شب‌های عربی

ماجرای حمله یک عده مسلمان به خانه خدا چنان عجیب و باورنکردنی بود که رهبر وقت جمهوری اسلامی روح الله خمینی، آن را توطئه آمریکا و غرب دانست.

اگر با شعر و ادبیات معاصر عربی سروکار داشتید، حتما اسم «مظفر النواب» به گوشتون خورده! شاعری عراقی با تبار هندی و از خاستگاهی شیعی. شاعر خوبی بود اما همزمان یک چپ متوهم و احمق بود. اون‌قدر اندیشه‌ش متوهمانه و سخیفه که هیچ وقت این شاعر رو به کسی معرفی نکردم.

چپ و اسطوره‌سازی از تروریست متجاوز به خانه خدا! بخشی از چپ عرب در آن زمان به این حرکت نگاه متفاوتی داشت. برای آنها جهیمان پیش از آنکه یک بنیادگرای مذهبی باشد، نیرویی شورشی علیه حکومت سعودی، سلطنت‌های خلیج فارس و نظم منطقه‌ای تحت حمایت آمریکا بود. به بیان ساده‌تر، دشمن مشترک باعث شده بود تفاوت‌های ایدئولوژیک موقتاً در حاشیه قرار بگیرد. یکی از نمونه‌های جالب، ماجرای چاپ نوشته‌های جهیمان در کویت است. ناصر الحزیمی، از اعضای سابق گروه جهیمان، گفته است برخی از نوشته‌های این گروه در چاپخانه «الطلیعة» چاپ شد؛ چاپخانه‌ای وابسته به جریان چپ کویت. طبق روایت او، نوشته‌ها ابتدا به «دار القبس» برده شدند و بعد به الطلیعة رسیدند و چاپخانه آنها را با قیمت تمام‌شده چاپ کرد. غانم النجار، از چهره‌های جریان چپ کویت، اصل چاپ را انکار نکرد، اما گفته بود کارکنان چاپخانه از محتوای واقعی نوشته‌ها اطلاع نداشتند. در عربستان هم ماجرا پیچیده‌تر بود. مقاله‌هایی درباره جهیمان مدعی‌اند که «حزب العمل الاشتراكي في الجزيرة العربية» نوشته‌های او را در میان نشریات مخفی خود توزیع می‌کرد. همچنین از همدلی حزب کار و حزب کمونیست با این حرکت سخن گفته شده است. یکی از چهره‌های مهم این ماجرا ناصر السعید، مخالف چپ‌گرای سعودی بود. او که در تبعید در دمشق زندگی می‌کرد، از حرکت جهیمان حمایت کرد. حتی برخی نویسندگان عرب نیز از این موضع دفاع کردند. السعید حدود یک ماه پس از حادثه مکه ناپدید شد و بعدها گزارش‌های مختلفی درباره ربوده‌شدن و کشته‌شدن او منتشر شد. اما این همدلی فقط به محافل سیاسی محدود نماند. مظفر النواب، شاعر عراقی چپ‌گرا، در شعر «الأساطيل» از کسانی از چپ که از جهیمان حمایت نکرده بودند انتقاد کرد و با لحنی مثبت از او یاد کرد. رشید أبو شاور، نویسنده فلسطینی مارکسیست، کتاب «ثورة في عصر القرود» را به روح جهيمان العتيبي تقدیم کرد. رفعت سید احمد، نویسنده چپ‌گرای مصری، نیز در کتابی درباره نامه‌های جهیمان، او را فراتر از یک شورشی مذهبی و به‌عنوان یک چهره فکری مورد توجه قرار داد. ماجرای جهیمان نشان داد چپ مارکسیست می‌تواند حتی با سلفی بنیادگرا که تقریباً در دو سوی یک طیف قرار دارند ائتلاف کند. منبع این پیام #عربستان_سعودی #مکه #کعبه #چپ #مظفر_النواب @arabian_nights_101

