گوشه ای از کتاب🕯

بزرگترین دلیل سخت بودن تصمیم ها زیاد بودن گزینه ها نیست نداشتن اولویته وقتی ندونیم دقیقا دنبال چی هستیم هرمسیری وسوسه کننده به نظر میرسه اما وقتی مقصد روشن باشه خیلی از انتخاب ها خودشون حذف میشن

کارگاه کوچیکم آخرین پناهه واسه‌ی خستگیام🫠

تو صاحب چیزی میشی که بخاطرش حاضری اذیت شی و واسش ته توانتو بذاری نه چیزی که فقط از ته دل بخوای✨️

تجربه حال درونی و بهم نمیریزه اسم اتفاق ها روی احساس ما اثر میزاره ممکنه دو نفر یه اتفاق و تجربه کنیم نفر اول بگه شکست خوردم نفر دوم بگه یک تجربه ارزشمند بدست آوردم اتفاق یکیه اما احساس و ادامه مسیر کاملا متفاوت میشه

وقتی میگیم اشتباه کردم ذهن اونو به شکست و ناتوانی ربط میده اما وقتی میگیم دارم تجربه کسب میکنم اشتباه تبدیل میشه به بخشی از مسیر یادگیری نه نشونه بی عرضگی

این تغییر کوچیک تو کلمات طرز فکر و عوض میکنه

این قسمت از کتاب نویسنده میگه : اگه میخوای از کمال گرایی فاصله بگیری باید اجازه بدی خودت اشتباه کنی بجای اینکه بعد از هربار اشتباه بگی ( من خراب کردم ) بگی (دارم تجربه کسب میکنم)

شیفته‌ی کسانی هستم که با تمام وجود به حرف‌هایم گوش می‌دهند ، کسانی که در میان هیاهوی دنیا ، برای تک‌تک کلمات من معنا قائل می‌شوند شنیده شدن ، زیباترین حس دنیاست

سعی کنیم از این طرز فکر که ( اگه کامل نباشه ارزشی نداره ) دور بشیم و به این فکر کنیم ( اگه نسبت به قبل بهتر شدم یعنی موفقیت)

وقتی بیش از حد روی اشتباهات خودت زوم میکنی موفقیت رو نمیبینی و احساس میکنی هیچ وقت به اندازه کافی خوب نیستی درحالی که واقعیت بهتر از چیزیه که ذهن کمال گرا به تو نشون میده

ذهن کمال گرا یک اشتباه کوچیک و اونقدر بزرگ میکنه که تموم کارهای درست دیده نمیشن

نویسنده خاطره ای از دوران رنگ کردن خونه تعریف میکنه وقتی درحال رنگ کردن خونه بودند نویسنده تموم توجهش روی یک خط کج ک ایرادهای کوچیک دیوار بود پدرش متوجه شد و گفت وقتی خودت کاری و انجام میدی اونقدر به جزئیات و اشتباهش خیره میشی که از دیدن نتیجه کلی غافل میشی اگه شخص دیگه ای همون کار و انجام بده تو فقط نتیجه نهایی و میبینی و معمولا راضی هستی اما وقتی خودت انجامش میدی چون از تموم اشتباهات کوچیک خبر داری مدام احساس میکنی کار بد شده

بیش فکری فقط زمانت و نمیگیره اعتمادت به تصمیم گرفتن رو هم از بین میبره🕯

بیشترین چیزی که این روزها هممون درگیرشیم!

ذهن ما دائم درحال مصرف انرژیه نتیجه اش میشه ●اتلاف انرژی ذهنی مغز ظرفیت محدودی برای تصمیم گیری داره وقتی اونو صرف گذشته و فرضیات میکنیم برای مسائل واقعی امروز انرژی کمتری باقی میمونه ●افزایش استرس چون مغز بین اتفاق واقعی و سناریوهای خیالی تفاوت زیادی قائل نمیشه مدام تو حالت هشدار و نگرانی میمونه ●ضعیف شدن تصمیم گیری وقتی همیشه از تصمیم های قبلی پشیمون باشیم تصمیم های بعدی هم با تردید بیشتری عمل میکنن و دوباره وارد چرخه بیش فکری میشه

بیش فکری فقط زمان حال رو خراب نمیکنه حتی رو تصمیم های آینده هم اثر میزاره وقتی مدام با خودمون میگیم : • نکنه اشتباه کرده باشم؟ •اگه اون تصمیم رو میگرفتم چی میشد؟ • شاید باید جور دیگه ای رفتار میکردم

بیشتر ما فکر می‌کنیم کمال گرایی یعنی سخت‌کوش بودن درحالی که گاهی کمال گرایی فقط ترس پنهون از اشتباه کردنه وقتی منتظر زمان مناسب ، تصمیم درست یا نتیجه بی نقص میمونیم درواقع زندگی رو به تعویق میندازیم پیشرفت از کامل بودن نمیاد از شروع کردن میاد

کمال گراها معمولا بخاطر تنبلی عقب نمی افتند بخاطر ترس از ناقص بودن متوقف میشن

نکته مهم اینجاست که بیش اندیشی و کمال گرایی بهم وصل اند وقتی می‌ترسیم انتخاب اشتباهی داشته باشیم اونقدر تحلیل میکنیم تا دیگه نتونیم تصمیم بگیریم