مرثیه فرمانده. ‌ ‌

فرست میشم جناب

روزا رو می‌گذرونم تا برسه وقتی که نفس منم مثل نفسش بریده شه. هوم، اینه امیدم.

حالا درسته روحیه‌ی سلطه‌گری بالایی دارم ولیخ-

مچکرم

مشکل همینه. به قدری تو ثانیه‌هام رخنه کرده که بیوی اینجا شکل گرفته. مشکلی نیست عزیز.

بیخیال نباید بیتشر از این راجبش فکر کنم.

اینجا هم برای اونه. همه‌چیز، برای اونه. ولی خودش نیست.

حتی اینم برای اونه.

خدا نکنه. ترجیح میدم غرق دنیای عزیزشون باشن تا دیدن من.

خیلی وقته بسته شدن.

ولی خب، دیگه نیست.

هوم

برای چشم‌هاش آدم می‌کشم.

لطف داری، وصف چشم‌هاشه.

زیبایی اکانتتون))

از این سناریوها دوست دارین باز بنویسم؟