𝆹𝅥݊ 𝆭ܝ̇ߺیܭو

ای سراپایِ وجودت همه زخم و غم و درد این‌ همه خنجر و شمشیر به جان تو که کرد؟

وحشی ‌بافقی‌

_شماهم حس می‌کنین تازگیا رفتارای عجیبِ مردم زیاد شده، یا من شدم اصحاب کهفی که تازه از خواب بیدار شده؟

حالا آهنگ‌مونو گوش بدیم ببینیم چی می‌شه.

نمی‌دونم تا کی باید قوی بمونم. معنای زندگی در همین دوام آوردن هاست؟ _شاید. ولی کاش معنای زندگی یکم متفاوت تر بود. از دوام آوردن‌های ممتد خستم.

یه روزی می‌شینم تمامِ کارتونای بچگی رو از اول ریواچ می‌کنم.

<یه تقلبِ کوچیک>

تلاش های لحظه آخری بیشترین جواب رو می‌دن. هرچی کم بوده فدای سرت. فقط این لحظه‌های آخر همه‌ی جونتو بذار وسط! جواب میده

_الآن توی این لحظه هیچ چیزی خوب پیش نمیره. نمی‌دونم چی قراره بشه؛ ولی می‌دونم الآن هیچی سرِ جاش نیست...

اگه امروز از اون‌روزا باشه واسم بسی خرسند خواهم شد.

_مدال‌ِبهترین نوعِ خستگی می‌رسه به اون لحظه‌ای که‌می‌دونی تمامِ جونت‌رو گذاشتی وسط‌ تا انجامش بدی.

من آدمِ امتحان نیستم؛ چه امتحانِ الهی چه امتحانِ تحصیلی.

نیاز دارم استراحت کنم؛ و مدتی یک نفرِ دیگر به‌جایِ من زندگی کند.

گلنن دویل ملتن

فردای عزیزم؛ یه کوچولو باهام راه بیا و روزِ خوبی باش. بَلَدی؟!

_یه وقتایی دردی که نکشتت قوی ترت نمیکنه؛ باعث میشه با دست و پای یخ کرده به یه نقطه خیره بمونی.