اینو بخونید تا دوتا نکته دیگه رو بیام براتون بگم

جهیمان؛ جنبش آزادسازی کعبه توسط موعود ارهابی صبح ۲۰ نوامبر ۱۹۷۹، برابر با اول محرم ۱۴۰۰، صدها مرد مسلح وارد مسجدالحرام در مکه شدند؛ درهای مسجد را بسته و زائران را گروگان گرفتند. رهبرشان مردی بود به نام جهیمان العتیبی؛ واعظی سعودی، از قبیله عتیبه و از اعضای سابق گارد ملی سعودی. آن‌ها مردی به نام محمد بن عبدالله القحطانی را که برادرزن جهیمان بود، «مهدی موعود» اعلام کردند و از حاضران خواستند با او بیعت کنند. نام محمد بن عبدالله برایشان اهمیت داشت: نام او و پدرش با نام پیامبر اسلام و پدر پیامبر یکسان بود و از این شباهت برای اثبات ادعای خود استفاده می‌کردند. زمان حمله نیز برایشان بی‌معنا نبود؛ اول محرم ۱۴۰۰ بود، یعنی آغاز قرن پانزدهم هجری. آن‌ها برای حمله از قبل آماده شده بودند. سلاح و آذوقه را در تابوت به داخل مسجد قاچاق کرده بودند و آمادگی لازم برای یک محاصره طولانی را داشتند. حمله برای حکومت سعودی یک کابوس و رسوایی بی‌سابقه بود. مسجدالحرام جایی نبود که نیروهای امنیتی بتوانند به سادگی وارد آن شوند و تیراندازی کنند. حرمت مکان و حضور هزاران زائر، عملیات را پیچیده کرده بود. حکومت برای برخورد نظامی با مهاجمان ابتدا نیازمند فتوای علمای ارشد بود. سرانجام علمای ارشد اجازه مقابله مسلحانه با مهاجمان را صادر کردند. درگیری تقریباً دو هفته طول کشید. مهاجمان ابتدا بخش‌های مختلف مسجد را در اختیار داشتند و سپس به زیرزمین‌ها و بخش‌های مستحکم‌تر عقب نشستند. در نهایت، نیروهای سعودی در ۴ دسامبر کنترل کامل مسجد را پس گرفتند. محمد عبدالله القحطانی، همان مردی که جهیمان او را مهدی معرفی کرده بود، در جریان درگیری کشته شد ولی جهیمان زنده دستگیر شد.

نکته جالب این‌که حکومت سعودی برای پس‌گرفتن خانه خدا از دست گروهی جهادی، دست به دامن کماندوهای انگلیسی و فرانسوی شد. منتها مشکل شرعی وجود داشت. ورود غیرمسلمان به کعبه حرام است. پس سه کماندویی که قرار بود به داخل مسجد نفوذ کنند، مجبور شدند به صورت ظاهری اسلام بیاورند {شهادتین و ختنه و باقی ماجراها}

در ژانویه ۱۹۸۰، جهیمان و ۶۲ تن دیگر از پیروانش در هشت شهر عربستان اعدام شدند. آمار رسمی منتشرشده در آن زمان از کشته شدن ۱۵۳ نفر شامل زائران و نیروهای امنیتی و همچنین ۱۷۷ نفر از شورشیان حکایت داشت؛ ارقام دقیق تلفات در منابع مختلف تفاوت‌هایی دارد. اما داستان اصلی با اعدام جهیمان تمام نشد. داستان اصلی، ظهور گروه‌هایی اسلام‌گرا بود که از دل وهابیت بیرون آمده بودند ولی دیگر نه حکومت سعودی را قبول داشتند و نه فقهای حکومتی آن را. این گروه‌ها اساساً با مسیری که جامعه عربستان در دهه‌های نفتی طی می‌کرد مسئله داشتند. آن‌ها خاندان سعودی را به فساد، ثروت‌اندوزی و فاصله گرفتن از شریعت متهم می‌کردند و حضور غربی‌ها در عربستان و مظاهر جدید زندگی را نشانه انحراف می‌دانستند. حادثه حمله به کعبه، برای عربستان یک شوک سیاسی و مذهبی بود. حکومتی که مشروعیت خود را تا حد زیادی بر اتحاد خاندان سعودی و نهاد مذهبی بنا کرده بود، ناگهان با گروهی مواجه شده بود که از همان زبان دینی علیه خود حکومت استفاده می‌کردند. یکی از پیامدهای این واقعه این بود که حکومت سعودی رویکردی سخت‌گیرانه‌تر نسبت به وهابیت و اسلام‌گرایانِ داخل خاک سعودی اتخاذ کرد. سعودی دست سلفیست‌ها را باز گذاشت تا بیرون از مرزهای سعودی به تبلیغ اسلام بپردازند ولی در داخل عربستان با مشت آهنی با آن‌ها رفتار کرد. #عربستان_سعودی #مکه #کعبه #ختنه @arabian_nights_101

