『آوای دریا』

از سختی‌های داشتن شخصیت فوق حساس، اینه که وقتی از چیزی که آزارت داده حرف میزنی، در جواب میشنوی: «داری زیادی بزرگش میکنی!» همون لحظه خودتم شک میکنی و نمیدونی حق داشتی ناراحت بشی یا واقعا داری اغراق میکنی. نتیجش این میشه که اکثر اوقات بین احساس شرم، خشم و اضطراب پاسکاری میشی.

سازگار بودن بیش ازحد شمارو بی‌ارزش میکنه.

چیزی که میبینید، همه‌ی ما نیست 《آنچه از ما باقی مانده》است.

یادش نداده بودند وقتی غمگین است حرف بزند. همیشه گوشه‌ای تنها و ساکت میماند و احساساتش را مخفی میکرد

آدما همیشه تو اوج احترام و اهمیتی که بهشون میدی ظرفیت واقعی‌شون رو نشون میدن

و گاهی اوقات احساساتم را برای خودم نگه داشتم، چون هیچ زبانی برای بیانشان پیدا نکردم..

یه سری خدافظی ها درواقع التماس برای درست کردن همه چیزه

غمت از خودت وفادارتر بود عزیزم

احترام از هرچیزی مهمتره. مهمتر از دوستی، خویشاوندی؛ حتی مهمتر از عشق.

آدمیزاد می‌تواند بلند بخندد، به ظاهرش برسد، هزاران برنامه برای آینده‌اش بنویسد لباس های زیبا بخرد و از روزهای بهتر سخن بگوید و با این حال دلش خون باشد...

اونی که تو آزادی مطلق وفادار باشه آدم توعه، وگرنه همه تو قفس مطیعن