می‌خواهم زنده بمانم

خشمگینم، برای تمام زنان خاورمیانه خشمگینم و حالم بَده. از اینکه یک زن اینجا باید مدام حواسش باشه به آدم‌ها، به خیابون، به نه گفتنش، به اعتماد کردنش، به زنده موندنش، خشمگینم. از اینکه قتل زن‌ها داره شبیه یک اتفاق روزمره و تکراری می‌شه حالم بَده. چطور می‌شه به این‌همه ترس عادت کرد؟ من نمی‌خوام عادت کنم.

خستگی یه عمر دویدن بی‌ثمر رو روی دوشم حس می‌کنم، آره خب من یه جوون ایرانی‌ام.

امروز کلی غر دارم، اما سعی می‌کنم زیادی پرحرف نباشم.

کاش آدم‌ها وقتی صلاحیت والدگری ندارن، بچه‌دار نشن. یا اگه دوست دارن بچه دار بشن اول رو سلامت روانشون کار کنن و مهارت فرزند پروری یادبگیرن. واقعا نمی‌دونم چطوری یه آدم چطوری جرات می‌کنه والد بشه، وقتی حتی صحبت کردن بلد نیست.

جوانه‌ی نو مبارک! سبز و بارور باشه برات🥹🌱

آدم شغلش جوری باشه که با مردم بیشتر در ارتباط باشه، با لول هایی از خودشیفتگی آشنا می‌شه که روحش هم خبر نداشته...

نوشته: مرا ببین که ایستاده‌ام، پس از تمام رنج‌ها، چونان جوانه در بهار. مرا ببین هنوز هم جسور، مرا ببین هنوز هم برقرار...

آدم‌ها از محدودیت نگاه خودشون حرف می‌زنن؛ تو به خودت نگیر.

گفتم: راستش من یه مدته انقدر حالم بده، که نای هیچی رو ندارم. نه برای رفتن دنبال آدم‌ها، نه حتی تلاش کردن برای بودنشون، نه حتی برام مهمه دیگه در موردم چی فکر می‌کنن و... آدم ناراحت می‌شه، اما خب ترجیح دادم همون جون باقی مونده رو صرف نگه‌داشتن خودم بکنم. و تو تمامِ زندگی‌ای که پشت سر گذاشتم، اولین باره این حال رو دارم تجربه می‌کنم.

امیدوارم حرف بزرگ آقای سریال شهرزاد درست نباشه که می‌گفت: «دل آدم یمین می‌ره، زندگی یسار. هیچ‌وقت هم به هم نمی‌رسن.»

به‌نظرم ساعت که از یه جایی می‌گذره، غم میاد کنار دستت می‌شینه؛ همون غمی که تمام روز لابه‌لای شلوغی‌ها گمش کرده بودی، شب که می‌رسه پیدات می‌کنه و یادت می‌اندازه هنوز چیزهایی هست که ازشون عبور نکردی.

خدایا! من قدم آخرم رو برداشتم. ده قدم زیاده. فقط، امیدِ خفته‌ای که خودت دوباره چراغش رو روشن کردی نذار خاموش بشه.

از آدم‌ها خستم؛ نیاز داشتم برم وسط جنگل با وحشت‌هام زندگی کنم.

فور کنید به قشنگ ترین پستتون از نظر خودم استار بدم.

البته که همه پستاتون قشنگه

یه جوری میزان پرایوت شیرهای پست‌هام بالاست، که حس می‌کنم اینجا رو به چشم آرشیو و منبع تغذیه برای کانال‌هاتون می‌بینید‌. :>>>>>

چقدر این دیالوگ رو دوست داشتم. شناخت این شکلیه. این شکلی همدیگه رو بشناسید.

_تو چی می‌دونی از من آخه؟ +من می‌دونم وقتی عصبانیی یا یه چیزی می‌ره رو مخت، دستاتو اینجوری به‌ همدیگه می‌مالی. وقتی می‌ری تو فکر یه گوشه رو نگاه می‌کنی، خیره می‌شی بدون اینکه پلک بزنی. چایتو کمرنگ می‌خوری، روزی سه لیوان سر ساعت های مشخص. با کارکن‌های بیمارستان خیلی گرم نمی‌گیری. بعضی روزها دو شیفت وایمیستی. خونه‌ات درکه است، تنها زندگی می‌کنی. دوست داری وقتی کسی حواسش نیست سوت بزنی. دوست داری وقتی راه می‌ری پاتو بذاری وسط موزاییکا. نخ‌کش شدن لباس‌های مردم می‌ره رو مخت، وسواست می‌گیره ولی به روی خودت نمیاری‌ که فکر نکنن دیوونه‌ای. وقتی لبخند می‌زنی یه چال خوشگل میفته اینجای لبت که تو حالت عادی نیست‌. وقتی هم از یه چیزی خوشت میاد، ناخودآگاه ناخناتو می‌جوی. یه مشکلی هم داری که نمی‌دونم چیه، ولی می‌دونم نباید پیرمرد سکته‌ای بهت نشون بدن.

📽می‌خواهم زنده بمانم