تصدّقت

«نوشتند؛ حسین فرزند امیرالمومنین علی‌بن‌ابی‌طالب؛ درحالیکه از کنار پیکر برادرش، عباس تنها و غریب بر‌می‌گشت به او می‌خندیدند، کف می‌زدند، سوت می‌کشیدند و او اشک‌هایش را با آستینش پاک می‌کرد. :)»

ما عرب‌ها یه تیکه‌کلوم داریم... وقتی دیگه هیچ راهی نمی‌بینیم، فقط می‌گیم: «دخیلک یا عباس...» چون از بچگی یاد گرفتیم، اگه همه هم پشتت رو خالی می‌کنن، حضرت عباس تکیه‌گاهت می‌مونه. حضرت عباس برای ما سنده، دیدید می‌گید "قول مردونه؟" قول و قسم ما هم حضرت عباس‌ه. الانم برای کل زندگیم، بنا به اینکه عنایت کنن نسل در نسلم نوکر اهلِ کربلا بمونن و بشن؛ می‌گم که: «عموعباس دخیلک...»

ما اگر بنا بود یه درس از رفتن حضرت‌آقای شهید گرفته باشیم اون این بود که اگر به حرف ولی امر گوش ندیم تهش خسرانه. ولی متاسفانه برخی هیچ‌وقت برای درس عبرت آمادگی ندارن و ان‌شاءالله که خدا فرجی کنه.

متاسفانه تو دنیایی داریم زندگی می‌کنیم که هر دوقدم باید به یکی بگیم: آی انقلابی حواست هست به ولی‌اُمت؟ حواست هست ایشونی که داری حرف می‌زنی درموردش رهبریه؟

یک روز پای مقام پسرت می‌کُشی مرا، در اوج روضه های اکبرت،می‌کشی مرا

یه حمدِ شفا برای مادرم لطف کنید.

من خیلی وقته یادم رفته آروم گریه کردن یعنی چی؛ روضه که پخش می‌شه فقط گریه‌های با صدای بلند ازم برمیاد.. اللّهم لا تحرمنی مِنها.. خدایا مبادا من‌و از اشک برای حُسین(ع) محروم کنیا... ما که هیچیم و پوچ، بدون اهل‌بیت که تا ازل بدبختیم.

اینم رزق.

خیلی ازم می‌پرسن چرا فرضا چنین تفکری داری؟ بعضیا مسخرم می‌کنن حتی، می‌گن دنیا رو زیادی رویایی در نظر گرفتم.. ولی نه.. راستش واقعا نه.. توی ذهنم این نقش بسته که بابا، تو بیا امام حسینو ببین، حضرت زینب رو ببین؛ ببین دخترخانم تو اگه کل خانوادتو بدی بازم که دردی که اهل بیت کشیدن رو درک نمی‌کنی، مگه آدم با خودش اون دنیا قراره چی ببره؟ همسرش رو؟ بچه‌ش رو؟ لا ینفع مالٌ و لا بَنون مگه نیست دنیا؟ تو نخوای همسرتو بدی، بچه‌ت رو بدی.. قراره تا کجا نگهشون داری؟ از امام حسین امانت دار بهتری هستی؟ مگه غیر از اینه که باید التماس حضرت رباب کنی، التماس امام حسین کنی شاید صدقه‌ای بهت بدن قبولتون کنن؟":) همین.. نمی‌دونم چی بگم.

ولی به عقیده من خیلی انسان‌های لایقی هستن. اینو از طرف شخصی می‌گم که یه زمانی کاملا برعکس فکر می‌کردا..":) من اگه ازدواج کنم پسردار بشم، قطعا پسرم رو ولایتمدار بار میارم. از همون اولا بهش می‌گم شهدا کین از چی می‌گذرن تهش چیه.. و براش آرزوی عاقبت بخیری می‌کنم.

ولی بحث همسر خیلی فرق داره. وقتی یه نظامی می‌ره زخمی میاد، همسرش اولین کسیه که زخماش رو می‌بینه. همسرش با کم بضاعت بودنش می‌سازه. همسرش با اینکه ممکنه چندماه تنها باشه می‌سازه. شهید که بشه بوی لباس و خاطره‌ها می‌مونه.. مادر نیست که از اولش براش اماده باشه هربار ته دلش یحتمل یه امیدی هست.

شما تصور کن، پسرت لباس تنش می‌کنه، لباس چقدر به تنش قشنگ نشسته، بعد یه موقع می‌ره، با نیت کمک می‌ره، تیکه‌هاش برگرده. بدن گلوله خورده‌ش برگرده. مفقود بشه. پسرا اساسا می‌دونن دل مامانا چخبر می‌شه دیگه اون زخم کبودیا رو معمولا قایم می‌کنن..

کلا خانواده این افراد یحتمل همیشه لبخنداشون تهش تلخی و ترس از دست دادن هست.

نمی‌دونم":) هرکدوم در جایگاه خودش سخته.

‌ بنظرت مادر شهید یا پاسدار بودن سختتره یا همسر؟

حتم دارم اگه پسر بودم؛ از تموم توانم می‌گذاشتم وسط تا یکی باشم مثل همین‌بچه‌های نظامی... حسرت می‌خورم برای نداشتن چنین پتانسیلی..

من خودم بودما، مثلا دی‌ماه به رفقام می‌گفتن داعشی، می‌زدن رفقامو تیکه تیکه می‌کردن، بهمون کلی تهمت و افترا می‌زدن.. جنگ رمضان پیش میومدا می‌گفتم ولشون کن بابا. من این‌همه زحمت بکشم بعدش بهم بگن داعشی بهم بگن سرکوبگر.. می‌رم خانوادمو ببرم یجای امن.. این منِ نوعیه هان... حرص می‌خورم دیگه می‌گم بسه دیگه.. ولی آقاجون، اینا چی؟! اینا چی؟":) چه دل و جرأتی، چه سیرت قشنگی.. چه تفکر شهدایی‌ای دارن...