شعرها و یادداشت‌ها | ناصر حامدی

🔺️آه یا آخ؟ اینجور نیست که دائم آخ و اوخ باشد. البته یک مقداری آخ و اوخ داریم. همه‌ی آخ و اوخ‌ها هم برای یک «آه» است. برای این که من یک آه بکشم. همه این هیاهوها برای یک آه بود. می‌دانید صدای آه از کجا می‌آید! خودت حس کن آه که می‌کشی صدا از کجا حرکت می‌کند. صدای آه از ذات انسان و از جان انسان است. این جان هم به آنجا نزدیک است. بنابراین همه هیاهو برای آن است که یک آه تهیّه شود. این همه هیاهو در عالم برای یک آه است. امیدوارم از جمله‌ی کسانی باشیم که از آه بهره ببریم. دارای آه باشیم. آه که کشیدید دیگر چیزی نمی‌مانَد. اما آخ اینطورنیست. آخ نگویید. آخ یعنی دردم آمد. البته اگر ناچاربشویم، آخ هم می‌گوییم. اما اگر می‌توانید جلوی آخ را بگیرید. آه خوب است، چون مالِ مرکز ذات و جان است. همین جان ظاهری هم به بالا سرایت دارد. راه ها را باز می‌کند. لا اِله اِلا اللهُ که می‌گویید ببینید صدا از کجا می آید، یا اللهُ اکبَرُ که می‌گویید ببینید صدا از کجا می آید، اصلاً «هُ» همان اشاره به الله است، الله اکبرُِ «هُ» مال الله است، ببین به کجا زده است! زده است توی ذاتت ای برادر. جایش را قدر بدان. آنجایی را که الله اکبر می‌گویی قدر بدان. «هُ» مال خداست، مال اسم خداست، اسم اعظمش است. خیلی به جا و قشنگ است. #حاج_اسماعیل_دولابی گفت: نماز کردند؟ گفت: آری. گفت: آه. گفت: نمازِ همه عمرم به تو دهم، آن آه به من دِه. #مقالات_شمس @naserhamedi