خنثی کردن یک عامل انتحاری/انفجاری در مکه!

#حد_الجسر «۸» المكان الذي تحتاج فيه إلى تبرير كل نفس تتنفسه، وكل خطوة تخطوها، وكل قطعة قماش ترتديها، وكل كلمة تخرج من فمك… ليس مكانًا للعيش، بل سجنٌ قذر بلا قضبان.

مكانٌ تُراقب فيه المرأة كما لو أن وجودها جريمة، ويُعامل استقلالها كوقاحة، وصوتها كفضيحة، وعقلها كخطر يجب إخراسه. لباسك عيب. صوتك عيب. مشيتك عيب. عملك عيب. أن تأكلي في الخارج عيب. أن تدخلي مقهى لتشتري قهوة أو شايًا عيب. أن تجادلي عيب. أن تمتلكي رأيًا عيب. أن تقولي «لا» عيب. وأن تدافعي عن نفسك وكرامتك… يصبح فجأة تمردًا يستحق العقاب. أيُّ مجتمعٍ هذا الذي يجعل أبسط أشكال الحرية فضيحة؟ مجتمع مهووس بمراقبة الآخرين، عاجز عن النظر إلى نفسه. مجتمع يزرع الخوف ثم يسميه «أخلاقًا»، ويزرع القمع ثم يسميه «احترامًا»، ويزرع النفاق ثم يسميه «تربية». كم هو بائس ذلك المكان الذي يستطيع فيه شخص غريب أن يقرر كيف يجب أن تلبسي، وكيف تمشي، وأين تجلسين، وماذا تقولين، فقط لأنه وُلد وسط مجموعة من الأفكار التي لم يكلف نفسه حتى عناء مساءلتها. إنه ليس «مجتمعًا محافظًا» فحسب؛ أحيانًا يكون مجرد مستنقع من الأحكام والوصاية والنفاق، يتغذى على الخوف من كلام الناس. والأسوأ من ذلك أنهم يريدونك أن تعتادي القفص، ثم يقنعونك بأن القفص حماية. لا، اللعنة على مكان يجعلك تشعرين بالذنب لأنك حرة. لا، اللعنة على كل عقلٍ يظن أن كرامتك ملكٌ له، وأن حياتك مساحة عامة يحق للجميع العبث بها. هناك أماكن لا تحتاج إلى أسوار كي تسجنك؛ يكفي أن تزرع في رأسك ألف عين تراقبك حتى تبدأ بمراقبة نفسك بنفسك. وهنا تكمن أقذر أشكال السجن: أن تغادري الشارع، لكن الشارع لا يغادرك. أن تخرجي من البيت، لكن أحكامهم تخرج معك. أن تصبح حرة جسديًا، بينما تعيشين سجينةً في رأسك. لهذا، أحيانًا لا يكون الرحيل هروبًا. أحيانًا يكون الرحيل أول فعل حرّ تقومين به في حياتك. فالحرية ليست أن يسمحوا لك بأن تعيشي. الحرية أن تدركي أصلًا أنك لم تُخلقي لتأخذي إذنًا من أحد كي تعيشي. سيبقى هذا المكان سجنًا أبديا لي ما لم أغادره . سحقًا لكل شخص مقتنعٍ بهاته الأفكار البالية البدائية. ومجددا قبل متدخل روحك فحياة ناس تفكرو بلي مراناش فافغانستان ومراناش فالتسعينات .... العالم راه عايش فالمستقبل تاعكم لي عمركم مراح تلحقوه مدام عاسين الناس والمرأة.

