-ردخـون؛-

جـگـرِ عـِشق نـداری ؛ اسـمِ خـود مجـنون نخـوان

قلـبِ وسـیع؛ غـواص خِـبره نـیاز داره

مـوندن ادما=نگـه داشتـن آب درکـفِ دسـت

-انـسانـم آرزوسـت-

چشم که باز می‌کنم از همه جا رنج می‌بارد آه کجاست آن وعده «فَمَنْ یَمُتْ یَرَنِی»

در آن خواب باشم که تو آیی و بمانی

دریغ مدت عمرم که بر امید وصال بسر رسید و نیامد بسر زمان فراق

دودمانت را به باد خواهد داد؛ اسارت و تعلق داشتن به دنیا

آفرین به ما، چون همه چیز را خاک کرده‌ایم، دوستانمان را، رویاهایمان را، عشق‌هایمان را، و حالا نوبت خودمان رسیده است!

-او- مرا به دلخوشي عشق زندگي مدهيد به عشق راضي ام اما به مرگ محتاجم پ.ن:ازمـرگ‌گریزان‌نیـستم‌ زنـدگی‌را‌تحمـل میکنم

ای خوش آن روزی که پیشت جان سپارد جانِ من

بگو خیال تو شب‌ها کمی به رحم آید قسم به جان خودت من هنوز بیدارم