مرثیه فرمانده. ‌ ‌

‌اگر مرگ‌م فرا رسید و یکدیگر را ندیدیم، فراموش نکن که من دیدار تو را بسیار آرزو کردم.

شعر در قامت ِتوصیف تو لکنت دارد.

اینجا به‌جز دوری ِتو، چیزی به من نزدیک نیست.

138 روز کافی نیست برای اینکه انقدر درد نکشم؟

اینکه هر بار که می‌خوابم کابوس اون شبی که بهم گفتن تموم شدی رو ببینم واقعا داره از پا درم میاره.

اینکه قراره تا ابد یه حفره‌ی خالی تو زندگیم داشته باشم که نمی‌تونم با هیچی پرش کنم اذیتم می‌کنه.

این بغض لعنتی. نمی‌فهمه که فقط حق داره تو خلوت بترکه. هرچند که الان سر کنترل کردن‌ش دارم گلو درد می‌گیرم.

دوباره و دوباره، این بار حتی نمی‌دونم برای بار چندم؛ نبودنت کوبیده شد تو صورتم.

از خود فاصله گرفته‌ام، شاید جایی میان سایه‌ها تو را بیابم.

𝖨︎ 𝖼︎𝖺𝗇︎ 𝖿︎𝗂𝗅︎𝗅︎ 𝗍𝗁︎𝗈𝗌𝖾 𝗉𝗅︎𝖺𝖼︎𝖾𝗌 𝗂𝗇︎ 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗁︎𝖾𝖺𝗋𝗍 𝗇︎𝗈 𝖾𝗅︎𝗌𝖾 𝖼︎𝖺𝗇︎.

𝖠︎𝗇︎𝖽 𝖿︎𝗈𝗋 𝗒𝗈𝗎 , 𝗀︎𝗂𝗋𝗅︎ , 𝖨︎ 𝗌𝗐𝖾𝖺𝗋 𝖨︎'𝗅︎𝗅︎ 𝖽𝗈 𝗍𝗁︎𝖾 𝗐𝗈𝗋𝗌𝗍.

𝖨︎ 𝗇︎𝖾𝖾𝖽 𝗌𝗈𝗆︎𝖾𝖻︎𝗈𝖽𝗒 𝗐𝗁︎𝗈 𝖼︎𝖺𝗇︎ 𝗅︎𝗈𝗏︎𝖾 𝗆︎𝖾 𝖺𝗍 𝗆︎𝗒 𝗐𝗈𝗋𝗌𝗍.