✍️ آیه، الجزایر جایی که مجبور باشی برای هر نفسی که می‌کشی، هر قدمی که برمی‌داری، هر تکه لباسی که می‌پوشی و هر کلمه‌ای که از دهانت بیرون می‌آید توضیح بدهی… جای زندگی نیست؛ زندانی کثیف است، بی‌میله و بی‌زندان‌بان. جایی که در آن زن را چنان زیر نظر می‌گیرند که گویی صرفِ وجودش جرم است؛ استقلالش را گستاخی می‌دانند، صدایش را رسوایی، و عقل و اندیشه‌اش را خطری که باید خاموش شود. لباست عیب است. صدایت عیب است. راه رفتنت عیب است. کارت عیب است. این‌که بیرون غذا بخوری عیب است. این‌که وارد کافه‌ای شوی تا قهوه یا چای بخری عیب است. بحث کردن عیب است. این‌که عقیده‌ای داشته باشی عیب است. این‌که «نه» بگویی عیب است. و این‌که از خودت و کرامتت دفاع کنی… ناگهان تبدیل می‌شود به سرکشی‌ای که سزاوار مجازات است. این چه جامعه‌ای است که ساده‌ترین شکل‌های آزادی را رسوایی قلمداد می‌کند؟! جامعه‌ای گرفتار وسواسِ زیر نظر گرفتن دیگران، اما ناتوان از نگاه کردن به خودش. جامعه‌ای که ترس می‌کارد و بعد نامش را «اخلاق» می‌گذارد، سرکوب می‌کارد و بعد اسمش را «احترام» می‌گذارد، ریاکاری می‌کارد و بعد به آن می‌گوید «تربیت». چه جای فلاکت‌باری است جایی که یک غریبه می‌تواند تصمیم بگیرد تو چگونه لباس بپوشی، چگونه راه بروی، کجا بنشینی و چه بگویی؛ فقط به این دلیل که در میان مجموعه‌ای از افکار به دنیا آمده که حتی زحمت زیر سؤال بردنشان را هم به خودش نداده است. این دیگر صرفاً یک «جامعه محافظه‌کار» نیست؛ بلکه باتلاقی از قضاوت، قیم‌مآبی و ریاکاری است که از «ترسِ حرف مردم» تغذیه می‌کند. و بدتر از همه این است که می‌خواهند به قفس عادت کنی، بعد قانعت کنند که این قفس، محافظ توست. نه. لعنت به جایی که باعث می‌شود از آزاد بودن خودت احساس گناه کنی. نه. لعنت به هر ذهنی که گمان می‌کند کرامتِ تو از آنِ اوست و زندگی‌ات فضایی عمومی است که همه حق دارند در آن دست ببرند. جاهایی هستند که برای زندانی کردنت به دیوار و حصار نیازی نیست؛ کافی است هزار چشم در سرت بکارند که مدام تو را زیر نظر بگیرند، تا جایی که خودت شروع کنی به پاییدن و سانسور خودت. و کثیف‌ترین شکل زندان همین‌جاست: از خیابان خارج شوی، اما خیابان از تو خارج نشود. از خانه بیرون بیایی، اما قضاوت‌های آن‌ها هم همراهت بیرون بیاید. از نظر جسمی آزاد شوی، اما در سرت همچنان زندانی بمانی. برای همین، گاهی رفتن فرار نیست. گاهی رفتن، نخستین عمل آزادانه‌ای است که در زندگی‌ات انجام می‌دهی. چون آزادی این نیست که به تو اجازه بدهند زندگی کنی. آزادی این است که بفهمی اساسا آفریده نشده‌ای تا از دیگری اجازه زیستن بخواهی. این مکان تا وقتی ترکش نکنم، برای من زندانی ابدی خواهد ماند. لعنت به هر آدمی که هنوز به این افکار پوسیده و بدوی باور دارد. و باز هم می‌گویم: قبل از این‌که در زندگی آدم‌ها دخالت کنید، بفهمید که ما در افغانستان نیستیم و در دهه نود هم زندگی نمی‌کنیم. دنیا دارد در آینده زندگی می‌کند؛ آینده‌ای که شما تا وقتی به سرکوب مردم و زن ادامه می‌دهید، هرگز به آن نخواهید رسید. @arabian_nights_101

