده کرده که اعلام «نشت گاز» به‌تنهایی برای رفع تردیدها کافی نیست. محاصره‌ی محل و محدودکردن دسترسی، تنها بر ابهام و بی‌اعتمادی می‌افزاید.

گروهی از شهروندان اهل همایونشهر اصفهان با ارسال ویدیویی از شمال ایران به گزارشگر من‌وتو، چهارم آبان، زادروز محمدرضا شاه پهلوی، را گرامی داشته‌اند. آن‌ها با کیکی با عکس آریامهر، در کنار قاب عکس محمدرضا شاه و شهبانو فرح پهلوی و پرچم شیر و خورشید، چهارم آبان ۲۵۸۵ شاهنشاهی را جشن گرفته‌اند؛ روزی که علاوه بر زادروز او، سالگرد تاج‌گذاری محمدرضا شاه و شهبانو فرح پهلوی در سال ۱۳۴۶ در کاخ گلستان نیز هست.

تام باراک، سفیر آمریکا در ترکیه، مدعی شده آمریکا شاه را به قدرت رساند، او را برکنار کرد و خمینی را جایگزینش کرد. اسناد تاریخی از مداخله آمریکا در ایران حکایت دارند، اما این روایت ساده‌شده را تایید نمی‌کنند.

خواهر جاویدنام مهدی شفیعی و عمه‌ی جاویدنام مانی شفیعی با انتشار ویدیویی، از درستکاری پدرش و سرنوشت تلخی می‌گوید که با کشته‌شدن پسر و نوه‌اش بر او تحمیل شده است. او با تلخی از دیگران می‌خواهد مانند پدرش زندگی نکنند و نیکی و درستکاری او را الگوی خود قرار ندهند؛ پدری که اکنون داغ فرزند و نوه‌اش را هم‌زمان بر دوش می‌کشد. جاویدنامان مهدی شفیعی، ۴۵ ساله، و پسرش مانی شفیعی، ۱۸ ساله، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهرک قائمیه‌ی اسلامشهر، با شلیک گلوله‌ی جنگی نیروهای حکومتی کشته شدند. مهدی برای حضور در اعتراضات از خانه بیرون رفته بود که هدف گلوله قرار گرفت و با اصابت تیر به قلبش جان باخت. مانی نیز سر کوچه هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله به ناحیه‌ی کلیه‌اش اصابت کرد و او در آغوش مادربزرگش جان باخت. مهدی اهل روستای چنار از توابع اسدآباد همدان بود و در یک پروژه‌ی ساختمانی کار می‌کرد. مانی دانشجوی حسابداری بود. به خانواده اجازه ندادند پیکر این پدر و پسر را در تهران به خاک بسپارند. پیکرهای مهدی و مانی روز ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴، با حضور مردم در روستای چنار اسدآباد همدان به خاک سپرده شدند.

چه کسی نخست‌وزیر اسرائیل می‌شود؟ نتانیاهو و آیزنکوت برای تشکیل دولت رقابت می‌کنند، اما بنت، احزاب مذهبی و احزاب عرب می‌توانند در تعیین نتیجه نقش داشته باشند. نظرسنجی‌ها تصویری نزدیک و متناقض نشان می‌دهند. مذاکرات ائتلافی پس از انتخابات، مرحله تعیین‌کننده بعدی خواهد بود.

خواهر جاویدنام علی قربانی به مناسبت زادروز برادرش نوشت: «آبان آمد و روز میلادت را با خود آورد، اما تو جاودانه شدی؛ فراتر از زمان، در قلب یک سرزمین…» جاویدنام علی قربانی، اهل علی‌آباد کمین از توابع شهرستان پاسارگاد استان فارس، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی، هدف شلیک گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و با اصابت گلوله به قلبش کشته شد. خانواده پیکر علی را به خانه بردند و از بیم آنکه نیروهای امنیتی آن را ببرند، تمام شب کنارش ماندند و روی سینه‌اش یخ گذاشتند. روز بعد، نیروهای امنیتی پیکرش را بردند. خانواده چند روز در بی‌خبری و بلاتکلیفی ماندند تا سرانجام تحویل پیکر به گرفتن تعهد و پذیرش محدودیت‌های مراسم خاکسپاری مشروط شد. علی ساعت پنج بامداد ۲۴ دی‌ماه در زادگاهش، روستای علی‌آباد کمین، به خاک سپرده شد. خانواده اجازه‌ی اطلاع‌رسانی عمومی نداشتند و نیروهای امنیتی با استقرار خودروهای متعدد در اطراف محل، از حاضران فیلم‌برداری می‌کردند. علی پدر نداشت و چند سال پیش مادرش را نیز از دست داده بود. با برادرش زندگی می‌کرد و نزدیکانش او را جوانی مهربان، زحمتکش و خانواده‌دوست توصیف کرده‌اند.

شهروندی با ارسال ویدیویی به گزارشگر من‌وتو، به افزایش تعرفه‌های ارتباطی اعتراض می‌کند و مسئولان را به جبران بی‌پولی خود از جیب مردم متهم می‌کند. از بامداد جمعه اول آبان ۱۴۰۵، تعرفهٔ مکالمه، پیامک و اینترنت همراه اول و ایرانسل تا سقف ۴۰ درصد افزایش یافت؛ در حالی که کاربران همچنان از کندی، قطعی و ناپایداری اینترنت شکایت دارند. مردم باید برای همین خدمات نامطلوب، پول بیشتری بپردازند؛ آن هم وقتی تأمین هزینه‌های ضروری زندگی هر روز دشوارتر می‌شود. خانواده‌ای که برای اجاره، خوراک و درمان تحت فشار است، این افزایش هزینه را از کدام بخش زندگی‌اش کم کند؟ تأیید افزایش تعرفه بدون پاسخ‌گویی دربارهٔ کیفیت خدمات و توان پرداخت مردم، یعنی تحمیل هزینهٔ بیشتر به مشترکی که همچنان با همان مشکلات روبه‌روست.

