گل‌سیب

توی اولین جنگی که تجربه کردیم یه توییت دیدم نوشته بود: «زندگی‌هامون تغییر کرد، احتمالاً برای همیشه.» من اون‌موقع لایکش کردم، ولی منِ اون‌موقع نسبت به الان خیلی کمتر معنیش رو درک کرده بود و منِ الان هم نسبت به منِ آینده قطعا هنوز اونقدر نچشیده‌تش. از اخبار تکراری دیگه سردرنمیارم اما فهمیدم وارد کُمایی شدیم که نه میمیریم نه می‌تونیم زندگی کنیم؛ چه جالب‌انگیزناک، چه جوانی‌ای، به به.

من مناجات درختان را هنگام سحر، نفس پاک شقایق را در دامن کوه، رقص عطر گل یخ را با باد، همه رو میبینم، می‌شنوم. من به این جمله نمی‌اندیشم، به تو می‌اندیشم.

می‌گن حاجت شکم زود برآورده‌ می‌شه راسته‌ها، رسید دستم، نام نام نام.

نیازمندی: حلوا. حلوای داغ. حلوای سرد.

دیگه واست ریلز نمی‌فرستم. آزاد باش؛ رها شده‌ای و به‌زودی فراموش می‌شوی.

نیاز به یک وقت تراپی با دکتر نیما افشار دارم.

این‌همه مدت از ارتودنسی‌هام گذشته و من هنوز هر ماه ذوقِ این رو دارم که: «چه رنگی بذارممم؟»

لاو لنگوئج آدم‌ها با من اینه که سر سفره، تره‌های سبزی رو جدا می‌کنن می‌ذارن گوشه‌ی بشقابم.

خوشبحالتون می‌تونید فحش بدید. من خجالت می‌کشم.

جواب لاوبامبینگ «مرسی لطف دارید.» ئه بچه‌جان، بیشتر نگیا!

دیگه هفته‌ای یکی دوتا انفجار که نمک هر توافقیه.

حالا اینجا هستی تا دست به قلم برده و بنویسی، بنویس از صبر برای غم های مکرر و نامتناهی، از صبر و تشویقش به تحمل. بنویس از تحمل برای ظلم های مرئی و نامرئی، از حاصل تحمل که خشمی شعله‌ور است و خاموش نشدنی. بنویس از خشم، از خشم تلنبار شده در قلبی که مستحق سوختن نبود و شایسته بود برای عشق، بنویس از عشق، از این کلاف طولانی و سرگردان، دوست داشتنی و شکنجه‌گر، از این آبادیِ ویران‌گر، از این تضادِ شیرین و زننده‌ی مست کننده. بنویس از تضاد، از این فریب آلوده به تزویر، از این حقه‌ی همیشگی و دوبارگی برای ماندن در اسارت. بنویس از اسارت، از دانه‌چینی کردن بال‌های توانمند اسیر بنویس، از مرگ تدریجی اشتیاقش، از بیهوده گذشتن عمرش گاهی با امیدِ آزادی، گاهی مایوس و نومید از تقدیر، دلزده از هرآنچه هست و دلسرد از هرآنچه نیست و محروم از هرآنچه که باید می‌بود. بنویس، از صبر، از تحمل، از عشق، از اسارت، از اسیر، از آزادی، از امید و از ناامیدی بنویس. بنویس، بنویس و فکر نکن. بنویس و اشک نریز. ۰۴/۵/۱۹

به بهانه روز دختر.