سلام و خوش‌آمد به همه عزیزانی که تازه پیوستند به چنل! پیام‌های پین‌شده را حتما بخوانید. در خصوص هشتگ #حد_الجسر هم که برای بعضی عزیزان سوال شده بود، مطالبی که با این هشتگ منتشر می‌کنم نامه‌هایی از مخاطبان عرب این چنل هستند که برای مخاطب ایرانی نوشته شده. به جز موارد خیلی خاص (مثل اینکه طرف مقاومت‌چی یا حامی بشار اسد باشد) همه را کامل منتشر می‌کنم. تا ساعتی دیگر یک نامه جدید را منتشر خواهم کرد. وقت بخیر

مرزهای ناپیدا 📌اقتصاد، جامعه و دین در ایران ساسانی جشن نامه مایکل جی. مورونی نوشته‌: تورج دریایی و خداداد رضاخانی ترجمه: مهناز بابایی چاپ دوم ۱۴۰۵ شومیز رقعی، ۳۱۸ صفحه ۸۹۰ هزار تومان انتشارات مروارید @Ketab_e_Sarzamin

کپی بدون ذکر منبع چندان زیبا نیست. ولی بازم فدا سرتون. مهم نشر آگاهیه

اهمیت نگاه تاریخیِ «مبتنی بر پیوست و نه گسست» در چیست؟ مثلا کتاب خانم پورشریعتی که گذار ایران از دوره اشکانی به ساسانی و سپس اسلامی را به صورت یک پیوستار نشان می‌دهد که در طول یک دوره تاریخی طولانی، سنت‌ها و رویه‌های مختلف با یکدیگر بده‌بستان و برهم‌کنش داشته‌اند و نمی‌توان مرز میان دوره اشکانی و ساسانی و اسلامی را با خط‌کش تعیین کرد؛ و گذر از هر دوره به دوره دیگر را نباید به صورت یک جهش ناگهانی دید. نگاه مایکل مورونی و پورشریعتی در تضاد با نگاه زرین‌کوب در دو قرن سکوت است. #اشکانیان #ساسانیان #ظهور_اسلام #دوقرن_سکوت #معرفی_کتاب @arabian_nights_101

⭕️پست ویژه به مناسبت روز جهانی ترجمه

امروز ۳۰ سپتامبر و روز جهانی «ترجمه» ست. این روز عزیز رو به خلیفه منصور عباسی و باقی خلفای ادامه‌دهنده نهضت ترجمه، خاندان تاریخ‌ساز برمکی، استاد عبدالله کوثری، همه سرویس‌های هوش مصنوعی و همچنین خیل عظیم تحلیل‌گران سیاسی ایرانی تبریک عرض می‌کنم.

«کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ در آینه جهان عرب»

دختری سیگار خودش را با عکس آتش‌گرفته رهبر ایران روشن می‌کند.

