می‌خواهم زنده بمانم

‘دیگر می‌خواهم گوشۀ اتاقم بنشینم و چشم‌هایم را روی هم بگذارم و ‌هرچه را که پیش خواهد آمد در ذهنم بسازم و تماشا کنم، همین. فروغ فرخزاد’

امشب، همه‌ی غمنامه‌های جهانم...

کاش چشمامو می‌بستم و باز می‌کردم می‌دیدم خونه‌ام :)

چه بخوای، چه نخوای، هر انتخاب و تصمیمی یک بهایی داره؛ پس حداقل به خودت اجازه بده، بهای انتخابی رو بپردازی که فکر میکنی دلت بیشتر باهاشه و حس بهتری بهش داری، توی همین زمان و با همین میزان تجربه.

توت فرنگی قشنگه‌ای که همیشه تا پست می‌ذارم زودی لایک می‌کنی، قلبم براته بخدا.🫠🤍🌻

بیشترِ چیز‌هایی که ترسِ ازدست دادنشون رو داشتم، در واقع فقط فکر می‌کردم که دارمشون، درحالیکه هیچوقت توی زندگیم نداشتمشون

بیشترِ چیز‌هایی که ترسِ ازدست دادنشون رو داشتم، در واقع هیچوقت نداشتمشون.

کنکوری‌های عزیز! امیدوارم موفق باشید! و یادتون باشه شما انقدر وسیع هستید که یه آزمون، توان توصیفِ شخصیت، توانمندی، رشد و ویژگی‌های شما رو نداره. 🤍🌻✨

بی‌داد رو دیدم، و واقعا قلبم گرفت برای سینمایی که اون‌همه اثر فاخر مثل بچه‌های آسمان، آواز گنجشک ها و... داشته.

بیاین چنل محسن رو رُند کنیم.

چه می‌دونم، یه موزیک بفرست برام و بگو وایب تو رو می‌داد، شنیدم یادت افتادم.

مقایسه؟ دزد خوش‌حالی. واقعا مسیر زندگی هر کسی منحصر به فرده... وقتی شروع می‌کنی اون مسیر رو از هر نظر، اوضاع مالی، خانوادگی، تحصیلات، ازدواج، رابطه و هرچی با بقیه مقایسه میکنی فقط یه کار بیهوده‌اس.. مثل اینه که ماهی رو با طوطی مقایسه کنی و اینکه نمی‌تونه پرواز کنه رو بزنی تو سرش! بنظرم حتی مقایسه خودت با خودت که بعضی ها میگن هم درست نیس...مگه مسابقه‌اس که آها ببین پارسال این موقع چقدر حالت خوب بود الان داغونی، پارسال ماشین نداشتی الان ماشین داری... نه عزیز من، اگر زنده ای و داری زندگی می‌کنی قراره شکست بخوری درس بگیری و ادامه بدی... اگر داری برای موفقیت و بهتر شدنت تلاش می‌کنی کافیه و نیازی به مقایسه نیست 🩵

شب که می‌شود زیر فشاز ترس هایم کمر خم می‌کنم، می‌نشینم، زانوهایم را بغل می‌گیرم و مچاله می‌شوم توی خودم و دلم تنها و تنها آغوشی امن و قابل اتکا می‌طلبد.

من فقط خیلی برای این روزها خسته‌ام عزیزم. این روزها برام ترکیبی از آشفتگی و انتظاره؛ اما خب به قول فرهادِ فیلم در دنیای تو ساعت چند است، «صبر می‌کنم دیگه؛ صبر نکنم، چی کار کنم؟».

فهمیدم تمام روزهایی که در راه برخاستن و شناخت خویش بر خود شب کردم، در واقع تلاشی بوده در تقابل با شرمِ وجود داشتن. که آنی بشوم که می‌شود پذیرفت و دوستش داشت. و این یکی از عمیق‌ترین دردهای پرتکرارِ من است.

[دست نویس‌های من، روزی، سالی]

بعضی حرفا هستن که سال‌هاست یه گوشه‌ی گلوم گیر کردن؛ نه می‌تونم بگمشون، نه می‌تونم برای همیشه فراموششون کنم. هر بار خواستم حرف بزنم، انگار یه چیزی توی وجودم جلوِ کلمه‌ها رو گرفت؛ دهنم باز شد، ولی صدام درنیومد. حرفایی که شاید اگه همون موقع گفته می‌شدن، خیلی چیزا فرق می‌کرد. ولی من سکوت کردم؛ قورتشون دادم، لبخند زدم و وانمود کردم چیزی نیست. غافل از اینکه هر حرفِ نگفته، یه تیکه از آدمو با خودش می‌بره. حالا مونده یه عالمه حرف توی من و یه بغض قدیمی که هنوز نمی‌ذاره راحت نفس بکشم؛ بغضی که شاید هیچ‌وقت قرار نباشه به گریه برسه، چون من هنوز بلد نیستم حرفایی رو که سال‌هاست توی دلم خاک می‌خورن، به زبون بیارم.

این پیامو فوروارد کنین چنلتون تا من با یه کلمه یا یه جمله کوتاه توصیف کنم چنل شما رو💌

شما چه خبر؟

_چه خبر از خودت عزیزم؟ +هیچی سلامتی، دارم خودمو با کتاب و خواب خفه می‌کنم که فکر نکنم.