『آوای دریا』

فکر میکردم بزرگ شدن سال به سال اتفاق میوفته اما فهمیدم بعضی شب ها ادم یکباره قد میکشه..!:)

هرچیزی رو به هرکسی نگو. هرکسی ممکنه هرکسی باشه!

فقط آدم‌هایی که واقعا بهت اهمیت میدن، می‌تونن وقتی ساکتی صداتو بشنون.

عقل می‌فهمد، دلایل منطقی می‌آورد و در نهایت می‌پذیرد. اما آنچه که همیشه همه چیز را خراب می‌کند قلب است.

صد سالم که حرف بزنی، من فقط به رفتارت توجه می‌کنم.

آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.

تو زندگی آدم هایی هستن که میگن دوستت دارن و آدم هایی هم هستن که نشون میدن چجوری دوستت دارن؛ اینا رو با هم اشتباه نگیر.

یه نفر هست که هنوز از تیکه کلام های تو استفاده میکنه؛ یه نفر هست که هنوز خاطراتی که با تو داره رو واسه بقیه تعریف می‌کنه؛ یه نفر هست که هنوز به دوستی باور داره چون با تو آشنا شده؛ یه نفر هست که هنوز لبخند به لبش میاد چون یاد لحظه‌ای با تو افتاده! یه نفر هست که هنوز به موزیکی گوش میده که تو فرستادی؛ یه نفر هست که هنوز دوست داشتن رو از تو یاد گرفته؛ یه نفر هست که هنوز از دور تحسینت می‌کنه و از تو الهام می‌گیره... رفیق، دنیا بهت نیاز داره :)))

درون‌گرا بودن اینجوریه که هر حرفی میخوای برنی، حس میکنی لزومی نداره اینو بگی، میخوای از مشکلاتت صحبت کنی میگی خب مگه اینا میتونن واسم کاری کنن؟ بگم که چی؟ اینجوریه که دیگران فکر میکنن افسرده ای، در صورتی که فقط از اضافه گویی خوشت نمیاد.

از بین آدمای زندگیتون دل نازک رو بیشتر دوست داشته باشین! همونا که زود میرنجن ولی زودم میبخشن. دل نازک هیچوقت ناامنت نمیکنن. اونا آدمایی هستن که هر چند سالشونه بشه هنوزم قلب یه بچه دو ساله تو سینشون میتپه🙂

پرسید: از کجا بدونم اونی که پیدا شده خودشه؟ گفتم: به احساس امنیت یا ناامنیت توجه کن! اگه اونی پیدا شده تو وجودت احساس امنیت، به اندازه کافی خوب بودن، جذاب بودن اینجا کنه به احتمال قوی خودشه و اگر نه صبر کن! خلاصه که؛ اگه کنارش احساس امنیت کنی و خودت باشی خودشه

چایی که سرد میشه روش آب‌جوش میریزن گرم میشه اما کمرنگ میشه! رابطه هم همینه.. میشه دوباره زندش کرد ولی مثل روز اول نمیشه. نمیشه هر رفتاری خواستی انجام بدی، هرچی دوست داشتی بگی و بعد فکر کنی که میشه مثل روز اولش بشه.

یه وقتایی یه خستگی عمیق میاد سراغت. نه از کاره ، نه از ادما، نه حتی از دنیا، انگار از تویی از خودت. یه حسی که نمیدونی چرا هست ولی حسش میکنی. دوست داری یه حا بشینی و به هیچی فکر نکنی، اما اونم جواب نمیده. انگار یه بخشی از وجودت یه چیزی رو گم کرده، ولی حتی خودتم نمیدونی چیو

آدما همیشه فکر میکنن میشه برگشت، میشه جبران کرد، میشه معذرت خواست، میشه توضیح داد، اما چیزی که بهش فکر نمیکنن اینه که هرچیزی یه زمانی داره، از زمانش که گذشت، دیگه بود و نبودشون فرقی نداره، وقتی از زمان درست یه چیزی بگذره، دیگه هرکاری هم بکنی قابل جبران نیست، آدما همیشه اشتباه میکنن.