این تصویر ساده خیلی زود به یکی از نمادهای خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ تبدیل شد و در شبکه‌های اجتماعی عربی (حتی روی پروفایل بعضی کاربران هم) دیده شد. اما اهمیت واقعی تصویر در جای دیگری بود: این عکس سبب شد که جهان عرب درباره نوع جامعه‌ای که ممکن است بعد از جمهوری اسلامی پدیدار شود، نگران شود/فکر کند. ▫️▫️▫️ تقریبا ۹ماه از آن دو شب تلخ و سیاه می‌گذرد. فکر کردن به حجم و گستره آن جنایت دیوانه‌ام می‌کند. پس آن‌چه همه می‌دانیم را تکرار نمی‌کنم و مستقیم سراغ موضوع اصلی می‌روم: واکنش جهان عرب به کشتار ایرانیان در ژانویه ۲۰۲۶ چه بود؟ به طور خلاصه: واکنشی حداقلی و دلسردکننده؛ که در مقایسه با موج همبستگی‌ ۱۴۰۱ بسیار محدودتر بود. طبیعتا بعضی چهره‌های سیاسی یا هنری چیزهایی گفتند، بعضی تحلیلگران چیزهایی نوشتند، بعضی کاربران عادی سوشال مدیا با حیرت و شاید با کمی تأسف سری تکان دادند، ولی این واکنش‌ها اصلا درخور بزرگ‌ترین جنایت سازمان‌یافته در تاریخ اعتراضات مردمی نبود! پس می‌روم سراغ سوال دوم! علت این بی‌واکنشی چه بود؟

در حالت عادی، مردم یک کشور دلیلی ندارند که برای حوادث کشوری دیگر حساس/بسیج شوند؛ همدلی فرامرزی زمانی شکل می‌گیرد که حادثه با هویت، تجربه، منافع یا ترس‌های خودشان پیوند بخورد. وگرنه چرا باید اهمیت بدهند؟!

