عاشقانه های "من و بانو"

🍁 هر وقت دلم هوای باران دارد بغض به گلو نشسته میدان دارد ای‌کاش که این فاصله‌ها کم می‌شد با او که نشان شب آبان دارد بانوی تمام آرزوهای محال بی‌تو غزلم مصرع گریان دارد وقتی قلمم همیشه درمانده‌ی توست اِی‌کاش و اگر چگونه پایان دارد؟ شب کوره‌ی بی‌تابی و دل دشت بلا من هر نفسم شام غریبان دارد این سینه چنان سوخته است از غم تو دیگر چه کم از نَبی کنعان دارد؟ من عاشق و دیوانه‌ی تو تا به ابد با تو سرِ این شب‌زده سامان دارد افسوس نشد تا به تو ابراز کنم قلبم به تو تا همیشه ایمان دارد حسرت به دلم ماند بگویم بانو! با من بِنشین... اگر که امکان دارد #پویا_جمشیدی