کاشت ۱۶ هزار درخت به دست یک کشاورز طوالشی؛ تلاشی که با دریافت مدال طلای کشاورزی تقدیر شد. در این گزارش تاریخی از «تونل زمان» منوتو، محمدرضاشاه پهلوی با کاشت یک نهال، مراسم درختکاری در جنوب تهران را آغاز می‌کند و از این کشاورز تقدیر می‌شود؛ روایتی از ادامه رسم دیرینه درختکاری در پایتخت و مناطق اطراف آن.

جاویدنام سجاد اصغری، ۳۳ ساله و اهل فردیس کرج، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، با شلیک دو گلوله‌ی نیروهای حکومتی کشته شد. او با دیدن نزدیک‌شدن نیروهای سرکوب، به دیگر معترضان هشدار داد که فرار کنند و خود را سپر آن‌ها کرد تا بتوانند جانشان را نجات دهند. ساعاتی پیش از خروج سجاد از خانه، خبر کشته‌شدن پسرخاله‌اش در تهران به خانواده رسیده بود. خانواده از او خواستند بیرون نرود، اما سجاد نخواست در آن شرایط مردم را تنها بگذارد. نیمه‌شب، پس از ساعت‌ها بی‌خبری، تماسی از یک درمانگاه، مادر و خواهرش را به محل نگهداری پیکرش رساند. سجاد دانش‌آموخته‌ی کارشناسی مدیریت صنعتی بود و در زمینه‌ی راه‌اندازی کافه و رستوران فعالیت می‌کرد. او تنها پسر خانواده و در آستانه‌ی ازدواج بود. پیکرش پس از پیگیری‌های دشوار خانواده در آرامستان بهشت علی کرج به خاک سپرده شد. پیکر سجاد پس از پیگیری‌های دشوار خانواده در آرامستان بهشت علی کرج به خاک سپرده شد.

ایران از نگاه جهان: دوشنبه ۴ آبان ۱۴۰۵

جاویدنام میلاد نعمتی، ۳۱ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در نازی‌آباد تهران، با شلیک مستقیم دو گلوله‌ی نیروهای حکومتی به گردنش کشته شد. خانواده‌اش پس از پنج روز بی‌خبری و جست‌وجو، پیکر او را در سردخانه‌ی کهریزک پیدا کردند. میلاد ورزشکار، ساکن محله‌ی صالحین شهرری و صاحب مغازه‌ی شکلات‌فروشی در پاساژ اپال تهران بود. پدرش، ناصر، از ایثارگران جنگ ایران و عراق بود. پیکر میلاد در بهشت‌زهرای تهران، قطعه‌ی ۲۳۸، ردیف ۸۰۱، شماره‌ی ۲۷ به خاک سپرده شد.

بر اساس گزارش دریافتی، خانه‌های مردم در کیان‌آباد شیراز، پشت کانون اصلاح و تربیت، تخریب شده‌اند. حکومت نمی‌تواند با عنوان «برخورد با ساخت‌وساز غیرمجاز»، خانه‌های مردم را ویران کند و دربارهٔ تصمیم خود و سرنوشت ساکنان پاسخ‌گو نباشد. اگر این ساختمان‌ها خارج از طرح هادی یا در مسیر سیلاب ساخته شده‌اند، نهادهای مسئول هنگام ساخت‌وساز کجا بودند؟ چه کسی باید پاسخ‌گوی کوتاهی آن‌ها باشد و چه برنامه‌ای برای تأمین سرپناه ساکنان وجود دارد؟ مسئولیت حکومت با فرستادن ماشین‌آلات تخریب تمام نمی‌شود؛ نمی‌توان تمام هزینه را به مردم تحمیل کرد و هیچ‌کس هم مسئولیت نپذیرد.

نفتالی بنت و یائیر لاپید با فهرست «با هم» برای کنار زدن نتانیاهو متحد شده‌اند. بنت در صدر فهرست است و هدف مشترکشان پایان حکومت نتانیاهوست.این اتحاد لزوماً احتمال تقابل با ایران را کم نمی‌کند. بنت سرنگونی جمهوری اسلامی را هدف راهبردی دولت آینده‌اش می‌داند و بر تمرکز بر ایران به‌جای نیروهای نیابتی تأکید دارد.

جاویدنام مهران تاجداری، ۲۶ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در خیابان سهیلیان نارمک تهران، در حالی که همراه مادرش حدود ۵۰۰ متر با خانه فاصله داشت، هدف شلیک گلولهٔ نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به گردنش اصابت کرد و او در آغوش مادرش بر زمین افتاد. مهران به بیمارستان منتقل شد، اما به کما رفت و پس از یک هفته بستری‌بودن، روز ۲۶ دی‌ماه جان باخت. مهران دانش‌آموختهٔ مهندسی شهرسازی و دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علم‌وصنعت ایران بود و در کنار تحصیل، یک شرکت ساختمانی را اداره می‌کرد و در زمینهٔ ساخت‌وساز و تأمین مصالح فعالیت داشت. پیکر مهران در بهشت‌زهرای تهران، قطعهٔ ۱۱۲، ردیف ۹۱، شمارهٔ ۳۴ به خاک سپرده شد.