در ماجرای مهسا و جنبش زن زندگی آزادی، بیش‌ترین واکنش‌های منسجم از جانب دو گروه بود: کردها و فمنیست‌ها! این دو گروه در ماجرای مهسا فرصتی یافتند تا اندیشه‌ها و خواسته‌های خودشان را با جامعه مطرح کنند. همان چپ‌های فمنیست جهان عرب وقتی دیدند معترضان (خصوصا زنان) ایرانی غرب‌دوست هستند و ربط و نسبتی با امپریالیسم‌ستیزی چپ ندارند، در قبال کشتار ژانویه پرچم عدالت‌خواهی‌شان را خواباندند و سکوت پیشه کردند. با این حساب، می‌رسیم به سوال بعدی! «خیزش سراسری ژانویه ۲۰۲۶ در ایران، چه ویژگی‌هایی داشت که مانع همدلی جهان عرب با آن شد؟» به عنوان مقدمه بگویم، کاری به بوقچی‌های عراقی، مصری یا خلیجی ندارم که در لباس تحلیلگر روایت‌های ج.ا را تکرار کردند و به خورد مخاطبان خود دادند؛ روایت‌هایی که حجم کشتار را کم می‌کردند و اعتراضات را توطئه آمریکا و غرب می‌دانستند و... تمرکز من روی افراد یا گروه‌هایی است که مواجب‌گیر مستقیم حکومت ایران نیستند و جبهه مستقل محسوب می‌شوند. ناظران عربی چیزی که می‌خواستند را در خیزش ژانویه ندیدند. برعکس، آن‌ها مردمی را دیدند که در طول یک‌دهه اخیر هرچه بیشتر به هویت ملی-باستانی خود، در مقابل هویت اسلامی-شیعی گرویده‌اند؛ و علیرغم دست و پا زدن در بدترین شرایط اقتصادی تاریخ خود، به چپ دهن‌کجی می‌کنند؛ بخش عمده شعارها و نمادهایشان (برخلاف انتظار چپ عرب) نه ضدغربی و ضدامپریالیستی، بلکه ملی‌گرایانه، سکولار و آشکارا طرفدار نزدیکی به غرب است؛ زن‌ها در صفوف اول مقاومت مدنی و خیابانی جای دارند و به هر شکل ممکن نشان داده‌اند که اسلامی که مزاحم زیست و منافی کرامت‌شان برای دهه‌های متمادی شده را دیگر نمی‌خواهند. در بخش‌هایی از جهان عرب، طیف‌هایی کاملاً متفاوت (از حکومت‌های منطقه گرفته تا اسلام‌گرایان و نیز بخشی از چپ‌ها) برای مخالفتشان دلایل متفاوتی داشتند. این گروه‌ها ترجیح دادند معترضان ایرانی در بایکوت خبری سرکوب شوند ولی سامان فکری و فرهنگی منطقه تحت تاثیر این نیروی جدید قرار نگیرد. در جهان عرب گروهی از بازیگران هستند که فقط از نفوذ ج.ا شاکی هستند و ترجیح می‌دهند یک نظام ضعیف و غیر مداخله‌گر باشد ولی باشد! (دولت‌های عراق و خلیج را در این گروه می‌گذارم) این‌ها «هم‌پیمان‌های مخفیِ» ج.ا هستند. زیرا خودشان هم دشمن و مانع آزادی هستند و دغدغه حمایت از آن را ندارند. و علیرغم اختلاف و رقابت با ج.ا، از پیروزی جنبشی که زنان ایرانی را به بازیگران سیاسی مستقل تبدیل کند استقبال نمی‌کنند. این گروه از بازیگران، کاملا طبیعی است که در قبال کشتار دی‌ماه ایران سکوت کنند. ▫️▫️▫️ عامل مهم دیگر در بایکوت خبری کشتار ژانویه، مسئله یهود است. حتما شنیده‌اید این جمله‌ای که نژادپرست‌های احمق ایرانی زیاد تکرار می‌کنند: «عرب هرچه باشد مرا دشمن است» بسیاری از عرب‌ها نیز همین موضع را نسبت به یهود دارند و زدودن این نفرت عمیق تاریخی فرهنگی، شبه محال می‌نماید. اما همه می‌دانند ملی‌گرایی باستانی ایرانی مشکلی با یهود ندارد و حتی بعضی یهودیان (حداقل برای حفظ ظاهر) خودشان را مدیون ایران باستان می‌دانند. با این حساب اصلا دور از انتظار نیست که در سناریوی تغییر حکومت ایران از دینی به ملی، اتفاقی رخ دهد که بعضی تحلیل‌گران غربی و عربی هم به آن اشاره کرده‌اند: ظهور محور پارسی ـ یهودی! ظهور این محور می‌تواند یکی از بنیادی‌ترین موازنه‌های منطقه را جابه‌جا کند و در حداقلی‌ترین حالت، اسرائیل، و در حداکثری‌‌ترین حالت، هر دو کشور را به قدرت‌های برتر و البته غرب‌دوست منطقه تبدیل خواهد کرد. و چنین چیزی اصلا مطلوب چپ‌ها، اخوانی‌ها و یهودستیزهای منطقه و البته روسیه نیست. از همین‌جا به عامل بعدی در این سکوت ننگ‌آور منطقه‌ای می‌رسیم: فلسطین! ایران برای بخش بزرگی از فضای عربی فقط یک «جمهوری اسلامی» نیست؛ ایران یک بازیگر اصلی در مسئله فلسطین و در گفتمان مقاومت است. تشکیل حکومت ملی‌گرا و غرب‌گرا در ایران، برای بسیاری از اعراب مساوی است با پرداخت هزینه یهودستیزی از جیب خودشان! ▫️▫️▫️ اما عراق! عمدتا در عراق و بعد در لبنان، گروه‌های شبه‌نظامی وابسته به ج.