Faded Memories

می‌خوام یه مدت طولانی دوستت داشته باشم اون‌قدر که اسمت آروم‌آروم با همه‌ی خاطره‌هام گره بخوره. هر وقت دنیا خسته‌ت کرد، آغوشم اولین جایی باشه که بهش پناه میاری. اگر زخمی شدی، مرهمت می‌شم اگر غمگین شدی، دلیل لبخندت. فقط بذار کنار تو باشم بقیه‌ی زندگی، خودش راهشو پیدا می‌کنه.

‏«در مراقبت از قلبتان با بقیه تعارف نداشته باشید.»

چه بی حساب آرامش خودمان را فدای بیشعوری دیگران کردیم. برای آدم‌هایی که نه ارزش توضیح داشتن و نه لیاقت ناراحتی.

ما آدم‌های خوبی بودیم همچنان که خودمان در بدبختی و تاریکی دست و پا میزدیم، برای بدبختی و تاریکی همدیگر غصه میخوردیم، ما آدم‌های خوبی بودیم که اتفاقات خوبی برایمان نیفتاد عزیز قلبم.

تموم راه هایی که با احساساتم رفتم رو دارم دونه دونه با عقلم برمیگردم.

من پذیرفته ام که گاهی ممکن است ما برای آدمها فقط پناگاهی باشیم تا زمانی که یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

کاش گریه کردن انقدر بی حاصل نبود کاش یه چیزی رو تغییر می‌داد.

تنها پشیمونی‌ای که بعد از هر قطع ارتباط با تو داشتم این بوده که چرا تو مکالمه‌ی اخر مودب و باشخصیت بودم.

تو نمی تونی تو دریایی که قبلا غرقش شدم، خفه ام کنی.

واقعا متاسفم

برای انجام هر کاری، غمگین و خسته‌ام.

چرا میای منو پرت میکنی وسط روزای خوبمون و بعدش دوباره میشی همون آدم بی رحمی که بودی؟

غم، تنها روتین منظم یک ایرانیه.

دیگه اینطوری شدم که از نظر بقیه مغرور و عصبی هستم، اما از نظر خودم به یه بغل نیاز دارم که توش بمیرم.

ببخشید جواب تماست رو ندادم؛ مهمون داشتم، سگ سیاه افسردگی پیشم بود.

اونطوری که من تو رو دوست داشتم فقط تو قصه‌ها بود، اونی که باخته تویی نه من.

اندوه. اندوه. اندوه. اندوهِ خیلی خیلی زیاد. اندوهِ بی‌پایان. اندوهی که ول‌کن نیست. اندوهی که انگار ته نداره. اندوهی که از در می‌ندازی بیرون از پنجره بر می‌گرده. اندوهی که هر روز یه‌ذره بیشتر می‌شه.