EirȺ

یا همین هیولایی میمونی که حداقل میگی آره من همینم

یا میشی مثل اونا

یجایی باید انتخاب کنی

هرجا میرم آدمای خوب ساختگی رو میبینم که بدیاشون رو پشت سر من پارک کردن

ولی خب

جدی میگم

اگه دست خودم بود شاید دلم میخواست آدم خوبی باشم

چون هر لحظه ممکنه لایه روییش کنده شه و به بادت بده

چون مصنوعیه

من از بدی خودم نمی‌ترسم ، از خوبی اونا میترسم

تو گوشت میگه تو بدی ولی اونا بدترن

تاریکی من آرومه ، سرده ، حرف میزنه ، قدم میزنه

از جنس کلیشه ایش نه

چون یه بخشی از من دوست داره تاریکی رو

یا شاید هیچوقت نخواستم یاد بگیرم

ولی من یاد نگرفتم

فقط با فرق اینکه یاد گرفتن چراغ قوه رو کجا نگه دارن که بقیه نبینن

همشون یجور خاصی تاریکن

حس میکنم همشون یکین

پشت شبایی که سرشون و میزارن رو بالش و فکر می‌کنن به اینکه چقدر آدمای خوبین