می‌خواهم زنده بمانم

انقدر که من این تابستون منتظر آموزش و پرورش تهران نشستم، اگه منتظر یه پسر نشسته بودم الان کارت عروسیمو براتون پست می‌کردم.

اما حقیقت دیدنی نیست، هرچند که هم‌چون قورباغه‌های کور، زبان را دامِ عبورِ پشه‌اش گردانیم! جوابی نیست و هیچ چیزی نیست... هیچ‌چیز!

حسین پناهی، کابوس‌های روسی

سلام. این پیامو فوروارد کنید یکی از پستاتونو فور کنم و نظرمو راجب چنلتون یا اونرش بدم.(اگه شناخت داشته باشم.)⭐️

وقتی مدت زیادی کسی نفهمتت، از یه‌جایی به‌بعد دیگه ترجیح می‌دی اصلاً خودت رو توضیح ندی. چون هر بار که حرف می‌زنی و باز هم فهمیده نمی‌شی، کم‌کم به خودت و چیزی که توی وجودته شک می‌کنی.

عزیزم! آه که چه بی‌پناه گذشته را به خیالِ یافتنِ اندکی احساس تعلق کنکاش می‌کنم و چیزی نمیابم...

دست نویس‌های من، بامداد پنج‌شنبه ۱۹ شهریور ۱۴۰۵

خودتو سرزنش کردن کِی به کارت اومد که حالا نمی‌تونی با خودت آشتی کنی؟

من دوست داشتن رو خوب بلدم، اما دوست‌ داشته شدن رو هیچوقت نتونستم یادبگیرم.

من دوست داشتن رو خوب بلدم، اما دوست‌ داشته شدن رو هیچوقت نتونستم یادبگیرم.

همونقدر که دوست داشتن بلدی می‌خواد، دوست داشته شدن رو هم باید بلد بود.

کجا بریم؟! چیکار کنیم!؟ که این شرم وجودی، حتی شدیا کمی، دست از سرمون برداره!!

هیچ‌وقت آهنگ‌هایی که خیلی دوستشون دارید رو با آدم‌هایی که نمی‌دونید کجای زندگی همدیگه هستید شریک نشید.

نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی‌رهاند. و فکر می‌کنم که این ترنم موزون حزن تا به ابد شنیده خواهد شد.

سهراب سپهری

17 نفر نیان بشم 1212؟

ما دوام آورديم، عجيب دوام آورديم. اما فرق بود ميان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم هاى ديگر. آنان براى رشد و رفاه مى‌جنگیدند و ما براى بقا، تمام مردم جهان زندگی مى‌كردند و ما، ما فقط داشتيم زنده مى‌مانديم…

عباس معروفی

مشکل من اینه که وقتی می‌خوام حرف بزنم سعی می‌کنم همه‌ی جزئیات رو بگم. و وقتی‌ هم سعی می‌کنم کلیات اصلی رو بیان کنم، با هجومِ جزئیات به ذهنم، رشته‌ی کلمات از دستم خارج می‌شه و در نتیجه یا هیچی نمی‌گم، یا به سختی، در حد چند کلمه‌، می‌تونم به زبون بیارم.

به قول بهرام نورایی: تو منو بخاطر تفاوتم درک کن جای اینکه منو واسه شباهتم بخوای.