EirȺ

پشت شبایی که سرشون و میزارن رو بالش و فکر می‌کنن به اینکه چقدر آدمای خوبین

پشت جمله های قشنگشون

پشت لبخنداشون پره

درحالی که زیر ناخناشون پره

با دستای تمیز میان

ولی اونا چی

یه مشت زخم و یکم صدا توی سرم و یه تن که معلوم نیست دقیقا مال کیه

من همیشه همین بودم

ولی حداقل من تظاهر نمی‌کنم نورم

شایدم نه

شاید حق دارن

همشون یچیزی قایم می‌کنن و فکر میکنن منم قایم میکنم

آدما خودشون ام از خودشون میترسن

یه سطح سرد که هرچیزی رو جلوش بزاری برمیگردونه ؛

من شبیه آینه ام

توام مثل من تو هیشکی اعتمادو ندیدی ؛

آخرش بارون میشوره سنگ قبرمونو