-ردخـون؛-

آخرِ قصه، هيج كس از اين دنيا جيزى با خود نمى برد؛ جز ردپايى كه بردل ديگران گذاشته است. شايد جاودانگى، همين باشد ...

گـل به خـودی‌ ؛ گـل حسـاب نمیـشه؟ پس اگـه دیدی داری ضـربه میخوری بدون شاید خـودت موجـبش باشـی

اعـتیـاد به اطراف‌ینی ؛ مرگـی بی صـدا و تدریجـی به دور از هیـاهـو و درد

گاهـی اوقـات لازمـه اول بخـوره تو ذوقـت تا نخـوره تو سـرت

مـردهـا همیشـه؛ اولـین گلِ عمـرشـونو سـر مزارشون میگـیرن و اون وقـت دیگـه نمیـشه ذوقِ توچشـماشونـو دید…

-تَحـ- سـاعت زندگی ام کوک نیـست تو خودت صاحبِ زمانی؛ چه میشود کوک کنـی ساعتم را به وقـت وصال ؟ وصالـی که مـرا به آغوشـت کشـاند-

انتـظار برای عاشـق بدتـرین و سخـت ترین دردهاسـت…

ولـی یادت باشـد محبوبـم اَلْاِنْتِظٰارُ أَشَدُّ مِنَ اْلمَـوْت

و تو برای به آغـوش کشیدنـم خودت را بیـارایی؛

قَـرارمان را یادت که هسـت؟ مـن برای دیـدارت خودم را تطـهیر

عـجزِ بـی پـایـان است ایـن زنـدگـی

اکنـون به نـظر میـرسد صبور تر شـده ام؛ اما درعـوض چراغـی در وجودم خاموش شـده است که دوسـت داشتـم تا ابد روشـن بمـاند