گل‌سیب

عزیزم می‌شه لطفاً لوکیشن بدی از جایی که هستی تا سریع خودم رو برسونم؟ چون: هرجا تو باشی باغ‌های توت آنجاست، دریا و نان و معدنِ یاقوت آنجاست، آب‌اش شراب و پارهٔ مهتاب نان‌اش؛ هرجا تو باشی خوش‌به‌حالِ مردمانش! 1:07

اصلاً هرکسی به عمق این فحاشی‌ها فکر کنه نمی‌تونه بیانش کنه، کلمه‌ی «مادر» رو چطوری کنارِ اون‌جور کلمه‌ها می‌شه قرار داد؟ مثلا مادر فلان؟ مادر چی؟ مادر عشق، مادر زندگی، مادر دار و ندار!

‏سال‌هاست حس می‌کنم روابطم با دوستام یه‌طرفه است. اونا محبت می‌کنن و من نمی‌تونم جبران کنم. برنامه‌ام اینه یه بار جت کرایه کنم و با اون دنباله‌ی سفید اگزوزش تو آسمون شهرشون بنویسم : "ممنونم." : Hessam

فحش مادر بَده، فحش مادر نده! در هیچ شرایطی و به هیچ احدالناسی.

این آهنگ رو که گوش می‌دم یاد این دو بیت شعری که نوشتم میفتم: «مانند غزالی ز فرار از پی صیاد هر سوی دویدم نبرم دین و دل از یاد آخر که زدی تیر کمان را به مرادت گفتی که تفو بر تو و این لحمِ جَمادت»

یکی از نشونه‌های بزرگ‌سالی اینه که کمتر درباره‌ی بقیه اظهارنظر می‌کنی چون همیشه یه صدایی توی سرت می‌گه " خودت کی هستی که بخوای بقیه رو قضاوت کنی؟".

روزی که خونه‌ای برای من باشه، در حالی که نور آفتاب خوابیده روی فرشش و عطرِ چای دارچینی و کلوچه‌ها توی هواش داره می‌لوله، قطعاً اون لحظه علیرضا افتخاری داره پخش می‌شه.

دلا یاران سه قسمند گر بدانی زبانی اند و نانی‌اند و جانی به نانی نان بده از در برانش محبت کن به یاران زبانی ولیکن یارِ جانی را نگه دار به پایش جان بده تا می‌توانی

یکی از دلایلی که بچه‌ها رو زیاد بغل می‌کنم اینه که وقتی روی شونه‌م خوابشون می‌بره و سنگینیِ اون اندک وزنشون رو میندازن روم، احساس می‌کنم در عوضش بارِ تمام غصه‌هام از روی دوشم برداشته می‌شه.

در وسطی‌ترین نقطهٔ این قلبی.

ای به قربان قلبت.

من همون اندازه که زندگی گرفتم، به همون اندازه هم زندگی بخشیدم. نمی‌خوام اون قسمت دارک زندگیم رو توجیه کنم، اما حداقل خواستم بگم سعی‌ خودم رو کردم تا جبران‌ش کنم؛ تا تکرارش نکنم.

به‌قول معروف پاهام زورِ کشیدنِ بدنم رو نداره، بس که این‌روزا قلبم سنگینه.

هرکسی هرکجا که ایستاده هر چندتا قدم که در توانشه از خاله‌زنک بودن و بدگویی پشت سر بقیه فاصله بگیره.

آهنگ نوشتن رو دوست دارم، نه قدرِ شعر نوشتن، اما خیلی زیاد.