𝐓𝖾𝖾𝗑𝗂𝐎🆕

گاهی احساس می‌کنم که دیگر ظرافت انگشتان هیچ‌کس قلبم را نخواهد لرزاند؛ صدای خنده‌های هیچ‌کس بدنم را سوزن‌سوزن نخواهد کرد و بوی عطر هیچ‌کس ریه‌هایم را نخواهد سوزاند. چگونه انسانی که از خاک و گل، مقداری خون و پوست و اندکی سلول ساخته شده، می‌تواند دستش را از درون سینه‌ام عبور دهد، دنده‌هایم را بشکند و قلبم را در مشت خود بگیرد؟ در حالی که من نگرانم مبادا فشردن قلبم موجب آزار مچ دست ظریفش شود.

"یک ابدیتِ بی‌نقص را به یک طعم از ویرانیِ زیبای او فروختم."

«یادت هست؟ پاییز دو سال پیش... روی پله‌های سنگی آن حیاط قدیمی نشسته بودیم. تو داشتی با حرکت سریع انگشت‌هایت در هوا، کلمه‌ای را بی‌صدا تمرین می‌کردی. آفتاب که غروب کرد، نور افتاد روی دست‌هایت و یک سایه‌ی کشیده روی دیوار ساخت... من آن روز اصلاً حواسم به منظره یا حرف‌هایت نبود. تمام مدت فقط محو آن بریدگی خیلی کوچک روی بند انگشت اشاره‌ بودم که چطور در هوا می‌رقصید و با خودم فکر می‌کردم، کاش می‌شد درد همان زخم کوچک را هم من به جای تو بکشم...»

آن روز برای اولین بار، ترسیدم. نه از غریبه‌ای که در خانه‌ام پرسه می‌زد. از این احتمال که شاید او این خانه را بهتر از من می‌شناخت.

"و هر تکه‌ی شکسته از من عاشقانه دیوانه‌اش بود"

"من کنترلت می‌کنم، تو فقط نفس می‌کشی و برای من بازی می‌کنی"