-𝟔𝟕𝟐𝟐

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.🚶🏽‍♀

به اونجای تابستون رسیدم که همش حس میکنم وقتی پاییز بشه اوضاع بهتر میشه و حالم هم بهتر میشه.

چقد آهنگشو دوست دارم...

من به اوناییکه حساس نیستن حسادت میکنم، هیچی رو جدی نمی‌گیرن، وحشت نمی‌کنن، میدونن چطور نادیده بگیرن، وقتشون رو با فکر کردن بیش از حد تلف نمی‌کنن، دلبستگی ندارن، به این آدمها حسودیم میشه چون وقتی کسی رو دوست دارم کوچک‌ترین تغییر توی لحن حرف زدن یا رفتارش میتونه به شدت اذیتم کنه.

دلم میخواد بیشتر زندگی کنم، بیشتر بیرون برم، بیشتر بخونم؛ اما فقط مثل یه جنازه خودمو از امروز به فردا می کشم.

روزایی که بهم سخت میگذشت، بارها آرزو میکردم که وقتی گوشیم رو چک میکنم، یه پیام از تو داشته باشم؛ ولی امان از توعه لعنتی..

برنمیاد از کسی که اینو نوشته...

از دلتنگی های بزرگسالی متنفرم. نه میتونی حرف بزنی و نه میتونی کاری انجام بدی براش. تهش بتونی یه نفس عمیق بکشی و ادامه بدی.

زندگی اینجوریه که قوی‌ای، قوی‌ای، قوی‌ای، قوی‌ای، یهو یه موزیک پلی میشه صدای شکستن استخوناتو میشنوی.

چقدر بده نمیشه راجب یسری چیزا با هیچکس صحبت کرد.

خستم از سردرگمی از اینکه خودمم نمیدونم چی می‌خوام

متنفرم از فلش بک های بی اختیار ذهنم

دوباره مغزت بی اجازه فلش بک میزنه به گذشته

با یه سر نخ دوباره اون جای زخمه گز گز می‌کنه

دریغ از اینکه فقط بی حس شدی دیگه

یه وقتایی فکر می‌کنی اون درد رو هضم کردی

یه وقتایی آدم فکر می‌کنه اون زخم دیگه جاش درد نمیکنه