سپهرِ ایران 🕊️🖤

تاریخ، نام بعضی‌ها را با اشک می‌نویسد💔 نبودنت درد برای خانوادت و اسمت غرور و قدرت🕊️ تو رفتی اما توی قلب‌هامون موندگار شدی…! رفتی و به ما یاد دادی انسان بودن یعنی ایستادن راهت ادامه دار و یاد و خاطرت گرامی🖤

گفتند: بعدِ او چه؟ گفتم: بعدِ او؟ من هنوز در همان روزی‌ام که رفت...  

گر‌چه لب میخندد اما دیده‌ام غرق غم است

سپهر ابراهیمی؛ مردی که اسمش به وسعت آسمان بود اما نامش  در قلبی کوچک تمام نشدنی او در میان خنده‌های مصنوعی خاطره‌ای را دفن کرده بود که هیچ‌کس حتی خودش، توانِ تماشایش را نداشت او رفت اما ما همیشه به یاد او اشک میریزیم ؛ ✍:SETI.mrk

ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻣﯽ ﺯ نام ﺗﻮ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﯾﻢ ﯾﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﯾﻢ ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ,  ﯾﺎ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﯾﻢ سپهر❤️

اگر احوالم را میپرسی؛ دلم شهریست زیرِ بمباران

این بیت شعر یکی از قشنگ ترین تعریف هایی بود که از کارما شنیدم: حالِ یک دل را اگر کردی خراب، آماده باش اشکِ چشمِ دلشکسته، خانه ویران می کند.

انگار در این سرزمین، زودتر از آرزوها، جوان‌ها دفن می‌شوند...

چرا سوگ تموم نمیشه؟ داری زندگیتو میکنی یهو انگار یکی میزنه تو گوشت و بهت یادآوری میکنه یکی که باید می‌بود دیگه نیست، گریه کن.

عکساتون✌️❤️

کاش بهمون میگفتی قراره بری تا خوب نگات میکردم بغلت میکردم سیو میکردم بودنت رو‌ واسه این روزایی که سخت دلتنگت میشم 🙂🕊️

بعضی نام‌ها فقط روی سنگ نوشته نمی‌شوند؛ در دل آدم‌ها حک می‌شوند. گاهی یک انسان، با رفتنش بیشتر از تمام روزهایی که میان ما بوده، حرف برای گفتن دارد. آدم‌هایی هستند که نبودنشان، سکوت را سنگین‌تر و دنیا را کمی غمگین‌تر می‌کند. شاید عمر کوتاه باشد، اما بعضی ردپاها تا همیشه باقی می‌مانند. یاد بعضی‌ها با زمان کمرنگ نمی‌شود؛ فقط دلتنگی عمیق‌تر می‌شود. نامشان هر بار که شنیده می‌شود، خاطره‌ای را زنده می‌کند و قلبی را به تپش می‌اندازد. آدم‌های بزرگ، با رفتنشان تمام نمی‌شوند؛ در خاطره‌ها ادامه پیدا می‌کنند. و بعضی نبودن‌ها، تا همیشه جای خودشان را خالی نگه می‌دارند. یاد جاویدنام سپهر ابراهیمی همیشه با احترام و اندوه گرامی. 🕊️🖤 "Noormah"

رفت…اما من ایستادم برای بلند فریاد زدن نامش🕊️

سهممون از برادر ، یه خاطره شد

هشت ماهه که نیستی؛ اما نبودنت هنوز برایم «عادی» نشده. هشت ماه از روزی می‌گذره که سپهر رفت، رفت برای آزادی رفت برای وطن رفت برای شرافت و برنگشت، ولی اسمش، صداش، نگاهش و خاطره‌اش هنوز بینمون زنده‌ست. بعضی آدم‌ها با رفتن تمام نمی‌شن؛ تبدیل می‌شن به یک اسم، به یک خاطره، به یک بغضِ همیشگی که هر بار شنیدن اسمش، دوباره تازه می‌شه. جاویدنام سپهر ابراهیمی؛ غرور ایران قهرمان قلبم هشت ماه گذشت، اما فراموشت نکردم. نخواهم کرد. 🕊️🖤

عکساتون ✌️

«چند ماهی گذشت، اما گویی زمان در برابر غیابِ تو از حرکت بازایستاده است. سپهر ابراهیمی، نامی که با خودِ نور و آرامش در یادها نقش بست، اکنون در فراتر از مرزهای زمان، در قلب ما حضور دارد. اگرچه فصل‌ها عوض شده و روزها به شماره می‌آیند، اما ردّ پای مهربانی و حضورِ پرنشاطِ تو، همچون سپهرِ بی‌کران، بر آسمان خاطرات ما ثابت مانده است. ما آموخته‌ایم که نبودنِ جسم، هرگز به معنای نبودنِ معنا نیست؛ تو در هر کلامِ صمیمانه و در هر لحظه‌ای که یادِ خوبی‌هایت به دل‌هایمان نشست، با ما هستی. سپهر، تو نه با گذشتِ روزها، که با تکرارِ خاطرات، در ما جاودانه می‌شوی.» 📝نویسنده : نازنین

میگن جنازه که مال شما نباشه، حلوا براتون شیرین میاد؛ اگه دردی مال شما نباشه حرف زدن راجبش خیلی راحته.

جنگنده واقعی تو آسمون نیست جنگنده واقعی ماییم که هر روز صبح بلند میشیم و با ته مونده ی امیدی که برامون باقی مونده برای آیندمون برنامه می‌چینیم...