ا حضور پررنگی دارند که حتی در مقابل دولت ملی‌شان قد علم می‌کنند. اصلا قضیه اعتقادی مطرح نیست؛ این گروه‌ها بخاطر منافع اقتصادی‌شان نه تنها در بعد رسانه‌ای به دروغ‌پراکنی علیه خیزش دی‌ماه پرداختند، بلکه در این کشتار مشارکت مستقیم و میدانی داشتند. ورود شبه‌نظامیان عراقی به ایران در دی‌ماه، حتی توسط بعضی از رسانه‌های عربی یا شاهدان مرزی در عراق گزارش شده است. حتی CNN بر اساس یک منبع امنیتی عراقی و یک منبع نظامی اروپایی گزارش کرد که صدها تا هزاران نیروی شبه‌نظامی عراقی وارد ایران شده‌اند؛ منبع عراقی حدود ۵۰۰۰ نفر و منبع اروپایی حداقل ۸۰۰ نفر را مطرح کرده بود. ▫️▫️▫️ برمی‌گردم به پرسش نخست! مردم وقتی نسبت به خبری واکنش می‌دهند و همدلی می‌کنند که ربط و نسبتی با هویت و تجربه و منافع و ترس‌هایشان داشته باشد. ما ایرانی‌ها در سال ۲۰۱۱ و پس از آن، مگر چقدر نسبت به اخبار جنایات اسد در سرکوب مردم سوریه آگاه بودیم و واکنش نشان می‌دادیم؟! فقط چندسالی هست که آن موضوعات برایمان مهم شده؛ چون سوریه را آینه احوال خودمان دیده‌ایم. اخبار کشتار دی‌ماه ایران نیز برای عموم جهان عرب، همین‌گونه است. شاید چند سال دیگر به عللی برایشان مهم شود و بخوانند و همدلی کنند ولی چه سودی برای ما دارد؟! هیچ! این کشتار بازتاب نیافت و بایکوت خبری شد چون ایران ملی‌گرا و غرب‌دوست که زنان آزاده و شجاع و ساختارشکنش نیز جزو نیروهای اصلی مقاومتش هستند، هویت و منافع حاکمان و سلفیست‌ها و چپ‌های جهان عرب را بازتاب نمی‌دهد و نمایندگی نمی‌کند. اما وقتی به ایران حمله نظامی شد، ناگهان غوغای رسانه‌ای ایجاد شد. حتی از بعضی آشنایان عربم پرسیدم چرا حمله آمریکا برایتان مهم بود ولی درباره کشتار مردم چیزی نگفتید؟! بعضی در لفافه و تعارف، بعضی هم خیلی صریح حرف‌هایی زدند که نهایتا برمی‌گشت به یهودستیزی و چپ‌گرایی و این‌که معترضان ایرانی با اسلام مشکل دارند! ▫️▫️▫️ همان‌طور که در یادداشت مهسا و جهان عرب گفتم، بررسی این موضوع برای من صرفا این اهمیت را داشت که از خلالش به شناخت بهتری از کشورهای عربی و مختصات فکری‌شان برسم؛ وگرنه... پاینده ایران! #طهران #ايران #الجمهورية_الايرانية #احتجاجات #دی_ماه @arabian_nights_101

به همه عزیزانی که در چند روز اخیر به شب‌های عربی پیوسته اند خوش‌آمد می‌گویم از همه عزیزانی نیز که مطالب را بازنشر کرده‌اند یا فیدبک‌های دلگرم‌کننده داده‌اند ممنونم

صدور رای در پرونده ترور شهید سلیمانی دیدین پسرا گاهی یه کارهایی می‌کنن که به خیال خودشون دخترها رو تحت تاثیر قرار میده! اینم همونه! خواهش می‌کنم یه مدت دست از این حرکت‌های نمایشی بردارین. جنگ روایت‌ها رو کی یاد شما داد؟! هر بار از این حرکت‌ها می‌زنین توی سوشال عربی بحث‌ها درباره برتری تریاک ایرانی بر کوکائین کلمبیایی داغ میشه! نکنین! تو رو خدا! @arabian_nights_101

«منفور» کمه، حتی اگه سه خط فحش براش بنویسن، بازم با انتشار این خبر دارن براش احترام می‌خرن. عقل ندارن راحتن. پ.ن: خبر قدیمیه. @arabian_nights_101