Faded Memories

وقتی فکر می‌کنند قرار است با آن‌ها بحث کنم، اما من فقط با چشمانی پر از ناامیدی به آن‌ها نگاه می‌کنم.

من از اعتماد کردن نمیترسم، از ناامید شدن میترسم، از اینکه یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی میترسم.

المپیک بعدی میخوام تو رشته پرش افکار شرکت کنم واقعا.

اینبار دیگه نمیخوام درموردش صحبت کنم، اینبار فقط میخوام درموردش تا جایی که میتونم دور بشم، ساکت بشم و برم تو خودم.

وضعیتم روزای جمعه

اگه فکر کردی میتونی منو با بغل گول بزنی، کاملا درست فکر کردی.

واسم آهنگای با قصد و غرض بفرست.

یکی ازم پرسید: چجوری انقدر آرومی، انگار هیچی برات مهم نیست؟ بهش گفتم: همه چیزایی که ترسیده بودم سرم بیاد، سرم اومد، دیگه نگران چی باشم؟

داشتم از خاطرات ناگوار کودکی و ناراحتی‌هام به چت‌جی‌پی‌تی می‌گفتم، یهو ازم پرسید که آیا قصد آسیب رسوندن به خودم رو دارم؟ چیزایی که ما تو ایران به شکل رندوم و روزمره تجربه می‌کنیم، طبق معیار‌های غربی عامل و دلیل خودکشی و نشانه خطر به حساب میاد...

کاش؛ در پایان این بغض‌ها، خستگی‌ها و اندوه‌ها، چیزی باشد که ارزش این همه دوام آوردن را داشته باشد.

بنظرم هر آدمی نیاز داره یه عوضی انقدر روش‌ تاثیر بزاره که دیگه اون احمق سابق نباشه

هرکی منو میبینه میگه چه پرانرژی، چقد موفق، چه خوش ذوق ولی میدونی واقعیت چیه؟ واقعیت اینه من غرق استرسم ولی نشون نمیدم... کوچیک‌ترین موضوعات باعث می‌شه ساعت ها فکر کنم و اعصابم خورد شه... احساس سختی و فشار، ناراحتی، بی‌حوصلگی، اورثینک، و بی‌اعتمادی داره منو میخوره... ‏من با يه نخ خيلى نازک به اين دنيا وصلم و در عین حال تلاش می‌كنم كه اين نخ نازک بريده نشه تا فقط بتونم شرایطمو عادی نشون بدم... بهتر بگم من تو ظاهر رو پاهام وایسادم،گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم... اما حقیقت اینه که خستم... می‌خوام فرار کنم.... می‌خوام برم گم و گور بشم...

I killed you in my heart من تو رو تو قلبم کشتم

به ارتباطی که تموم شده؛ برنگردید؛ شما توسط آدمی که بیمار شدید؛ درمان نمیشید ..