بیا در موردش حرف بزنیم.

بعضی هدف‌ها رو وقتی زیاد تعریف می‌کنی، دیگه فقط هدفت نیستن؛ می‌شن تصویری که از خودت برای بقیه ساختی. بعد دیگه فقط نباید به خودت ثابت کنی که می‌تونی؛ باید به بقیه هم ثابت کنی که حرفت واقعی بوده و همین، گاهی فشار رو بیشتر می‌کنه. برای بعضی هدف‌ها، کمتر حرف زدن یعنی کمتر نمایش دادن؛ و بیشتر فرصت داشتن برای انجام دادن.

اگر همسر، پدر، مادر، فرزند، دوست صمیمی، پارتنر، مدرس، استاد، مربی، رییس و کارفرمای هرکسی هستید دلیل نمی‌شه مالکش باشید. همه‌ی آدم‌ها به شکل برابر منزلت و شان و استقلالشون رو دارن. اگر به هر دلیلی بهتون امر مشتبه شده که بخاطر نوع ارتباطتون با کسی اجازه دارید توقعاتتون تا جایی پیش بره که مرزهای فردی کسی رو بشکنید، بدونید رفتار سالمی ندارید و باوری که دارید حتی اگر داره اجرا می‌شه درست نیست. اینکه طرف مقابل ممکنه کوتاه بیاد صرفا یا از ناآگاهیشه یا از ضعف یا وابستگی یا دوست داشتن و عشق و بخاطر نیازه و شما خواسته و ناخواسته دارید از این وضعیت سواستفاده می‌کنید و باج می‌گیرید.

لازم نیست امروز زندگی رو درست کنی، گاهی فقط باید امروز رو تا آخرش زندگی کنی.

آروم رفتن، هنوزم رفتنه. به خودت فرصت بده.

استقلال سالم یعنی بتونی تنها وایستی؛ نه اینکه از ترسِ افتادن، اجازه ندی هیچ‌کس دستت رو بگیره.

شاید زندگی بهتر نشه؛ اما تو می‌تونی در مدیریتِ همون زندگی، بهتر بشی.

هیچ‌وقت دیر نیست. حتی وقتی که به خودت نگاه می‌کنی و میگی: " خیلی دیره، بی‌خیال!"، دقیقا همون لحظه بیشتر از هر زمان دیگه‌ای دیر نیست.

به خودت اعتبار بده؛ تو فقط نتیجه‌ی امروزت نیستی، مسیر رسیدنت به امروز هم هستی.

یونگ میگه: هیچ آگاهی، بدون رنج نیست. رنج نباید تو رو غمگین کنه. بلکه رنج، قراره یه تلنگری باشه برای این‌که بفهمی زندگی‌ت نیاز به تغییر داره. آدم وقتی زخم برمی‌داره، هشیار می‌شه. نذار رنج درمانده‌ات کنه.

شکست فقط باختن نیست؛ گاهی فرصتیه برای فهمیدنِ خودت، اصلاح کردنِ مسیرت و جدا شدن از چیزی که فکر می‌کردی حتما باید بهش برسی. بعضی وقت‌ها شکست، همون جاییه که تو از نتیجه عقب می‌کشی و به رشد خودت برمی‌گردی.

آدمی که بهانه‌هاش از خواسته‌هاش بزرگ‌تر باشه، به جایی نمی‌رسه. اینو از من به یادگار داشته باش.

هر چیزی که قابل توضیح نیست، عمیق نیست؛ گاهی فقط بی‌منطقه.

ما فقط «خودمون» نیستیم؛ بخشی از ما، محصولِ رابطه، فضا و آدم‌هاییه که روبه‌رومون ایستادن.

بعضی‌ها در موقعیت‌های مختلف، نسخه‌های متفاوتی از خودشون رو تجربه می‌کنن و این لزوماً به معنی دورویی نیست. رفتار و حتی بخشی از تجربه‌ی خود، به زمینه و کانتکست وابسته‌ست. ممکنه فردی کنار خانواده ساکت باشه، کنار دوستان پرحرف و در محیط کار بسیار رسمی؛ و این کاملاً طبیعیه.

تو پشت‌صحنه‌ی زندگی خودت رو با ویترین زندگی بقیه مقایسه می‌کنی و بعد از نتیجه ناراضی می‌شی، این میشه «تله‌ی مقایسه».

افراد دارای تروما خطر و قبل اینکه بقیه متوجه بشن تشخیص میدن!

رابطه‌ی بالغ یعنی یاد بگیریم عشق رو فقط به زبانی که خودمون بلدیم ندیم؛ بلکه به زبانی هم نشون بدیم که طرف مقابلمون می‌فهمه و دریافتش می‌کنه. قرار نیست زن و مرد همدیگه رو کامل بفهمن؛ قرارِ رابطه اینه که به فهمیدنِ همدیگه علاقه داشته باشن.

حالا مشکل از جایی شروع می‌شه که هرکدوم، روش خودمون رو تنها شکل درستِ عشق بدونیم.

خیلی وقت‌ها مسئله اینه که دو نفر، نیاز عاطفی‌شون رو با دو زبان متفاوت نشون می‌دن. ضمن اینکه این تفاوت رو نباید ساده کنیم و بگیم «زن‌ها احساساتی‌ان و مردها منطقی»، تحقیقات روان‌شناسی تصویر خیلی پیچیده‌تری نشون می‌ده و تفاوت بین خودِ آدم‌ها معمولا بیشتر از تفاوت میان زن و مرده. چیزی که در رابطه مهم‌تره اینه که بفهمی: «طرف مقابلم محبت رو چطور دریافت می‌کنه؟» ممکنه برای تو «دوستت دارم» گفتن مهم باشه، ولی برای اون، وقت گذاشتن و انجام دادن کارها نشونه‌ی عشقه. ممکنه تو وقتی ناراحتی، نیاز به حرف زدن داشته باشی و اون وقتی تحت فشاره، چند ساعت سکوت بخواد تا آروم بشه.

عجیب‌ترین شکل اتلاف وقت اینه که برای تصمیمی که نمی‌خوای بگیری، مدام اطلاعات جمع کنی.