PENELOPA

۵ آذر ۱۳۳۷ زادروز استاد "نادر مشایخی"

قطعه ی - 0 + One Night اثر "نادر مشایخی" با اجرای آنسامبلِ PIERROT LUNAIRE ENSEMBLE WIEN در سال 2011. @MENMETHOD

سرهم بندی (فیلمی درباره جهان موسیقیایی نادر مشایخی) کارگردان: علی قنبری

Electric music @MENMETHOD

@MENMETHOD 🇳🇴

قانون زیستن، وظیفه‌ی زیستن هیچ چیز نباشد نه حشره‌‏یى وزوز کُن نه برگى لرزان نه جانورى که لیسه کشد یا بلاید، هیچ گرمى، هیچ شکفته‏‌یى نه یخ‌‏زده‏‌یى، نه درخشانى، نه بویایی نه سایه‏‌ى ساینده‌‏ى یکى گُلِ تابستانى نه درختى پوستینِ برفش در بر نه گونه‏‌یى به یکى بوسه‌‏ى شاد آراسته نه بالى محتاط یا گستاخ در باد نه کنارِ نازکِ تنى، نه یکى آغوشِ سراینده نه چیزِ آزادى، نه سود بردنى، نه هدر دادنى نه پریشان شدنى، نه فراهم آمدنى از پى خیر یا کز پىِ شرّ نه شبى مسلح به سلاح عشق یا رامشى نه صدایى از سرِ اعتماد و نه دهانى هیجان‌زده نه سینه‌‏ى عریانى نه دستِ گشوده‏‌یى نه تیره‌‏روزى، نه سیرمانى نه چیز مادى، نه چیزى که بتوان دید نه از سنگین و نه از سبک نه میرا و نه ماندگار انسانى باشد هر که خواهد گو باش من یا دیگرى ورنه هیچ نباشد. ‌ #پل_الوار ترجمه‌ی احمد شاملو

Kovacs - Cheap Smell (Live at Wisseloord) @MENMETHOD

Federico García Lorca @MENMETHOD

” نغمهٔ خوابگرد “ (برای گلوریا خینه و فرناندو دِلس ریوس) سبز، تویی که سبز می‌خواهم، سبز ِ باد و سبز ِ شاخه‌ها اسب در کوهپایه و زورق بر دریا. سراپا در سایه، دخترک خواب می‌بیند بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش خمیده سبز روی و سبز موی با مردمکانی از فلز سرد. (سبز، تویی که سبزت می‌خواهم) و زیر ماه ِ کولی همه چیزی به تماشا نشسته است دختری را که نمی‌تواندشان دید. سبز، تویی که سبز می‌خواهم. خوشه‌ی ستاره‌گان ِ یخین ماهی ِ سایه را که گشاینده‌ی راه ِ سپیده‌دمان است تشییع می‌کند. انجیربُن با سمباده‌ی شاخسارش باد را خِنج می‌زند. ستیغ کوه همچون گربه‌یی وحشی موهای دراز ِ گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد. «ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟» خم شده بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش سبز روی و سبز موی، و رویای تلخ‌اش دریا است. «ــ ای دوست! می‌خواهی به من دهی خانه‌ات را در برابر اسبم آینه‌ات را در برابر زین و برگم قبایت را در برابر خنجرم؟… من این چنین غرقه به خون از گردنه‌های کابرا باز می‌آیم.» «ــ پسرم! اگر از خود اختیاری می‌داشتم سودایی این چنین را می‌پذیرفتم. اما من دیگر نه منم و خانه‌ام دیگر از آن ِ من نیست.» «ــ ای دوست! هوای آن به سرم بود که به آرامی در بستری بمیرم، بر تختی با فنرهای فولاد و در میان ملافه‌های کتان… این زخم را می‌بینی که سینه‌ی مرا تا گلوگاه بردریده؟» «ــ سیصد سوری ِ قهوه رنگ میبینم که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است و شال ِ کمرت بوی خون تو را گرفته. لیکن دیگر من نه منم و خانه‌ام دیگر از آن من نیست!» «ــ دست کم بگذارید به بالا برآیم بر این نرده‌های بلند، بگذاریدم، بگذارید به بالا برآیم بر این نرده‌های سبز، بر نرده‌های ماه که آب از آن آبشاروار به زیر می‌غلتد.» یاران دوگانه به فراز بر شدند به جانب نرده‌های بلند. ردّی از خون بر خاک نهادند ردّی از اشک بر خاک نهادند. فانوس‌های قلعی ِ چندی بر مهتابی‌ها لرزید و هزار طبل ِ آبگینه صبح کاذب را زخم زد. سبز، تویی که سبز می‌خواهم. سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها. همراهان به فراز برشدند. باد ِ سخت، در دهان‌شان طعم زرداب و ریحان و پونه به جا نهاد. «ــ ای دوست، بگوی، او کجاست؟ دخترَکَت، دخترک تلخ‌ات کجاست؟» چه سخت انتظار کشید «ــ چه سخت انظار می‌بایدش کشید تازه روی و سیاه موی بر نرده‌های سبز!» بر آیینه‌ی آبدان کولی قزک تاب می‌خورد سبز روی و سبز موی با مردمکانی از فلز سرد. یخپاره‌ی نازکی از ماه بر فراز آبش نگه می‌داشت. شب خودی‌تر شد به گونه‌ی میدانچه‌ی کوچکی و گزمه‌گان، مست بر درها کوفتند… سبز، تویی که سبزت می‌خواهم. سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها، اسب در کوهپایه و زورق بر دریا. – فدریکو گارسیا لورکا «کولی آوازخوان» (۱۹۲۷ - ١۹۲۴) ⁃ ترجمه‌ی احمد شاملو @MENMETHOD