EirȺ

دل تنگ اون روزام که هنوز به فردا بد بین نبودم

الان حاضرم نصف عمرم و بدم واسه فقط یه روز عادی

قبلنا فکر می‌کردم اینکه همه چیز عادیه حوصله سربره

ولی دیگه راه برگشتی نیست

الان اما آینده مثل یه کوچه تاریکه که هرچی جلو تر میری صدای پات بلند تر میشه و دلت میخواد برگردی

یه چیز مُبهم بود ولی دشمن نبود

یه وقتی آینده کلمه ترسناکی نبود

با خنده ای که نصفش واسه بی حوصلگی حال بود و نصف دیگش واسه ذوق آینده

مثلا تویه غروب جمعه معمولی که هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتاد دلم آروم بود

شاد بودم سر چیزای احمقانه

با همه وجودم

ولی میدوییدم

می‌دونستم کسی که هیچ وقت راه نرفته از زمین خوردن نمی‌ترسه

خوشحال واقعی

منم یه روزی خوشحال بودم

و آدم از خالی بودن بیشتر از تاریک بودن می‌ترسه

می‌ترسم خالی باشه

میترسم اولین چیزی که میبینه نه تاریکی باشه نه زخم نه هیولا