مُرتاح

بگذار از پیش تو بروند؛ من جای همه آن‌ها به تو بازمی‌گردم.

بگذار پشتت را خالی کنند؛ من جای همه آن‌ها تکیه‌گاهت می‌شوم.

بگذار چشم از تو بردارند؛ من جای همه آن‌ها به تو خیره می‌شوم.

بگذار راهشان را کج کنند؛ من جای همه آن‌ها به تو می‌رسم.

بگذار راهشان را کج کنند؛ من جای همه آنها به تو می‌رسم.

بگذار فراموشت کنند؛ من جای همه آن‌ها تو را به یاد می‌آورم.

بگذار به سراغت نیایند؛ من جای همه آن‌ها به سراغت می‌آیم.

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می‌زیستم

فاضل نظری

مرا ببوس؛ با گل سرخی که شبنم روی آن نشسته  با لبهائی گرم چون گرمای آفتاب اول صبح از زمین برخیزانم با عشق همچنان که دست‌هایت سرزمین تنم را کشف می‌کنند جهانم را فتح کن و فرمانروایم باش... غاده‌ السمان

تنها کسی که برات صددرصد امنه خداست! Mohammad Fayyazi

شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم با زندگی خوشم که بمیرم برای تو صائب تبریزی

امیدوارم، اگر چه که جان رسیده به لب به صبح می‌رسد این روزگارِ دائم شب!

ور عشق نباشد به چه کار آید دل

اگر دیدی در زندگی‌ات کمرنگ شدم، بدان که قصد سفر کرده‌ام؛ اما خواستم رفتنم بی سر و صدا و دور از نگاهت باشد!

- پس زخم‌هایمان چه؟ + زیرِ خاکِ این مزارها پنهان است!

«يا كُمَيلُ! لاتَأخُذ إلاّ عَنّا تَكُن مِنّا.» اى كميل! جز از ما مگير تا از ما باشى. بحارالانوار، ج٧٧، ص ٤١٤

صبحدم چون آفتاب از کوه خاور سر زند بوسه اول بار بر خاکِ درِ حیدر زند

یک نیم رخت «اَلَسْتُ مِنْکُمْ بِبَعید؟» یک نیمِ دگر «اِنَّ عذابي لَشدید» بر گرد رخت نبشته «یُحیِي وَ یُمیت» «مَنْ ماتَ مِنَ العشق فقد ماتَ شهید» ابو سعید ابوالخیر

مبارک روز بود امروز یارا که دیدار تو روزی گشت ما را اوحدی مراغه‌ای