『آوای دریا』

نذار انقدر راحت هدر بدنت، اگر زنگ نزدن برو بخواب، اگه پیامو دیدن و جواب ندادن پاکش کن، اگر تلاشی برای ارتباط باهات نکردن توهم نکن. نذار انقدر راحت شادیتو بگیرن

بهم گفت: هروقت نیاز داشتی با کسی حرف بزنی من هستم، حتی اگه نخواستی حرف بزنی و نیاز داشتی یکی کنارت باشه باز من هستم، دوتایی سکوت می‌کنیم و اینم بگم من هیچوقت تو هیچ شرایطی قضاوتت نمیکنم. تو چشماش نگاه کردم؛ میخواستم ببینم کی باهاش اینطوری نبوده....

میگه: کسی تاحالا از دلتنگی نمرده. گفتم: مگه اونایی که مردن تونستن برگردن و بگن از چی مردیم؟!

وسعت شخصیت هر فرد؛ توسط بزگیِ مشکلی که می‌تواند اورا از حالت منطقی بیرون بیاورد، تعریف می‌شود.

بعضی از زخم‌ها قدیمی‌اند. بسته شده‌اند، درد نمیکنند، اما جایشان هنوز هست و هر وقت نوازششان میکنی جریان دردی خیالی از تنت میگذرد و در حافظه‌ات زنده می‌شود.

انسان به اندازه دردی که کشیده، آزار میدهد به اندازه‌ی سختی که کشیده، سرد می‌شود و به اندازه‌ی نامهربانی هایی که دیده است، بی‌رحم می‌شود.

هیچوقت از گذشته‌ی یک نفر برعلیه اش استفاده نکن و اسمش رو زرنگی نذار. چون ممکنه خدا گذشته‌ی اون رو تبدیل به آینده‌ی تو بکنه.

_ اگه اون تونسته منو فراموش کنه، منم میتونم + می‌بینی؟ هنوز هم میخوای کارایی رو انجام بدی که اون انجام می‌داد.

_ کتاب ای کاش به او گفته بودم

برخی از افراد هرگز بهبود نمی‌یابند؛ ناگهان در شبی که گمان می‌بریم همه چیز درمان شده است، اندوه رویدادی که سال‌ها پیش رخ داده، همچون چشمه‌ای در دل به جوش می‌آید.

هرکه باز آید ز در، پندارم اوست تشنه مسکین، آب پندارد سراب سعدی🪻

کسی که بخواد بمونه هرجور شده میمونه پیشت. اما آدما وقتی بخوان برن، میرن و هیچی هم براشون مهم نیست. بهونشونم اینه که دست ۵تا انگشت داره!

مهم نیست که انسان برای کسی که دوستش دارد غرورش را از دست بدهد؛ اما فاجعه است که اگر برای حفظ غرور، کسی را که دوست دارد لز دست بدهد

او نگفت دوستم دارد، اما وقتی سرتاپا از من خون میچکید، در آغوشم گرفت و اهمیتی نداد که لباس تنش سفید بود...