𝐧𝐚𝐢𝐯𝐞

"من بلد نیستم عاشق باشم اما دوست داشتم یه بخشی از خودم رو بدم به تو حتی اگه قرار بود زیر پات لهش کنی. من چیزی از عشق سر درنمیارم اما کنار تو میتونستم خود واقعیم باشم، بدون هیچ ترسی. به بی نهایت باور ندارم اما مطمئنم اگه همچنین چیزی وجود داشت، انتخاب من، تو بودی؛ تا ابد و یک روز."

می‌شه اینو گوش بدین. سه ساعته دارم باهاش گریه می‌کنم.

"هنوز یارِ تو هستم حالیتم‌ نیست, به هیچکی دل نبستم حالیتم‌ نیست, سیاه چشمون می‌خوام حالمو بپرسی, بشی مهمونم احوالم رو بپرسی"

بعد از اون روز، بخش بزرگی از وجودم تبدیل به غروب جمعه شد.

می‌دونم عزیزم، عقل منم حقیقتی که می‌گی رو خوب می‌دونه ولی دلم رهاش نمی‌کنه.

یه ویدیو دیدم گفت: آدما چیزی رو به تو میدن که خودشون دارن، نه چیزی که در حقیقت تو لایقشی. اگه احساس می‌کنی چیزی که دریافت می‌کنی خیلی کمتر از چیزیه که لایقشی، خودت باید کسی بشی که در حد لیاقتت باهات درست و به اندازه رفتار می‌کنه.

مسئله برنده شدن نیست، مسئله اینه بتونی قهرمان خلق کنی.

ریسک‌ کردن نوعی زنده‌بودن ایجاد می‌کنه.

داشتم به دوستم می‌گفتم: همون‌طور که بعضی عددها بهتره هیچ‌وقت روی ترازو دیده نشه، بعضی تجربه‌ها هم بهتره اصلا وارد زندگی نشه. تو می‌مونی و یه نسخه‌ی جدیدی که حالا نمی‌دونی باهاش قراره چه غلطی بکنی.

وقتی آدم‌ زخمیه‌ خیلی وقت‌ها برای نجات خودش داستان رو جور دیگه‌ای تعریف می‌کنه‌ ولی می‌دونم الان منطق چنان کمکی هم نمی‌کنه‌.

غمت رو نگه‌دار. شاید الان وظیفه‌ت نباشه که نابودش کنی.

تا همیشه بنده‌ی شروع‌های دوباره‌م.

انسان‌ها فقط امنیت‌ نمی‌خوان، گاهی عدم قطعیتِ‌ کنترل شده هم لازم دارن.

شاید اولش فقط یه کار باشه، ولی بعدش مغزت به ریتم کار عادت می‌کنه، بدن توی اون سیستم تنظیم می‌شه و هویت کم‌کم با اون نقش گره می‌خوره‌ و خودِ فرد شروع می‌کنه همون فشار رو ادامه دادن.

انسان‌ها متفاوت نیستن‌ در نوع رنج، متفاوت‌اند در زبان گفتن رنج‌.

رنج انسانی خیلی از تفاوت‌های ظاهری رو بی‌اثر می‌کنه.

همون قلبی که ببشتر درد می‌کشه، بیشتر هم لذت می‌بره.

باختی؟ فدای سرت قلبم این‌بار تلاش کن و بهتر بباز. بباز تا بردت رو به چشم ببینی.

عشق با تموم کردن رابطه از بین نمی‌ره. گاهی آدم با وجود دوست داشتن، می‌ره‌. چون می‌دونه دیگه موندن براش درست نیست و باز هم دوست داره.